Al sinds de eerste remake van het geweldige Dragon Quest III hangt er een wolk boven dit deel van de franchise. Een wolk die sinds de remakes op de Gameboy Color en de Super Nintendo nooit per se is verdwenen. Wat is die wolk? Er is geen perfecte versie van de Seeds of Salvation, zoals de game volledig heet. De Gameboy Color remake was natuurlijk grafisch overduidelijk minder, maar ten opzichte van de Super Nintendo remake had deze een aantal extra elementjes die nergens anders te vinden waren. Zo ging het bij latere remakes op mobiele telefoons nog een keer. De HD-2D remake is een nieuwe volledige remake van het origineel. Alleen dan met nog een aantal nieuwe toevoegingen die de game voor nieuwe en oudere spelers weer een frisse wind geeft. Ik heb de game al kort kunnen spelen. Of het de perfecte remake is kan ik nog niet vertellen. Wat ik wel kan zeggen is dat de game erg lastig is om neer te leggen.

Het is lastig te bedenken dat het origineel al in 1988 was uitgegeven. De Nintendo zelf was toen nog geen jaar oud in Nederland en er was al een derde deel in een grote RPG franchise? In deze tijd met jarenlange ontwikkelingstijd ongehoord. In die tijd niet echt bijzonder. Dragon Quest III deed echter wel al een hoop dingen die toen nog niet zo gewoon waren als nu. Het was één van de eerste Japanse RPG’s met een jobsysteem waarbij je de optie had om tussentijds te wisselen. De Super Nintendo remake gooide daar nog een persoonlijksheidssysteem bovenop om niet alleen je job, maar ook je level progressie te bepalen.

Ondanks de vele nieuwe gameplay mechanieken, lijkt de HD-2D remake een vrij toegankelijke remake te worden. Met behulp van een aantal vragen wordt je persoonlijkheid bepaald, je wordt de wereld in gesmeten en je begint aan je zoektocht naar je vader. Die tijdens zijn zoektocht naar de kwaadaardige Baramos spoorloos is verdwenen. Dat doe je door eerst metgezellen te rekruteren bij Patty’s Party Planning Place. Dat is de plek waar het jobsysteem van de game voor het eerst zijn gezicht laat zien. Je kan hier effectief al beginnen met het jezelf moeilijk maken door alleen maar priesters mee te nemen. De game is echter al slim genoeg om je te vertellen dat een gevarieerd team wel zo verstandig is. Een paar seconden later sta je al op de wereldmap en kan je naar hartenlust alle kanten op.

The Seeds of Simplicity

Waar Dragon Quest altijd al in heeft uitgeblonken is de simpliciteit, nostalgie en het perfectioneren van tradities. Dragon Quest III is daar geen uitzondering op. Net zoals de gemiddelde RPG’s van tientallen jaren geleden wandel je veelal van kort verhaal naar kort verhaal in de verschillende dorpjes die verspreid liggen over het land. Deze korte verhalen blijven in ieder geval tijdens de uren die ik tot nu toe heb kunnen spelen constant interessant genoeg om door te blijven spelen. Ze zijn zelfs hetgeen waardoor de game lastig is om neer te leggen.

Dat wil overigens niet zeggen dat de gevechten en het doorzoeken van de vele kerkers en dorpjes wel gaan vervelen. De game kent nu drie moeilijkheidsgraden en op de tweede kunnen gevechten met bazen al behoorlijk lastig worden. Een verkeerd gebied in lopen of vergeten om een buff spreuk te gebruiken kan rampzalige gevolgen hebben. Je priest wordt gesloopt en in het begin van het spel heb je bijna geen manieren om deze weer tot leven te roepen. Opnieuw beginnen dan maar en slinger de snelheid van gevechten maar even omhoog. Het maakt ook niet uit, want de game blijft verder gewoon leuk om te spelen ondanks dat het af en toe een klein beetje oneerlijk kan aanvoelen. Tot je erachter komt dat die oneerlijkheid eigenlijk gewoon aan jezelf ligt. Had ik toch maar die healing herbs moeten gebruiken toen die priest op de grond lag.

