Soms zie je games voorbijkomen waar je nog nooit van hebt gehoord. Je hebt geen idee waarom ze je aanspreken, maar ze zitten in een genre waar je fan van bent en de artstyle spreekt je aan. ‘Chainstaff’ was er zo één voor mij. Nog nooit gezien en nog nooit van gehoord. Is het een game die je aandacht verdiend? Als je een beetje buiten je comfortzone wil stappen wel.

De wereld is kapot. Er zijn buitenaardse wezens geland die de aarde op plekken infecteren, zodat ze die op geen enkele manier meer lijken op wat het voorheen was. De mensheid staat op uitsterven en de overgebleven mensen worden gevangengenomen. Er is echter één soldaat die terugkomt van een gefaalde missie. Het probleem? Deze soldaat heeft nu een half insect op zijn kop waardoor hij weliswaar sterker dan ooit is, maar het is natuurlijk nooit goed om weer tot leven gewekt te worden door een buitenaards organisme. Je neemt er maar het beste van en vecht door om de invasie tegen te gaan. Dat je ondertussen praat alsof je meerdere mensen tegelijkertijd bent moeten de anderen maar even voor lief nemen. Aan het werk, zullen we maar zeggen.

‘Chainstaff’ lijkt in de eerste instantie een standaard run ’n gun game te zijn. Je hebt een volautomatisch wapen waarmee je kan schieten en het titulaire wapen dat je als een speer kan gooien, maar ook kan gebruiken als een grapple hook. Je loopt van links naar rechts en knalt alles wat je ook maar ziet aan puin. Dat gaat een paar levels door tot je opties krijgt om je wapens te upgraden en je staf te verbeteren. De game opent zich daarna wat verder. Levels gaan niet per se meer achter elkaar, geheime paden worden toegankelijk door al je upgrades en op den duur worden er ook parasieten geïntroduceerd die je bijvoorbeeld een dubbele sprong geven. Je blijft gebonden aan de levelstructuur, maar hierdoor kan je levels opnieuw gaan spelen om nieuwe paden te openen en nog meer upgrades te verzamelen. De game houdt dit ook goed bij door per level, er zijn er negen in totaal, aan te geven wat je wel of kan verzamelen.

Koppig misbaksel

Dat organisme op je hoofd heeft ook zo zijn mogelijkheden. Door de levels heen zijn verdwaalde soldaten verspreid die je wapen upgrades geven, maar je kan ze ook laten verslinden door je buitenaardse metgezel. Je menselijke kameraden vinden daar natuurlijk wel wat van en reageren daarop. Later wordt er nog een ander object aan dit alles toegevoegd die meer duidelijkheid geeft over wat de wezens. Je hoeft dat echter niet te verzamelen en de staat van je eigen bewustzijn is daarvan afhankelijk. Je kan het je dus zo makkelijk of moeilijk maken als je wilt door verscheidene dingen niet te verzamelen, alle verdwaalde soldaten te redden of ze juist te verslinden.

Wat gameplay betreft heb ik me goed vermaakt met deze game. Het wordt nergens bijster origineel, maar het doet genoeg om interessant te blijven. Het verhaal is lekker campy met genoeg “ooh-rah” momenten en ieder level werd lekker afgesloten met een speelgoed verzamelende piloot in een ochtendjas.

De presentatie laat daarentegen wel een beetje zien dat het meer ambitieus hobby projectje is. Losstaand is de soundtrack geweldig. Heerlijke schreeuwende gitaren die de game een metal sfeer geeft die bij het thema past. Grafisch is er ook niet veel mis, het blijft campy en dat hoort er ook wel bij.

Het zijn de animaties die wat tegenvallen. Voor een klein team is het uiteraard onmogelijk om duizenden frames te maken, maar deze game heeft er wel heel weinig. Animaties zijn ongelooflijk stroef en er beweegt schrikbarend weinig. Het wordt na een uur al een beetje… saai. Voor een run ’n gun is de game met een kleine vijf uur voor één playthrough wel vrij lang waardoor dit wat tegen gaat werken.

Al-om-al was dit een vriendelijke verrassing. Het is geen fantastische game en er valt eigenlijk vrij weinig over te schrijven, omdat de game niets nieuws doet en een vrij bescheiden indruk geeft. Voor fans van het run ’n gun genre is dit wel een game die je gerust op kan pakken als je een nieuwe game wil spelen.

Het bericht Chainstaff verscheen eerst op Evilgamerz.

Precisie platformers, het is een genre dat absoluut niet voor iedereen is. Ziek moeilijke platform uitdagingen die alleen maar gemaakt zijn voor de mensen die enorm veel geduld hebben om een run te perfectioneren. Er zijn pareltjes te vinden in dit ooit snelgroeiende genre. ‘Celeste’ is een pareltje en ‘Super Meatboy’ was in het verre verleden wellicht wel de game die het weer populair maakte. ‘Super Meat Boy 3D’ begint een beetje schreeuwerig, een klein beetje makkelijk en wordt op den duur steeds frustrerender. Niet omdat de level design op zichzelf lastig is, maar omdat de besturing van deze game niet te doen is.

In de essentie is deze game hetzelfde als zijn 2D voorganger. De levels zijn vrij kort en ideaal om in korte speelsessies te spelen. Je hebt een paar levels tot je tegen een baas aan beukt die je moet verslaan door alles te ontwijken. Een keer door iets geraakt worden en je mag weer helemaal vanaf het begin van het level beginnen. Niet echt erg, want de meeste zijn dus maar een kleine dertig seconden lang. De game gooit steeds meer tegen je aan om de moeilijkheid op te schroeven en je hebt nog een duistere versie van levels als je ze zo snel mogelijk uitspeelt. Die duistere levels zijn een tegenpool van de lichte. Nog meer obstakels, veel minder plekken om even te rusten en ze zijn over het algemeen een stuk moeilijker.

Het opschroeven van die moeilijkheidsgraad wordt gedaan doormiddel van nieuwe obstakels. Het begint vrij eenvoudig met alleen maar cirkelzagen en wat rondlopende robots. In de volgende wereld worden daar giftige kubussen aan toegevoegd om uiteindelijk te eindigen met wormgaten, spuitende vulkanen, langsrazende bussen en vage monsters die achter je aan blijven vliegen. De ideeën zijn goed en de constante toevoegingen blijven dermate origineel dat je niet vaak dezelfde dingen tegenkomt.

Bagger controls

Dit zou voor een goede game zorgen ware het niet dat de besturing van de game en de camerastandpunten simpelweg niet werken. De meeste, zo niet alle, levels hebben maar één perspectief. Er wordt tussendoor niet gedraaid met de camera en er is geen mogelijkheid om een level heel even van een andere kant te bekijken. De game maakt daarentegen wel redelijk veel gebruik van diepte en dat gaat met de camera die gebruikt wordt niet echt goed samen. Al helemaal niet als je zo snel mogelijk door een level heen moet rennen om die duistere wereld vrij te spelen. Het is dodelijk eenvoudig om achter een wand te springen om vervolgens in een gat te vallen. Je moet met regelmaat via een walljump om iets heen springen terwijl de camera recht op de muur staat. Je hebt dus geen idee hoever hetgeen waar je om heen moet springen van de muur af is.

Dit is deels op te lossen door een instelling die vrij diep in de settings zit verborgen. Standaard staat 45 graden snapping aan. Dat betekent dat je stick in 45 graden wordt vastgezet en je dus maar alleen recht op acht manieren kan rondrennen. Die instellingen uitzetten zorgt ervoor dat je de volledige stick kan gebruiken. Dat uitzetten helpt enigszins, maar het is een druppel water op een gloeiende plaat. Het level design is er niet echt voor gemaakt. De game is vooral moeilijk, omdat de controls vaker niet dan wel meewerken. Er mist precisie en dat is nou juist hetgeen wat je nodig hebt bij dit genre.

