Vroeger was ik echt een ontzettende horrorfan. Het kon niet eng genoeg, maar tegenwoordig ben ik ook maar een schijtert geworden. Ik speel nog genoeg horrorgames hoor, maar ik ben er iets vatbaarder voor geworden denk ik, het zal wel de leeftijd zijn. Poppy Playtime is al tijden een franchise waarin je de broek vol schijt van angst. In dit laatste chapter in deze saga worden weer flink achterna gezeten door Huggy Wuggy. Van knuffelen is echter weinig sprake…

Huggy Wuggy is een griezelig blauw monster. Hoewel hij eruitziet als een knuffelbare pop, verandert hij in een kwaadaardig wezen met rijen vlijmscherpe tanden dat spelers door een verlaten speelgoedfabriek achtervolgt. Al in het begin van de game word je direct achterna gezeten en is het rennen voor je leven. Spring schachten in, spring van platform naar platform en kijk vooral niet achterom, want de hongerige tanden van Huggy Wuggy zitten je constant op je hielen. Als de eerste sprints eenmaal zijn afgerond komt het spel pas echt tot leven, want deze achtervolging houd je absoluut geen half uur vol. Het zuigt energie namelijk en laat je vooral onderbroeken wisselen van angst. Onder tijdsdruk presteren is namelijk het ergste wat er is voor veel mensen, zo ook voor mij. Na ‘n half uurtje spelen beginnen namelijk het platformen en puzzelen echt aan bod te komen. Cijfercodes zoeken, platformen laten bewegen en je zaklamp gebruiken. Maar het belangrijkste zijn de armen die je krijgt toegewezen gekregen. Zo kun je dingen vastpakken, maar ook duwen of bijvoorbeeld stroom geleiden vanuit reactoren. Je kunt zelfs met je ene hand hangen aan iets, om vervolgens als een Gorilla naar het volgende platform te bewegen en springen. Gedurende het spel begin je met een rode en blauwe hand. Je rode hand kan soms op een handscanner gezet worden die rood is, en visa versa. Wanneer je de groene hand krijgt wordt het interessanter. Met deze hand kun je een overload doen op objecten, waardoor ze bijvoorbeeld geactiveerd worden. Tegelijkertijd kun je met je andere hand weer andere objecten activeren waarmee je dus meerdere elementen tegelijkertijd in gang zet.

Puzzels zijn zo nu en dan uitdaging

De puzzelelementen van de game zijn het hoogtepunt, en misschien ook wel tegelijkertijd het dieptepunt. Deze puzzels zijn namelijk niet altijd een eitje, en zo nu en dan had ik zelfs de walkthrough-video’s van de PC-versie nodig. Soms spreken ze voor zich, en soms zijn ze een door in het oog. Gelukkig zijn er wel de hints die je kunt activeren wanneer je een bepaald geluidseffect hoort. Hierbij kun je een soort van blauwdruk-scanner activeren, waardoor je pijlen, cijfers en andere hints kunt zien op muren. Deze wijzen je gedeeltelijk de weg, maar zijn soms ook verwarrender dan dat ze helpen. Soms weet je namelijk niet of ze betrekking hebben op vorige acties, of dat ze ook daadwerkelijk nuttig zijn voor je volgende objective. De puzzels halen ook de spanning uit het spel, daar waar in het begin snelheid vereist is, is het puzzelen een stuk trager en tijdrovender.

Met in totaal zo’n 5 uurtjes aan gameplay en puzzelen ben je wel aardig door het spel heen. Kwalitatief is het spel meer dan in orde, al zijn de laadtijden wanneer je sterft soms wel wat tergend. De characters, waaronder Huggy Wuggy, maar ook zeker NPC’s die je tegenkomt, zijn uitermate gevarieerd uitgewerkt en zien er bijna letterlijk knuffelbaar uit. Ook de audio is sterk. De main soundtrack van het hoofdmenu zet direct de sfeer, en ook in-game is het opzwepende en zijn de harde geluidseffecten doeltreffend. Ook het level-design steekt er bovenuit, en voelen ruimtes soms wel wat meer van hetzelfde aan. Kleurige ruimtes worden wel afgewisseld met meer donkere area’s, waardoor hetgeen niet snel verveelt of eenzijdig aanvoelt. Soms is het wel even vechten met de controls. Het besturen van de handen is hierbij soms wat lastiger. Objecten vastgrijpen en vervolgens slepen, of juist van het ene object naar het andere overspringen en hangen werkt soms niet helemaal soepeltjes. Echter is het ook deels gewenning, en had ik er na een half uurtje minder problemen mee.

Poppy Playtime: Chapter 5 lijkt in het begin, als beginnende speler van deze saga, een game die je snel wilt neerleggen. De achtervolging die je direct confronteert met broekpoep-momenten zorgt voor een immense spanning, maar ebt al snel weg wanneer je begint aan het platformen en puzzelen. Het verhaal van de saga hoef je op zich niet te kennen om zomaar in een nieuw chapter in te stappen. Het verhaal is dan ook flinterdun. Kwalitatief is het spel best wel prima, al zijn er lichte irritaties soms bij de controls en de iets langere laadtijden. Als je liefhebber bent van platformen, met vooral ook enigszins uitdagende puzzelelementen, die ook weer niet TE diepgaan? Dan is dit een perfecte game voor jou. Houd je echter niet van opzwepende horror, dan zal dit spel je wellicht ook weer iets te ver gaan, al moet ik wel zeggen: Geef het spel een kans, en gooi het niet gelijk naast je neer. De sfeer, het design en de puzzels maken namelijk uiteindelijk heel veel goed!

Het bericht Poppy Playtime: Chapter 5 verscheen eerst op Evilgamerz.