Of Dragon Quest III: HD-2D Remake de perfecte versie is weet ik nog niet. Dat het na Live A Live en Star Ocean: The Second Story R de volgende succesvolle HD remake is, daar ben ik al bijna zeker van.

Het bericht Dragon Quest III: HD-2D Remake verscheen eerst op Evilgamerz.

Het lijkt er sterk op dat Electronic Arts geen al te grote wijzigingen in de planning heeft staan na de overname van Codemasters. Het concern gaat namelijk lekker door met het maken van games als F1, DIRT en GRID-games. Nu is het tijd voor weer een nieuwe game van deze laatste franchise, GRID Legends. Wij speelden de Story mode van het spel flink voor de release van de game, namelijk een maandje eerder. Onze indruk ervan lees je in deze preview hands-on.

Dat GRID vaak veel singleplayer content biedt mogen duidelijk zijn, zo ook nu. Driven to Glory is de nieuwe mode in de game, ook wel de story mode. Je kunt kiezen uit een grote diversiteit aan characters, waaronder Ncuti Gatwa, de award-winnende acteur. De career bevat maarliefst 250 career events met daarbij 130 routes en meer dan 100 bolides die je kunt kiezen. De Drift en Elimination, maar ook de Race Creator maken hierbij hun comeback. In de Race Creator kun je miljoenen aan combinaties maken voor je racer en heb je de mogelijkheden om de tijd van de dag waarin geraced wordt te bepalen, de weercondities samen te stellen en om boost gates neer te zetten, waarmee jou race dus de leukste van allemaal wordt. Races rijd je met rally-auto’s, maar kun je ook met Formule 1-achtige, klassieke bolides rijden, en elke bolide voelt weer net wat anders aan en kent een andere wegligging. Vooral het driften in deze game is van groot belang, al voelt dit erg casual en toegankelijk aan. Uitvallen is dan ook niet zo heel makkelijk, gezien de erg toegankelijke gameplay, welke toch competitief aanvoelt. Dit maakt het spel gevarieerd qua gameplay.

De demo die we speelden is allereerst work in progress, en is dus niet de final version van de game, maar laat ons wel kennis maken met de Story mode. Direct worden we in een race gegooid waarin het de bedoeling is om vanuit een grote crash voor een andere tegenstander te komen. Races zijn gevarieerd; Zo is het de ene keer de bedoeling om in de top 8 te eindigen, en moet je in een andere race simpelweg 3 rondes zien te overleven en finishen. Maar ook voor een andere, bepaalde tegenstander eindigen kan een doel in de game zijn. Opvallend is dat het spel op de PC erg casual en toegankelijk speelt. Het is dan ook geen kunst om de bochten in den beginnen te doorstaan en vooral in de lage moeilijkheidsgraad lijkt het spel relatief makkelijk weg te spelen. De races zijn daarnaast ook relatief kort te noemen, al moeten we nog achter alle customize-mogelijkheden komen. Qua gameplay is het nog even aftasten hoe de uiteindelijke versie zal zijn, maar vooralsnog lijkt een vrij casual-gameplay de voorkeur te genieten boven realisme. Verwacht dus geen Gran Turismo-achtige game of iets dergelijks, maar een Need for Speed is het ook zeker niet. In totaal beschikt de game over 36 races die je kunt spelen, niet weinig dus, maar gezien de korte duur van races ook zeker geen overbodige luxe. De lengte van races verschilt echter per race uiteraard, waarbij de Elimination-events wat langer duren. Hierin vallen steeds racers af na een bepaalde tijd en moet je proberen om voorin te bungelen om niet geëlimineerd te worden. Het is een leuke modus, waarin het vooral spannend wordt op de hogere moeilijkheidsgraad aangezien elke seconde kan tellen. De modus is echter niet geheel nieuw, en kennen we ook wel uit andere games uiteraard.