Misschien ligt het aan mezelf. Na een kleine drie uur was ik door alle normale levels heen en had ik een kleine 75% snel genoeg gehaald om de duistere varianten vrij te spelen. Een kleine vier uur verder was ik ook door die levels heen en had ik vrij weinig animo om die te perfectioneren en de rest vrij te spelen. Waarom? Een platformer moet wat mij betreft een aantal dingen doen. Als je doodgaat moet je het gevoel hebben dat het je eigen schuld is en de levels moeten leuk genoeg zijn om constant opnieuw te spelen. Dat eerste heeft deze game door de besturing niet en dat tweede wordt daar ook behoorlijk door beïnvloed.

Als je kan wennen aan de besturing, dan is dit een redelijk competente platformer. Ik raad wel iedereen aan om eerst de demo te spelen, zodat je dat zelf kan beoordelen.

Het bericht Super Meat Boy 3D verscheen eerst op Evilgamerz.

Het is veel te makkelijk om te beginnen aan deze review en meteen een opmerking te maken over dat ik zelf momenteel op een pakketje aan het wachten ben. ‘Death Stranding’ was een vreemde game met een nog vreemder ontvangst. Een middenmoot was er vrijwel niet. De één vond het fantastisch terwijl de ander het een DHL-simulator noemde. Ik moet bekennen, het heeft bij mij ook even geduurd, voordat ik pas echt in de game zat. Het heeft zowat geduurd tot de pandemie (wie zich dat nog kan herinneren) en een director’s cut. Wat eigenlijk helemaal geen director’s cut was. Afijn, ‘Death Stranding 2: On The Beach’ was een heel ander verhaal. Ja, de game is wat verloren om toegankelijker te worden. Ja, het verhaal is een stuk eenvoudiger geworden. Is het nog steeds op-en-top Kojima? Ja, dat is het nog steeds. Daar zou ik het zowat al bij kunnen laten. Je houdt van de games van Kojima of je vindt het helemaal niets. Zijn stempel is onmiskenbaar aanwezig en ‘Death Stranding’ was zijn ongeremde poging om los te gaan. ‘Death Stranding 2: On The Beach’ is zijn poging om los te gaan, maar dan met de rem er enigszins op.

Ter informatie, deze game is gespeeld op drie verschillende machines:

Een desktop met:

• RTX 3080 10GB;
• 5600X;
• 32GB geheugen;
• 2560×1440.

Een laptop met:

• RTX 5070 12 GB;
• I7-13650HX;
• 24GB geheugen;
• 5120×1440

Een originele Steamdeck

Op zowel de desktop als de laptop draaide de game op hoge instellingen (very high) vrijwel vlekkeloos op 60 frames per seconde. Technisch gezien is dat redelijk vergelijkbaar met de quality setting op de PlayStation 5, maar dan met 60 frames per seconde in plaats van 30. Er kan her en der wat gesleuteld worden en met bovenstaande specificaties is ultra ook nog wel een optie, maar dan gaat de framerate wel iets fluctueren. 4K kan eventueel ook nog. Je moet dan wel genoegen nemen met 30 frames. Dit is allemaal zonder DLSS, alle andere mogelijke upscalers en frame generation. Ultrawide wordt ondersteund, als je met een DualSense speelt krijg je al die functionaliteiten erbij. De game is echter ook behoorlijk goed te besturen met muis en toetsenbord. Het kan nog steeds afhangen van je eigen hardware en je eisen, maar op deze configuraties had ik vrij weinig te klagen.

De Steameck is een ander verhaal. Er is een standaard grafische preset voor draagbare apparaten, maar je merkt dat zelfs met die instellingen de deck toch wel een beetje verouderd begint te voelen. Rond de 30 frames vindt dat apparaatje het wel gezegend. Voor een game zoals deze is dat niet direct een groot probleem, maar dat is wel iets om rekening mee te houden. De batterij gaat ook nog eens behoorlijk snel leeg en dat is iets wat je dan weer niet wil, want deze game is het best te spelen in wat langere sessies.

Op de port zelf valt niets op te merken. Nixxes heeft hier wederom erg goed werk geleverd en het zou zonde zijn als de geruchten van Sony’s PC strategie waar zijn.

Death Stranding 2: On The Beach

Over de game zelf is al bizar veel geschreven. Net zoals het eerste deel speel je weer als Sam Porter. Ditmaal speelt de game zich niet af in Noord-Amerika, maar grotendeels in Australië en een klein beetje in Mexico. Het doel is wederom om het volledige continent een connectie te laten maken met het chiral network, zodat de mensheid weer met elkaar kan communiceren. Deze zit nog steeds grotendeels onder de grond en op een enkeling na komen ze niet buiten door de Death Stranding. Een bovennatuurlijke gebeurtenis die ervoor heeft gezorgd dat de wereld van de levenden en doden gedeeltelijk door elkaar zijn gehaald. Het gaat veel dieper dan dat, maar vrij algemeen samengevat is dat hetgeen wat er is gebeurd. De game heeft een korte recap in het hoofdmenu om de gebeurtenissen van het eerste deel te vertellen. Als je die game hebt gespeeld, dan is het voldoende als geheugensteun. Het vertelt alleen lang niet alles en het zit iets complexer in elkaar. Echt nodig heb je het niet, aangezien ‘Death Stranding 2: On The Beach’ redelijk losstaand is.

Wat dit deel vooral veel beter doet is de dosering van het verhaal. Het zit niet meer grotendeels in het begin en aan het eind, maar verspreid over alle hoofdstukken. Karakters worden beter geïntroduceerd en komen veel vaker terug, omdat je de hele game lang bij elkaar bent. Deel één was voornamelijk Sam alleen. In deel twee ligt de hoofdmoot van het verhaal meer op connecties maken tussen de belangrijke personages. Hoofdstukken zitten wat beter in elkaar en de emotionele momenten komen veel harder aan. We zijn het van Kojima wel gewend, maar de sterrencast levert weer een topprestatie met Troy Baker als hoogtepunt.

De gameplay is daarbij toegankelijker geworden. Het idee dat je geen mensen neer kan schieten hebben ze laten varen. Het is nu grotendeels vergelijkbaar met ‘Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain’. Je bent uiteraard nog steeds bezig met het leveren van allerlei pakketjes. Je hebt echter veel meer manieren. Geen zin in stealth? Schiet alles maar tegen de vlakte? Wil je het liefst zo min mogelijk anderen tegenkomen? Bouw een route om de bergen heen, zodat je niemand tegenkomt. Je hebt nu fast travel en een monorail die je veel sneller kunnen vervoeren. Er zijn veel meer opties voor het verkrijgen van grondstoffen. Het is te begrijpen dat dit voor sommigen een minpunt zal zijn, omdat juist dat hetgeen is waarom ze de eerste zo fantastisch vonden. Het neemt alleen niet weg dat het tweede deel daardoor vele malen prettiger is om te spelen.

De franchise zal waarschijnlijk altijd wel verdeeld ontvangen worden. Het hele idee blijft nou eenmaal een beetje raar. Is deel twee beter dan zijn voorganger? Voor velen is de kans groot van wel. Al is het maar omdat de game een stuk prettiger speelt. De game heeft het DNA van Kojima tot in de diepste krochten van de code en daar moet je van houden. Neemt niet weg dat voor mensen die opzoek zijn naar een filmachtige game je hiermee wel goed zit.

Het bericht Death Stranding 2: On The Beach verscheen eerst op Evilgamerz.

‘Ys X: Nordics’ had nogal een valse start in het Westen. De game was nog maar net uit en ‘Ys X: Proud Nordics’ werd alweer aangekondigd voor het Oosten. Het was een bizarre aankondiging van Nihon Falcom en had ongetwijfeld een impact op de verkoopcijfers. Waarom zou je immers het origineel aanschaffen als er binnen een paar jaar een betere versie uitkomt? Nou ja, Atlus doet het natuurlijk al jaren met ‘Persona’ en ‘Shin Megami Tensei’. Persoonlijk heb ik hier niet echt een sterke mening over, want als een game heel goed is dan kan je hem net zo goed nogmaals spelen met een verbeterde versie. Ik vraag me wel een beetje af waarom er voor ‘Ys X: Nordics’ is gekozen en niet ‘Ys IX: Monstrum Nox’.

Sinds ‘Ys Seven’ zijn de meningen over ieder deel wel verdeeld. De één vindt een deel fantastisch door de gameplay en de ander is totaal niet onder de indruk door de matige graphics en verhaallijnen. Persoonlijk zit ik aan de kant dat ze ondanks alles altijd in ieder geval vermakelijk zijn. ‘Ys VIII: Lacrimosa of Dana’ is daar de enige uitzondering op. Die game is fantastisch door de gameplay, setting en het verhaal. Hetzelfde geld voor ‘Ys VI: The Ark of Naphistim’, ‘Ys: The Oath in Felghana’ en ‘Ys: Origin’. ‘Ys X: Nordics’ zat voor mij aan de andere kant en deze verbeterde versie doet vrij weinig om het spel echt beter te maken.

Gebakken lucht

‘Ys X: Proud Nordics’ speelt zich een paar maanden af na ‘Ys II: Ancient Ys Vanished – The Final Chapter’. Adol Christin is met een boot onderweg naar Felghana. Iedereen die ook maar een deel heeft gespeeld snapt meteen dat dat foute boel is, want boten en Adol gaan nooit heel goed samen. Ditmaal zinkt de boot een keertje niet, maar je schip wordt wel geënterd door een stel Vikingen. Tijdens dat moment ontmoet je Karja (het tweede hoofdpersonage en tevens een Viking prinses) en door het lot word je via een magische kracht aan elkaar geketend. Ondertussen zijn er onsterfelijke wezens genaamd Griegr’s die het eilandencluster waar je bent proberen over te nemen. Die alleen Adol, Karja en nog een andere Viking kunnen doden met die magische kracht genaamd Mana. Genoeg materiaal dus om een game mee vol te proppen, maar er is meer.

‘Ys X: Proud Nordics’ probeert net zoals de Trails series (je weet wel, die andere grote serie van Falcom) een veel grotere wereld neer te zetten. Er wordt veel meer uitgelegd en Karja wordt daar veelvuldig voor gebruikt. In de eerste helft van de game word je constant gebombardeerd met lange uitleggen van kleine gebeurtenissen die uiteindelijk weer vergeten zijn en geen enkele impact op het grotere geheel hebben. De game houdt van praten zonder dat die iets belangrijks te zeggen heeft.

Zwaard is voor leven en bijl voor pantser

De serie staat gelukkig niet echt bekend om de goede verhaallijnen. Bovenstaande hoeft dus ook niet echt uit te maken. De gameplay was altijd veel belangrijker. ‘Ys X: Proud Nordics’ heeft een Viking setting en daar is de gehele gameplay op gebaseerd. Al snel krijg je een boot waarmee je alle regio’s van de game af zeilt om naar de vele kleine eilandjes te zoeken en nieuwe bemanningsleden te vinden. Ik gebruik hier bewust het woord klein, want er zijn heel veel eilanden met een paar schermen die je in een rechte lijn naar het einde loodsen. Ben je eenmaal daar dan word je na een baasgevecht weer terug je schip in gedumpt en kan je zoeken naar de volgende. Deze meer lineaire gameplay is na de twee voorgaande delen met een meer open level design bizar te noemen. Veel van de eilanden hebben geen unieke visuele stijl waardoor het herhaaldelijk over grasveldjes rennen snel gaat vervelen.

Dit deel heeft in plaats van een open level design een grote open zee waar je met je boot vrij traag overheen zeilt. Weliswaar sneller dan het origineel door de verscheidene nieuwe windstromen die je kan vrijspelen door korte eenvoudige zeeslagen te overwinnen. Hoewel het upgraden van je schip best leuk is om te doen en het best wel wat effect heeft, zijn de meesten van die zeeslagen alsnog een kwestie van langzaam rondjes varen en vijanden de volle lading geven.

Combat te voet daarentegen is een stuk interessanter. Je speelt ditmaal “maar” met twee personages en de gameplay is daarop aangepast. Je kan nog steeds met één druk op de knop van personage wisselen om je combo’s te verlengen. Ieder personage heeft een eigen set aan skills die je uitvoert door een knop in te houden en je kan beide personages tegelijkertijd aan laten vallen door een andere knop in te houden. De game is nu veel meer gebaseerd op parries in plaats van ontwijken en je wordt aangemoedigd om zo veel mogelijk verschillende skills uit te voeren. Je bent dus de hele tijd bezig met wisselen van karakters om andere skills te doen die je combo verlengen en ze te eindigen met een superaanval van beide tegelijk. Het duurt wat lang tot het allemaal in elkaar klikt, maar zodra het dat doet dan worden gevechten net zo spectaculair als in eerdere delen. Het is wel aan te raden om je controller input wat aan te passen, aangezien de standaard niet heel geweldig is.

Trotse toevoegingen

Ten opzichte van het origineel zitten de grootste toevoegingen wat laat in de game. Er is een volledig nieuw eiland toegevoegd die vooral lijkt te dienen als een showcase voor wat er kan komen. Dit eiland heeft meer verticaliteit, een volledig nieuw verhaal, ziet er een stuk beter uit (de game is sowieso een klein beetje opgepoetst) en is over het algemeen gewoon veel leuker om te ontdekken. Het voelt daardoor niet echt alsof het een onderdeel is van dezelfde game. Ditzelfde eiland heeft een arena waar je verscheidene gevechten kan doen met alleen Adol of Karja. Er zijn ook nog nieuwe challenges toegevoegd.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van deze serie en hoewel de toevoegingen welkom zijn maakt het de game niet totaal anders of veel beter. ‘Ys X: Proud Nordics’ is nog steeds een game met een veel te trage start, niet interessante zeeslagen en een weinig interessant verhaal. Het nieuwe eiland is wat dat betreft het beste van dit hele pakketje. Er is alleen tot dusver nog geen concrete informatie over een upgrade pad. Is de nieuwe content het waard om de game opnieuw te kopen voor de volle mep? Wat mij betreft niet. Heb je de game nog niet en ben je fan van de serie? Dan is dit de versie die je zonder er te veel over na te denken kan aanschaffen.

Het bericht Ys X: Proud Nordics verscheen eerst op Evilgamerz.

‘Tales of Symphonia’, ‘Tales of Graces f’ en dan nu ‘Tales of Xillia’. Namco is het afgelopen jaar druk bezig geweest met de Tales of franchise zo toegankelijk mogelijk te maken voor een nieuw publiek, maar ook voor gamers die de serie als een warm bad ervaren. Het “Tales of Remastered Project” moet zo veel mogelijk titels naar moderne consoles en de PC brengen. De één iets succesvoller dan de ander. De remaster van Symphonia (technisch gezien geen onderdeel van het project) was niet al te best. Tales of Graces f was daarentegen wel een succes. Xillia zit daar tussenin.

‘Tales of Xillia’ was en is een traditioneel deel in de franchise wat als gimmick het verhaal opsplitst in twee personages. Jude Mathis is een student aan een medische universiteit en Milla Maxwell is de personificatie van de “Lord of Spirits” en kan de vier belangrijkste spirits/elementen van de franchise controleren. Jude functioneert voornamelijk in het begin van het verhaal als een handboek om Milla alles uit te leggen van de normale wereld. Milla en de andere personages die zich geleidelijk toevoegen aan je groep leren Jude dan weer hoe die moet opkomen voor zichzelf. In de eerste paar uur verliest Milla door een mysterieuze machine al haar krachten en begint de game pas echt. Met als doel erachter komen wie de mysterieuze machine heeft gebouwd en hoe de balans in de elementen hersteld kan worden.

Twee werelden één verhaal

De gimmick voor meerdere personages is bedoeld om het verhaal van twee kanten te laten zien. Het grootste deel van het verhaal zijn zowel Jude als Milla aanwezig waardoor het uiteindelijk niet zo heel erg veel uitmaakt. Mocht je de game nog niet hebben gespeeld en je afvragen wat de beste volgorde is, begin met Jude en doe daarna Milla. Jude is overduidelijk het echte hoofdpersonage. De unieke delen van Milla geven vooral meer achtergrondinformatie en kunnen zelfs een beetje verwarrend zijn als je het verhaal niet al een keer hebt doorlopen.