Als je het spel op de lage preset speelt, dan zullen je ogen niet weten wat ze zien. De kartelige graphics lijken dan te herinneren aan graphics uit het verre verleden, daar waar sommige details dan wel weer redelijk goed zijn uitgewerkt, vooral die van dichtbij. Je bolide gaat dus nog wel, maar bomen en omgevingen zien er een stuk minder uit. Maar wanneer de stekker eenmaal letterlijk in het stopcontact gestoken is en de hogere preset ingesteld wordt in het spel, welke overigens alleen bij het eerste maal opstarten wordt gekozen, dan ziet het spel er ineens een stuk beter uit. De laadtijden in het spel zijn, met een SSD, nog wel een vraagteken, want deze zijn tot dusver opmerkelijk lang te noemen. Het voorspelt in ieder geval niet veel goeds voor de uiteindelijke game. De laadtijden bij het starten van een race maar ook na het finishen zijn betrekkelijk lang te noemen (half minuutje). Dat is tegenwoordig niet echt de standaard gezien de snelheid van de huidige harde schijven die we tot onze beschikking hebben. Grafisch zijn de cut-scenes daarentegen wel haarscherp en ook de illustraties zijn oogstrelend scherp en mooi. In-game geldt hetzelfde, al is dat erg afhankelijk van je PC-hardware. De framerate wordt standaard gecapped op 60 fps, maar kan ook verder naar 120 fps omhoog geschroefd worden. Op een GTX 1650 met i5 10th gen draait het spel in ieder geval meer dan prima op de hogere preset. Daarmee zijn de vereisten dus redelijk acceptabel te noemen en zeker niet high-end. Echter kun je altijd nog ontsnappen naar je console, zou je geen mid-range hardware tot je beschikking hebben.

Veelbelovende eerste kilometers

GRID Legends kent cross-gameplay waarmee je het spel dus met of tegen andere spelers op andere platformen kunt spelen. De gameplay lijkt casual, maar toch ook serieus uitdagend op de wat hogere moeilijkheidsgraden. Hoe de story mode uiteindelijk zal zijn en hoe de rest van de game uitgewerkt is moet nog blijken, maar de eerste kilometers lijken veelbelovend. Wel mist een beetje de echte beleving in de campaign van het spel. Je krijgt zo nu en dan wel wat tussenfilmpjes te zien, maar het gevoel dat je krijgt is dat je simpelweg race voor race aan het afwerken bent, zonder dat je echt in een verhaal getrokken wordt. Dat laatste ontbreekt vooral. Hoe mooi de cinematics ook zijn, echt een verhaal ontbreekt een beetje tot dusver. Qua gameplay trekt het spel me meer aan. Hoewel het spel toegankelijk is en niet al te moeilijk lijkt op het eerste gezicht, voelt het racen wel echt Codemasters-stijl aan, heerlijk dus en niet te onrealistisch en simulatie-achtig. We gaan het eind februari nader bekijken en ervaren! Dan komen ook de console-edities uit, waarbij wij de PlayStation 5 editie gaan uitproberen. We zijn benieuwd!

Het bericht GRID Legends – Hands on verscheen eerst op Evilgamerz.

The Dark Pictures Anthology is een reeks die nu alweer 2 games achter zich heeft gelaten. Man of Medan en Little Hope waren de eerdere titels in de reeks en nu is het tijd voor House of Ashes. Vooral over Little Hope was ik persoonlijk erg enthousiast, al zijn de meningen daar nog altijd aardig over verdeeld. Het vond wat mij betreft perfect de balans tussen een goed verhaal en angstige horror. House of Ashes ziet er wat anders uit, zo lijkt het althans in de eerste trailers. Inmiddels konden wij ruim ‘n uur aan de gang met het spel, net voordat de release van de game plaatsvindt.

House of Ashes gaat over een militaire eenheid die zoekt naar chemische wapens in ondergrondse grotten. We tellen het jaar 2003, de tijd dat de Iraakse oorlog aan de gang was. Echter vinden ze in de ruïnes een totaal ander kwaad dan ze verwacht hadden, en ze zijn niet de eersten die dit kwaad tegen het lijf lopen. Ze komen namelijk bij een nest van aloud gespuis terecht en krijgen een nieuwe tegenstander voor hun kiezen, een nog dodelijkere dan op de planning stond…