De meeste delen in de franchise vallen of staan met de cast. Ieder deel heeft wel stereotyperende karakters en gooit daar een eigen sausje overheen om het uniek te houden. Xillia is niet anders. Je hebt de oude wijze, de wat dommige wereldvreemde, de serieuze, de “vreemde” en de oude bekende van het hoofdpersonage. De skits zijn wederom de leukste momenten. De botsende persoonlijkheden komen daar beter naar boven dan tijdens normale cutscenes. De onderlinge omgang tijdens het hoofdverhaal is wat stroef. Personages komen niet echt tot recht en de voice acting is voor meerdere abominabel. Vooral Milla is met haar koude robotachtige reacties een constante herinnering aan het feit dat voice acting veel beter kan zijn. Dat is dan het tweede hoofdpersonage.

Twee is altijd beter

Combat in Xillia was een logische evolutie van het Linear Motion Battle System waar de franchise al sinds het eerste deel gebruik van maakt. Je loopt rond op een 3D veld, maar je zit standaard vast aan een monster waar je naartoe of weg van kan lopen. Je hebt een standaard aanval en meerdere artes (speciale aanvallen) die je aan elkaar kan knopen om combo’s te maken zo lang je maar punten genoeg hebt. Als die op zijn wacht je even om ze weer op te laden. Met bepaalde skills krijg je meer punten en kan je dus langere combo’s maken. Om repetitie te voorkomen straft de game je een beetje af door de kracht van artes te verzwakken, zodat je wel andere moet gaan gebruiken. Mensen die ‘Tales of Graces f’ hebben gespeeld zullen zich hier direct thuis voelen, want qua kern is het grotendeels onveranderd.

Wat Xillia toevoegt aan het systeem is de optie om karakters aan elkaar te linken. Ieder personage heeft zo zijn eigen link skills. Linken met Milla zorgt er bijvoorbeeld voor dat ze monsters tijdelijk onschadelijk maakt, linken met Jude geeft je een passieve healing skill en linken met een ander personage geeft je weer extra bonussen voor het breken van de verdediging van monsters. Linken zorgt er tevens dat je allerlei link artes tot je beschikking krijgt die beide personages gebruiken. Dat kan een sterkere aanval zijn, maar ook een veel krachtigere healing spreuk. Je moet er wel rekening mee houden dat het personage waar je mee linkt 25% van alle schade deelt. Jude met een healer koppelen klinkt leuk, maar Jude heeft iets meer HP dan die healer die ergens achterin dood aan het gaan is, omdat jij als Jude met je kop tegen een monster aan het rennen bent.

Zo min mogelijk gesleutel

Verder is dit eigenlijk een vrij standaard remaster van het originele spel op de nu ondertussen stokoude PlayStation 3. De game draait stukken beter op nieuwe hardware, laadtijden zijn een stuk korter, de grade shop is wederom vanaf het begin beschikbaar om je speelstijl wat bij te stellen (net zoals Graces f) en de resolutie is een stuk hoger. Iets wat de game overigens niet altijd mooier maakt. Vooral reflecties op het water zijn nu onrealistisch scherp en de game is een stuk lichter dan het origineel. Dat heeft als negatief effect dat de al kale omgeving nog een stuk kaler ogen.

‘Tales of Xillia’ stond er ook om bekend dat de game iets te snel de oven uit was gegooid en dat er redelijk veel van de content op de werkvloer is blijven liggen. Dat is bij deze remaster hetzelfde gebleven. Je bent in het begin van het verhaal dus vooral aan het banjeren door lege grasvlaktes en de game lijkt tijdens de derde act een afslag te vroeg te nemen om maar naar het einde te hollen. Veel van die content is uiteindelijk gebruikt in ‘Tales of Xillia 2’. Dat die game niet inbegrepen is snap ik ergens, maar ik vind het ook wel weer vreemd. Die game gebruikt namelijk voor een groot deel dezelfde content en had het pakketje helemaal compleet kunnen maken.

Deze remaster doet wat het moet doen. Het bevrijdt het origineel uit de klauwen van de PlayStation 3 en geeft nieuwe fans de optie om deze zonder al te veel moeite te spelen. Het is niet het allerbeste deel in de franchise (wat mij betreft), mede door de wat matige gimmick van meerdere hoofdpersonages en omdat de game op wat plaatsen wat onaf aanvoelt. Het is momenteel wel de beste manier om deze te spelen voor zowel nieuwe als oude fans.

Het bericht Tales of Xillia Remastered verscheen eerst op Evilgamerz.

Vorig jaar schreef ik nog dat het logisch was dat Square-Enix begon met het remaken van ‘Dragon Quest III’ voor het eerste en tweede deel. Dat was het moment dat de serie volwassen werd en op papier is het het eerste deel van de Erdrick trilogie. Logischerwijs krijgen de eerste twee delen en “afsluiters” van de trilogie dezelfde behandeling. Dan wel als een pakketje, want zowel deel één als deel twee zijn een stuk eenvoudiger in opzet en tevens een stuk korter.

Vooral deel één schittert in eenvoud. Het is één van de eerste echte Japanse RPG’s. In 1986 waren er nog helemaal geen standaarden in het genre en als je het origineel nu gaat bekijken met een moderne bril dan zie je al snel dat die game echt alleen nog voor de liefhebbers is. Het verhaal is vrij simpel, je hebt maar één karakter, er was een passwordsysteem, menu’s waren traag en het vergelijken van je uitrusting was heel moeizaam. Die game is al meerdere keren op een ander platform uitgekomen en heeft allerlei quality of life toevoegingen gekregen. Deze remake gaat daar nog wel iets overheen.

Wat deze remake doet is het eerste deel opwaarderen naar de moderne standaarden van de latere delen. Dat betekent dat de game zowel lijkt op de originele klassieker als de remake van ‘Dragon Quest III’ van afgelopen jaar. Je speelt nog steeds met één karakter, maar je vecht wel tegen meerdere monsters tegelijk (dat was nooit eerder zo). Er zijn nu scrolls om je personage spreuken te leren en dus meer opties te verlenen. Die ga je ook nodig hebben, want sommige monsters slaan, zoals bij alle andere delen, ongelooflijk hard. Het hoofdverhaal is vrij simpel gebleven, ondanks dat er een aantal nieuwe verplichte elementen zijn toegevoegd om het verhaal wat verder uit te diepen. Deze zijn volledig in de stijl van het origineel en passen er goed bij. Wat van mij wel mag, en dit is misschien vloeken in de kerk, is wat minder oud Engels. De accenten in andere delen zijn leuk, maar het constante thou, thine en thee maakt het script wel eens lastig om te lezen.

Alle nieuwe wapens, locaties en spreuken hebben er tegelijkertijd voor gezorgd dat combat makkelijker is geworden, doordat je meer mogelijkheden hebt en een stuk sneller levelt, als moeilijker, want sommige bazen slaan harder dan dat je kan helen. Je zelf als een dolle tegen deze bazen aangooien heeft geen nut tenzij je zin hebt in enorm veel hoofdpijn. Zelfs ertegenop levelen heeft niet direct nut wanneer een baas 200 schade doet en je maar voor 100 kan helen. Je moet daar strategiën voor ontdekken om aanvallen te kunnen counteren (tip, gebruik cop out) of om twee keer achter elkaar midheal te doen. Die opties heb je, ze zijn alleen niet altijd even duidelijk en vergen wat experimentjes en meerdere malen opnieuw proberen.

Het oude met het nieuwe

Het tweede deel lijkt in de kern al meer op een moderne JRPG. Je speelt met meerdere personages tegelijkertijd waardoor combat in het begin van het verhaal iets makkelijker is. Ieder personage heeft zo zijn of haar eigen rol. Je hebt een heler, een warrior, eentje die er tussenin zit en er is zelfs een vierde personage toegevoegd om het aantal meer in lijn te brengen met de andere delen. Dat komt goed uit, want deel twee staat erom bekend dat de endgame zeer ongebalanceerd is en dat de game zo cryptisch wordt dat je bijna een walkthrough erbij moet pakken. Deze remake lost die twee problemen op.

Daar wil ik niet mee zeggen dat de game nu eenvoudig is. Er zijn geen gevechten meer die je zonder reden de grond in trappen (hallo, vier groene draken). Het is wat eerlijker en een game over is sneller aan jezelf te wijten dan dat de game besloot om een monster te spawnen die met één aanval je volledige party omver beukt. Het cryptische is ook weg, doordat je er nu altijd voor kan kiezen om je volgende objective op de kaart te tonen. Het helpt enorm dat de zoom spreuk je nu de mogelijkheid geeft om te teleporteren naar een gekozen locatie. De game zou een stuk korter kunnen zijn door die toevoeging, maar er zijn zo veel extra’s toegevoegd aan het verhaal om hem juist langer te maken. De game is een stuk eerlijker, respecteert je tijd meer en maakt van ’Dragon Quest II’ eindelijk een game met een moeilijkheidsgraad die niet alleen te overwinnen is door een berg aan liquid metal slimes te grinden. Als je daar tenminste de statistieken voor hebt.

Matrix déjà vu

Wat een klein probleem begint te worden in deze hereniging van de volledige serie is dat alles wat op elkaar begint te lijken. Datzelfde gebeurde met de Pixel Remasters van ‘Final Fantasy’. De games verliezen hun eigen smoel, doordat ze allemaal dezelfde menu’s en grafische assets gebruiken. Dorpjes, bossen, monsters en spreuken worden daardoor wat minder leuk om voor de eerste keer te zien, omdat ze een soort déjà vu gevoel geven. Het is een klein ding in het grotere geheel en valt wellicht al minder snel op als je de games niet te snel achter elkaar speelt. Simpel voorbeeld, in deel één zijn er monsters die spreuken uitvoeren die meerdere personages raken, maar je speelt dus maar met één personage.

Het voordeel van die hereniging is wel dat beide games er weer bijzonder goed uitzien en klinken. De 2D-HD stijl blijft sinds ‘Octopath Traveler’ imponeren en de orkestrale soundtrack is weer prachtig. Hier kan je weinig op aanmerken. Ultrawide ondersteuning had het helemaal compleet gemaakt, maar het is voor een game als deze wel te begrijpen dat die er niet is.

Ondanks deze kleine tekortkomingen zijn dit twee heerlijke remakes die nog een klein beetje worden beperkt door waar ze vandaan komen. De verhalen van beide games zijn verder uitgewerkt en daardoor beter dan dat ze waren. Vooral deel twee doet hier veel meer. Ware het niet dat het op den duur wel wat langdradig wordt, omdat de basis hetzelfde is gebleven. Het is één van de weinige keren dat er gezegd kan worden dat er complete versies zijn van een Square-Enix game. Zowel voor nieuwkomers als voor mensen die al bekend zijn met de serie zijn dit beide interessante remakes om (opnieuw) kennis te maken met de franchise en ik zie geen reden om een andere versie van beide delen aan te raden

Het bericht Dragon Quest I & II HD-2D Remake verscheen eerst op Evilgamerz.

Ze hebben nu toch wel alle genres gevonden om roguelite elementen aan toe te voegen. Platformers, schietspellen, kaartspellen, 3D avonturen, etc. je kan het zo gek niet verzinnen of er is ondertussen wel een spel in het genre wat nu geclassificeerd kan worden als een roguelite. Een roguelite beat-‘em-up was ik echter nog niet tegengekomen. Vreemd eigenlijk, want dat genre heeft het spelen in korte sessies, doodgaan en weer opnieuw beginnen zowat samen met shoot-‘em-ups uitgevonden. Herinnert iemand zich ‘Battletoads’ of ‘Abadox? Niet de eerste in hun genre, maar wel beide meedogenloos. Een ‘Battletoads’ met roguelite elementen zou wellicht nog uit te spelen zijn. Als dat spel überhaupt een einde heeft.

Niet raar dat ontwikkelaar ‘Guard Crush’ zich hieraan waagt. Zij zijn verantwoordelijk voor het geweldige ‘Streets of Rage 4’. ‘Absolum’ is daarentegen een volledig nieuwe IP in een totaal andere setting. ‘Absolum’ speelt zich namelijk af in een fantasy setting en een land (Talamh) waar magie na een grote catastrofe is verboden door de Zonne Koning Azra. Voltijd tiran en deeltijd magie gebruiker. Magie tegenhouden kan uiteraard alleen als je zelf een beetje hypocriet bent en aan de macht wil komen. Andere gebruikers van magie komen in opstand en je hebt een game te pakken met een motief voor wraak en allerlei andere kleine verhaaltjes en missies.

Rogue-‘em-up

Het verhaal is niet zo zeer het meest interessante. Vaak zit deze op de achtergrond en zijn er hints tijdens het inspecteren van allerlei randzaken, zoals standbeelden en achtergronden in de wereld. Karakters praten met elkaar in de centrale hub en NPC’s vertellen je meer over wat er in de geschiedenis van Talamh is gebeurd. Dit wordt niet altijd met een behoorlijk tempo gedaan. Het geeft je wel genoeg om tijdens iedere run iets nieuws te zien of te horen waardoor het wel fris blijft.

Dat geldt net zo zeer voor de gameplay. ‘Absolum’ heeft een wat scheve curve wat progressie betreft. In de eerste paar uren ben je vooral bezig om met één van de twee speelbare personages tegen een muur aan te rennen, totdat het allemaal een beetje klikt. Je levensbalk is klein, er wordt niets uitgelegd, je hebt maar één speciale aanval en nog niet eens een super aanval. Naarmate je vaker dood bent gegaan en steeds verder komt speel je twee extra personages vrij, je krijgt de mogelijkheid om je karakters permanent sterker te maken, iemand legt je precies uit hoe combat werkt en je hub wordt steeds uitgebreider met alle spullen die je onderweg vindt. Zodra dat allemaal is vrijgespeeld vliegt de progressie door het dak. De eerste van de in totaal vier gebieden kan je dan ook het meeste zien als een plek om te trainen. Zodra je een beetje bekend bent met de systemen ram je daar binnen een kleine vijftien minuten doorheen en sta je alweer aan de andere kant van de spelwereld.

Smooth-‘em-up

Combat zelf is snel, vloeiend, vol met combo’s en vijanden die initieel vrij lastig kunnen zijn om te doorgronden. Daarnaast liggen er geregeld voorwerpen op de grond waar je mee kan gooien om een opening te maken. Dat kunnen de standaard stenen, bijlen en werpmessen zijn, maar er zitten ook wat originelere spullen tussen, zoals stenen die elektriciteit schieten en exotisch fruit dat blijft stuiteren.

Je hebt je twee normale aanvallen die met modifiers allebei aangepast kunnen worden en volledig veranderen. Deze modifiers krijg je meestal na bazen en geeft één van de karakters bijvoorbeeld een tragere meer veel dodelijkere draaiaanval dan een normale klap van haar zwaard. Ze kunnen je speelstijl nogal veranderen dus het is niet altijd even verstandig om die te accepteren. Daarbij heb je nog een speciale aanval waar je mana voor nodig hebt, wat oploopt tijdens het knokken, een ultra die je eenmalig kan gebruiken en een dodge om te ontwijken. Doe je dat op tijd dan raken vijanden uit balans. Doe je dat met een normale aanval dan ontstaat er wat de game een “clash” noemt. Deze is een stuk lastiger om uit te voeren, maar geeft je zelfs tegen bazen alle voordelen die je kan bedenken en creëert een opening die je maar al te graag zou willen hebben. Combineer dat met een multiplayer modus voor twee personen en je hebt een heerlijk hectische ervaring. Het mag wel gezegd worden, ‘Absolum’ kan een lastige game zijn. Vijanden slaan hard en bazen kunnen binnen een paar klappen je volledige levensbalk laten verdwijnen. Het voelt wel nooit oneerlijk aan en met een beetje slim spelen zou je zonder permanente upgrades de game uit kunnen. Een arcade modus met wat variabele upgrades, een oplopende moeilijkheidsgraad en meer levens zit er helaas (nog) niet in, maar zou wel enigszins welkom zijn.