Het verhaal is dus niet bijster diepgaand zou je denken, maar dat is nog even afwachten natuurlijk. In onze hands-on konden we beginnen met het spel en het eerste uur beleven, al worden kleine stukken wel overgeslagen, waarna we direct onder de grond aan de slag gaan. Je ziet daarin al direct dat het maken van beslissingen weer van groot belang is. Zo kun je bijvoorbeeld relaties opbouwen tussen de karakters. De groep militairen is daarnaast al snel opgesplitst waardoor je weer meerdere verhaallijnen weet te beleven, en het spel gaat zelfs de geschiedenis in van de Tweede Wereldoorlog. Je bent namelijk niet de enige groep die in de ondergrondse tempel is geweest. Keuzes zijn er weer van klein tot groots. Want denk je aan je eigen hachje, of doe je er alles aan om iemand van de ondergrond te redden? Qua gameplay lijkt het spel op het eerste gezicht niet zo heel veel veranderd te zijn. Natuurlijk loop je rond met geweren, maar het zijn veelal toch nog quick-time-events die je eerder ook al kende. Het is dus kort even richten tijdens een QTE, zoals we dat ook al in eerdere games zagen. Qua setting voelt de game wel een stuk claustrofobischer aan dan voorheen. Je loopt namelijk rond in diverse gangen van grotten, waarbij je vaak maar één kant op kunt, en de vijand altijd op de loer ligt. Daarnaast moet je militaire keuzes maken, waarbij je beslist of iemand nog het redden waard is, of je alleen maar belemmerd bij het zoeken van de uitgang. Het kan weer de nodige koppen kosten als je de onjuiste beslissingen maakt, en dat is waar deze game altijd weer om draait.

Wat deze game wat meer kenmerkt is dat je meer kunt kiezen voor de personages onderling. Je kunt echt bepalen of je als team functioneert, of dat je de personages lekker arrogant laat zijn en alleen aan zichzelf gaan denken. Laat je iemand in het begin of later in de game achter om toch voor eigen succes te gaan, of wil je dat alle characters het overleven? De keuzes lijken makkelijk, maar zijn dat zeker niet altijd, aangezien een moreel goede keuze soms ook ten kosten kan gaan van meerdere personages. De monsters in de game hebben in ieder geval geen genade voor je en zijn de meest gecompliceerde beesten die je ooit hebt gezien. Ze zijn een beetje vergelijkbaar met die uit Little Hope, maar zijn sneller, meer fysiek en nog donkerder. Het spel kent 4 modi ditmaal, shared story, welke online gespeeld kan worden met een vriend en movie night, welke met 5 spelers gespeeld kan worden op de bank. Verder zijn er nog de theatrical cut en de curator’s cut. In de curator’s cut kun je extra scene’s zien die je niet in de standaard theatrical cut zult zien, en krijg je als pre-order bonus van het spel. De verschillen hier tussen hebben we helaas nog niet kunnen ervaren in deze preview hands on.

Het is pas later in oktober dat dit laatste deel in de Dark Pictures Anthology uitkomt, maar persoonlijk kan ik niet wachten. De setting, tja, het spreekt mij net wat minder aan dan die van Little Hope en Man of Medan, aangezien je nu te maken hebt met gewortelde militairen, en niet met broekies die net komen kijken en het al snel in hun broek doen. Daardoor lijkt het op het eerste gezicht dat je iets minder diversiteit hebt in de karaktereigenschappen van de personages. Echter is dat nog even afwachten. Ook is het nog even de vraag of de setting wel genoeg variatie zal bieden als je echt constant ondergronds in de stenige grotten aan het rond dwarrelen bent. Of dat niet wat veel van hetzelfde wordt vraag ik me af bij zo’n 5 uurtjes (is mijn verwachting) aan gameplay. Grafisch ziet het spel er op de PC in ieder geval weer oogstrelend uit en vooral de belichtingen wanneer je met je zaklamp schijnt zien er fantastisch uit. Hetzelfde geldt voor het geluid, dat tot in de detail is uitgewerkt. Qua gameplay-elementen hoeven we niet al te veel nieuwe snufjes te verwachten, maar dat zal wellicht gebeuren wanneer er weer een nieuwe reeks games van Supermassive Games op de planken zal komen. Het eerste uur spelen was in ieder geval zeker de moeite waard, en belooft weer een spannend spektakel te worden dat voor genoeg zweet in je bilnaad zal gaan zorgen.

Het bericht The Dark Pictures Anthology: House of Ashes – Hands on preview verscheen eerst op Evilgamerz.