Map-‘em-up

‘Absolum’ houdt de variatie in runs er ook goed in door al snel geheime paden te introduceren. Bazen in de verschillende zones blijven hetzelfde, maar routes zijn gevarieerd genoeg om lang genoeg nieuwe dingen te vinden. Nu ga ik wellicht heel ver graven, maar het lijkt een beetje op ‘Castlevania III: Dracula’s Curse’ met een extra laag. Alleen in het eerste deel van het eerste gebied krijg je al per route, er zijn er drie, meerdere opties om van het bewandelde pad af te lopen. Ieder met eigen missies, vijanden en omgevingen.

Zelden weet een roguelite mij nog echt te verrassen na het geweld van ‘Hades’. Deze game komt een beetje uit het niets en verpletterd die verwachting. ‘Guard Crush’ en ‘Dotemu’ doen het gewoon nog een keer. Over de tekenstijl heb ik het nog niet eens gehad, maar deze is geweldig. Animaties zien er onwijs goed uit en de hele game is ondergedompeld en een wat zwarte verf achtige sfeer. Alle juiste neuronen worden door deze game geraakt. ‘Hades II’ is net uit early access en ‘Absolum’ kan daar wat mij betreft bij gaan staan.

Ik ga weer verder met knokken.

Het bericht Absolum verscheen eerst op Evilgamerz.

Je moet van ver weg komen wil je in deze tijd nog een originele metroidvania maken. Van de doolhoven gebaseerd op emoties in ‘Fearmonium’ tot de actie op motors van ‘Laika: Aged Through Blood’. Bijna alles is wel voorbijgekomen. Eén gebaseerd op een duistere variant van ‘Pac-Man’ is één van de weinige onderwerpen dat nog niet getackeld is in het genre. Een vrij groot risico om het koddige en wat emotieloze karakter in zo een wereld te droppen. Als we er even over nadenken, is het idee nog niet zo gek ook. ‘Pac-Man’ was zo ongeveer het eerste spel waar een doolhof centraal stond en het USGF Universum, waar ‘Shadow Labyrinth’ zich in bevindt, kan best gewelddadig zijn. Ideale combinatie voor een nieuwe klassieker.

‘Shadow Labyrinth’ begint met een vloot aan beelden en weinig informatie. Je bestuurt kort een mech, het ding blaast op, Puck (zo heet Pac-Man in deze game) crasht op een planeet, hij ontwaakt het speelbare karakter, deze moet een zwaard pakken, maar kan dat alleen met de hulp van een andere drone en Puck moet zo veel mogelijk monsters opvreten, zodat hij en jij sterker worden. Dat allemaal lijkt te gebeuren in een computerspel, want voordat je het spel begint wordt je een handheld ingezogen. Het verhaal is expres vaag en belangrijke plotelementen worden met het tempo van een slak in een woestijn gegeven. Hoewel het verhaal redelijk interessant begint zijn de onthullingen niet erg geweldig.

Een goed verhaal kan een game compleet maken. Voor veel genres is het echter niet het meest belangrijke. Voor een metroidvania is exploratie, de map en gevoel van progressie een stuk belangrijker. Daar gaat ‘Shadow Labyrinth’ vooral in de eerste pakweg 40% van de game behoorlijk de mist in. Het vrijspelen van nieuwe aanvalsopties en exploratiemogelijkheden is bijna beledigend traag. Je krijgt in de eerste paar uur niet veel meer dan een paar nieuwe aanvalsmogelijkheden. Die na of in combinatie met je standaard drie combo aanval uit te voeren zijn. Combat en exploratie wordt daardoor snel saai en je hebt weinig tot geen mogelijkheden voor variatie. Die trage progressie zit zelfs in de structuur van de gebieden, want als je later dan eindelijk terugkomt met bijvoorbeeld een double jump, dan blijkt dat je nog een andere vaardigheid nodig hebt. Wat krijg je dan uiteindelijk? Map pins of iets dergelijks waar je eigenlijk niet zo veel mee kan. Het geeft niet echt voldoening.

Ice Labyrinth

‘Shadow Labyrinth’ breekt de repetitieve gameplay door een aantal ‘Pac-Man’ achtige mechanieken in de game te stoppen. Deze komen in de vorm van D-Lines en doolhoven die volledig gebaseerd zijn op ‘Pac-Man’. D-Lines zijn stukken in de wereld waar je als Pac-Man overheen schuift en de doolhoven doen hetzelfde, maar dan tien keer groter. De besturing in deze segmenten zijn net zoals tijdens het normale platformen wat losjes. Je weet vrijwel nooit echt goed waar je precies terecht komt als je ergens vanaf springt. Met D-Lines is het nog wat lastiger, want je vliegt zonder pardon een kant op waar je helemaal niet om vroeg. Voor het normale platformen wordt het op den duur wel beter door allerlei nieuwe vaardigheden, maar dat duurt dus ongelooflijk lang.

Exploratie wordt ook nogal de das omgedaan door de absurde plaatsingen van checkpoints en savepoints. ‘Shadow Labyrinth’ maakt gebruikt van beide. Een checkpoint is een soort middenstuk waar je opnieuw kan beginnen als je dood bent gegaan en een savepoint is hetzelfde, maar dan met meer functionaliteiten. Alleen savepoints herstellen je potions en bij savepoints kan je upgrades kopen en je vaardigheden aanpassen. Savepoints hebben ook fast travel, maar je kan alleen maar naar een ander savepoint verplaatsen. Checkpoints herstellen je potions niet, hebben geen upgrades of vaardigheden en je kan alleen maar een fast travel doen naar je laatste savepoint. Savepoints zitten enorm ver van elkaar af waardoor je soms uren aan het rondbanjeren bent zonder dat je ook maar een upgrade kan kopen.

Dit klinkt allemaal wellicht dat ik voornamelijk negatief ben. Dat komt vooral omdat ‘Shadow Labyrinth’ uiteindelijk niet zo heel veel origineels doet en de basis gameplay van het genre niet echt goed uitvoert. In de eerste gedeeltes van het spel dan. De game is ongeveer dertig uur lang en na een kleine vijftien uur komt die pas echt een beetje op gang. Dan wordt combat een stuk beter en gevarieerder door je meerdere speciale vaardigheden te geven en je bent eindelijk een beetje sterk genoeg om je fatsoenlijk te kunnen verdedigen. Rond die tijd gaat de game ook meer doen met het verhaal. De meer leukere Bandai Namco cameo’s komen dan tevoorschijn. Alle zijcontent en meer uitdagende bazen worden wat interessanter. Er zijn andere games die zo beginnen en nu worden gezien als klassiekers. ‘Persona 4’ om er zo snel maar één als een voorbeeld te geven. Voor een game van een kleine dertig uur is vijftien wel wat lang natuurlijk.

Dat maakt het een beetje lastig om deze game aan te raden. Uiteindelijk is dit geen slechte game, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik me niet meerdere malen heb zitten te frustreren, omdat ik veel meer potentie zag. Als je het volledige genre al hebt uitgeput, dan is er genoeg te vinden in ‘Shadow Labyrinth’. Het duurt alleen wel erg lang, totdat de game zich echt opent.

Het bericht Shadow Labyrinth verscheen eerst op Evilgamerz.

Je kan er voortaan je kalender op gelijk zetten. Er komt een exclusieve titel uit op de PlayStation 5 en ongeveer een jaar later gooit Sony de deuren open voor een release op de PC. De laatste paar jaren ontkomt geen enkele titel daar aan. Nou ja, ‘Bloodborne’ hebben we nog niet gezien. Het is nu de beurt aan ‘Stellar Blade’. Een actie game die vorig jaar op de PS5 werd bekroond met vrij hoge cijfers en een hoofdpersonage die niet bij iedereen direct in de smaak viel of juist wel. Echt een middenweg was er niet.

Het is nogal makkelijk om de game af te schrijven als een vehikel voor sexy personages in sexy outfits. In de realiteit valt dat wel mee. Je kan het zelf zo gek maken als je wilt, want de game biedt best wel wat opties om EVE (het hoofdpersonage) aan te kleden (zo zal ik het maar noemen). Ja, er zijn badpakken, ja, er zijn redelijk wat outfits die nogal wat “huid” laten zien, ja, er zijn ook outfits die EVE volledig bedekken. Waarom geef ik dit aan? Omdat een game die een filosofisch verhaal probeert te vertellen en daar eigenlijk op alle fronten in faalt het ergens van moet hebben. Dan bedoel ik de gameplay.

Beetje kortaf, wat performance betreft is ‘Stellar Blade’ samen met ‘Returnal’ de beste port van een exclusieve PS5 titel. De game is gebouwd op de Unreal Engine 4 en dat merk je wel. Grafisch is het niet per se een hoogvlieger, maar het is ook absoluut geen lelijke game. Karaktermodellen zijn behoorlijk gedetailleerd en omgevingen voor verhaal kritische momenten kunnen adembenemend mooi zijn. De omgevingen in de semi open wereld hebben alleen niet die aandacht gekregen. Ze zijn nogal kaal, levenloos en zonder een authentieke stijl wat monotoon. Alles ziet er hetzelfde uit. Voor een snelle actiegame is dat ook prima, want een soepele framerate is wat belangrijker. Daar zit het in de PC versie goed. Op een RTX 3080 10GB in combinatie met een 5600X en 32GB werkgeheugen draait de game op 4K een zeer stabiele 60 FPS. Verlaag de resolutie een beetje en het aantal frames vliegt de lucht in. Nou zit deze configuratie in 2025 redelijk in het middensegment. De game draait daarentegen ook prima op een Steam Deck. Verwacht met een 20XX en wellicht zelfs de 10XX serie dus ook vrij weinig problemen. De game ondersteunt alle tierelantijntjes van de DualSense, ultrawide, NVIDIA DLSS, AMD FSR en een ontgrendelde framerate. Wat PC standaarden valt er eigenlijk vrij weinig aan te merken. Zelfs alle DLC’s krijg je er bij.

Die ontgrendelde framerate helpt mee in de toch al bejubelde combat. ‘Stellar Blade’ zit tussen een soulslike en een actiegame in. Het bevat het ritme van een soulslike en de snelle aanvallen van een actiegame. Het begint met een standaard combo van een drietal aanvallen en eindigt met een waslijst van sprongen, mid combo’s, parries, dodges, speciale aanvallen en lange afstandswapens. Het komt niet vaak voor dat je tegen meerdere monsters tegelijkertijd vecht waardoor sommigen je snel in elkaar kunnen trappen. Een welgeplaatste parry gevolgd door een speciale aanval blijft tot aan het eind bevredigend. Met bazen uiteraard als de kers op de taart.

Niet zo Stellar… blade

Dan het verhaal, daar ben ik iets minder enthousiast over. ‘Stellar Blade’ vertelt een verhaal van een wereld die kapot is gegaan. Monsters hebben de aarde volledig vernield, de mensheid is naar een ruimtekolonie gegaan en stuurt om de zo veel tijd air units naar de aarde om schoon schip te maken. Dat lukt alleen niet echt en de oorlog wordt alleen maar erger. Thema’s als bestaansrecht, uitsterven, nihilisme en hoop komen voorbij. Het is een verhaal dat al veel vaker op een veel betere manier is verteld. Grootste probleem is echter de voice acting en de world building. Die van EVE is nog wel oké. Al vliegen er bij haar nog regelmatig zinnen uit die niets te maken hebben met wat er wordt besproken. Die van je twee kompanen voelen aan alsof ze een script aan het voorlezen zijn. Er zit totaal geen emotie in. Serieuze momenten komen daardoor meestal niet binnen. De wereld heeft net zo een probleem. Er zit niet echt cohesie in. Het is een apocalyptische wereld, maar zonder echt vernietigde landmarks voelt het niet aan alsof er ooit echt in geleefd is. Het mist een identiteit en dat is jammer, want met een interessante wereld en goede voice acting had dit wat mij betreft wel een topper kunnen zijn, maar het plezier wordt geregeld beperkt door die kwaliteit. De game wilt er iets mee doen. Het valt alleen bijna altijd in het water.

Ondanks dat het verhaal, de voice acting en de wereld zelf niet echt boeiend zijn is er genoeg in ‘Stellar Blade’ om deze port aan te raden. Combat is flitsend, snel en met alle nieuwe performance gerelateerde opties op de PC de beste manier om deze game te spelen. De volgende geslaagde port van een redelijke, maar niet geweldige game.

Het bericht Stellar Blade (PC) verscheen eerst op Evilgamerz.

Chernobylite was in 2021 één van de originelere survival games van dat jaar. In een genre dat toen al een beetje verzadigd was, bracht die game een innovatieve manier van het vertellen van een verhaal. Dat je keuzes daadwerkelijk effect hebben was geen uitzondering, maar Chernobylite deed daar een schep bovenop door je de mogelijkheid te geven om eerdere keuzes op een later tijdstip aan te passen. Je was vrij om dat vaker te doen, zodat je een beetje kon kiezen. De game had een duistere ondertoon en de “zone” was keihard. Chernobylite 2 is nu beschikbaar in early access en ik kon niet wachten om er aan te beginnen. Helaas had ik beter iets langer kunnen wachten.

Chernobylite 2 pakt het totaal anders aan dan zijn voorganger. Je speelt als Cole Grey een zogenaamde ‘Planewalker’. Planewalkers zijn speciale soldaten die met behulp van Chernobylite naar andere dimensies kunnen reizen om meer Chernobylite te verzamelen wat vervolgens weer gebruikt kan worden als energiebron. Na een tutorial, waar je kennismaakt met de nieuwe classes, wordt je een alternatieve dimensie ingegooid, gaat er iets goed mis en strandt je in die dimensie. Ver weg van je familie en bondgenoten. Daar begint de survivaltocht naar wapens, materiaal en nieuwe bondgenoten om weer heelhuids in je eigen dimensie te geraken.

Dat doe je door, net zoals in het eerste deel, je basis uit te bouwen met behulp van die nieuwe bondgenoten. Die je krijgt door missies voor ze uit te voeren of automatisch zodra je een bepaald punt in het verhaal hebt bereikt. Het uitbouwen van je basis is ditmaal uitgebreid met allerlei opties om niet alleen werkbanken te plaatsen, maar ook om de layout van je basis te bepalen. Dat gaat met behulp van extra kamers die een specifieke functie hebben. Daar kan je dan weer één van je bondgenoten in plaatsen op basis van hun specialiteiten om bijvoorbeeld meer helende items of bouwmateriaal te krijgen. Het is robuuster en je keuzes zijn iets belangrijker dan in het eerste deel.

Beta access

Wat minder robuust is is de rest van de gameplay. De wereld voelt veel meer aan als de zoveelste standaard Unreal Engine omgeving. Het ziet er allemaal behoorlijk goed uit, maar het mist een identiteit. Het lijkt te erg op een bij elkaar geraapte set aan assets. Het helpt ook niet echt mee dat de performance in de huidige versie niet al te best is. Er zijn genoeg grafische opties om het af te stemmen op je systeem. Zelf kreeg ik het met een RTX 3080 en een 5600X niet echt stabiel. Vooral bij het inladen van nieuwe omgevingen schokt en stottert het aan alle kanten. Zelfs tijdens filmpjes was de framerate ellende.

Dat de game eigenlijk nog ver verwijderd is van early access wordt steeds duidelijker zodra je verder in de game komt. Tijdens de proloog merk je er nog niet zo veel van. Een paar missies verder loop je al tegen de eerste voice lines die met behulp van AI zijn ingesproken, personages bewegen niet tijdens filmpjes, je bondgenoten doen T-poses in je basis of de lipsynch komt totaal niet overeen met hetgeen wat er gezegd wordt. Dat wordt dus steeds erger en het gebeurt zelfs tijdens hetzelfde gesprek. De ene zin hoor je de stem van Cole en een zin later hoor je ineens de stem van je Google Home Speaker.

Je merkt dat tevens tijdens de gameplay. Je hebt zes classes, maar alleen de classes gespecialiseerd in schietwapens zijn echt leuk om mee te spelen. De melee classes zijn het minst betrouwbaar. De game doet een poging om een soort Dark Souls achtige manier van combat te implementeren. Het werkt alleen niet soepel genoeg. Animaties zijn stroef, je i-frames tijdens het rollen zijn gigantisch en monsters rennen zo dwars door je klappen heen of je valt zelf zonder pardon door de wereld. Alles is nu tijdens combat in de derde persoon dus dat animaties niet helemaal lekker lopen valt behoorlijk op als je met een gigantische knuppel rond waggelt.

Een andere toevoeging is iets wat ik nog het beste kan beschrijven als magie. Je hebt nu handschoenen waarmee je ijs, vuur en elektriciteit kan schieten. Dit werkt samen met een meter die je vult door dicht bij radioactief materiaal te gaan staan. Wat schade doet aan jezelf. Dit zou voor een leuke balans kunnen zorgen, als er tenminste een reden was om niet voor een rifle te kiezen. Vijanden zijn zwak voor bepaalde elementen, zodat je in een korte tijd nogal wat schade kan doen. Het weegt echter niet op tegen het moeten balanceren  van je eigen levensbalk.

Alleen geweren voelen in deze early access versie een beetje fatsoenlijk. Dat is ook wel nodig, want je komt veel vaker in situaties terecht waar je je alleen maar een weg uit kunt schieten. Het verandert alleen niets aan het feit dat vijanden gewoon doodleuk op je af blijven rennen. Alle stijlen missen impact en het enige wat je ziet gebeuren is een balkje dat langzaam leegloopt.

Zelf vraag ik me een beetje af wat ontwikkelaar The Farm 51 als uitgangspunt heeft genomen voor Chernobylite 2. Op de setting na lijkt het in de verste verte niet op het eerste deel. De gameplay is veel meer gericht op actie en de duistere atmosfeer heeft plaats gemaakt voor een erg generiek ogende open wereld. Dat is nogal zonde, want de alom bekende landmarks geven nog steeds kippenvel. Ik heb er nog wel vertrouwen in dat dit uiteindelijk naar behoorlijk wat patches een degelijke game kan worden. Voor een early access titel is de prijs echter veel te hoog. We zullen nogmaals moeten kijken wanneer versie 1.0 is uitgekomen. Tot die tijd kan ik Chernobylite 2 niet aanraden.

Het bericht Chernobylite 2: Exclusion Zone (Early access) verscheen eerst op Evilgamerz.

In de tijd van Spotify en Deezer zijn er nog maar weinig spellen die ik even opstart om naar de soundtrack te luisteren. Je hebt immers alles onder één of twee muisklikken zitten en het is te gemakkelijk om van nummer te veranderen. De soundtrack en het titelscherm van ‘Ender Lilies: Quietus of the Knights’ is echter zo rustgevend dat die game permanent gebrand staat op ieder opslagmedium dat ik maar in huis heb liggen. Dat die game zelf ook nog eens geweldig is zegt al genoeg over de kwaliteiten van de ontwikkelaar. Zoek op zijn minst de soundtrack van die game eens op. Mocht je die nog nooit gespeeld hebben. Zodra je dat gedaan hebt, ga die game spelen.

Anyroad, ‘Ender Magnolia: Bloom in the Mist’ is op papier het vervolg dat zich duizenden jaren na het origineel afspeelt. Je hoeft het origineel niet gespeeld te hebben, maar dat raad ik wel ten zeerste aan. Hoewel het verhaal een totaal andere kern heeft zijn er wel behoorlijk wat punten die direct terugverwijzen naar eerdere gebeurtenissen. ‘Ender Lilies’ gaat over de blight dat in het verleden het volledige land aan gort heeft geholpen. De blight wordt vaak genoeg genoemd, maar niet echt uitgelegd. ‘Ender Magnolia’ zelf heeft een verhaal dat zich wat meer op de achtergrond afspeelt. Het wordt meer verteld met behulp van beschrijvingen van items, achtergrondverhalen van alle personages, de locatie(s) zelf en de sfeer. Het is minder wereldvernietigend. In de essentie gaat het om homunculi die als tweederangs burgers worden behandeld en wegens omstandigheden door het lint gaan. Er zijn echter nog steeds mensen die het opnemen voor de homunculi.

Symbiosis

Lilac, het hoofdpersonage, is zo iemand. In het begin van de game te zwak om aan te vallen en aan het einde van de game is ze dat nog steeds. Aanvallen en bewegen gaat namelijk met behulp van de homunculi. Lilac valt zelf eigenlijk nooit aan. Dat merk je helemaal aan de start ook, want je kan niet aanvallen, bewegen is stroef en je opties zijn vrij beperkt. Je krijgt al snel je eerste homunculus die functioneert als een standaard aanval. Een klein kwartiertje later heb je je dubbele sprong en airdash te pakken. Voor een metroidvania ligt de snelheid van het vrij spelen van je aanvallen en bewegingsvrijheid redelijk hoog. Ieder uur krijg je wel iets nieuws en bijna alle bazen geven je wel iets om naar toe te werken.

De bazen zelf functioneren in deze vaak als nieuwe vaardigheden. Je hebt potions die je helen en bij savepoints weer vullen. Verder zijn er wat uitrusting betreft armbanden die je passieve bonussen geven, uitrusting waarmee je verschillende soorten counters kan uitvoeren en een totem die je passieve magische bonussen geeft zoals eenmalig je leven weer herstellen tussen savepoints door. De game heeft een leveling systeem zoals de meeste hedendaagse metroidvania’s. Deze werkt wel net iets anders dan die andere games. Een level verhoogd enkel je aanvalskracht. Domweg door een eerder gebied heen walsen is er daarom niet echt, want vijanden slaan hard, heel hard. Meer levenspunten krijg je weer door je uitrusting of door de vele kristallen te vinden in de game. Gelukkig houdt de game dit bij, want kamers kleuren blauw op de kaart zodra je alles hebt gevonden in dat gebied. Iets wat meer games zouden moeten doen.

Dat harde slaan wil overigens niet zeggen dat de game onmogelijk moeilijk is. Bazen kunnen pittig worden door alle chaos en gigantische aanvallen. Door alle opties die je hebt voelt het nooit per se oneerlijk aan. Er zijn altijd wel combinaties die de moeilijkheidsgraad voor die baas verlagen. Je moet ze alleen wel weten te vinden. Mocht dat niet genoeg zijn, dan kan je altijd de moeilijkheidsgraad nog verlagen. Die staat niet vast, zodat je die later weer kan verhogen.

Melancholy

De gameplay gaat in het geval van ‘Ender Magnolia’ gepaard met een wereld, soundtrack en een grafische stijl waar de weemoed van af loopt. Niet alle gebieden in de wereld zijn volledig geslaagd, maar grafisch zijn ze allemaal erg gevarieerd. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af rondom Stratum. Een stad die lijkt te lijden onder een constante stroom aan regen en ellende. De gebieden in de stad zijn daardoor erg grijs en volledig verwijderd van alle hoop. De bossen ver weg van de stad daarentegen hebben door het veelvuldige gebruik van koude en kalme kleuren een meer hoopvol uiterlijk. Zelfs het gebied waar de blight heeft huisgehouden heeft een morbide vorm van pracht, doordat deze volledig terug aan de natuur is gegeven.

Dit gaat weer gepaard met een soundtrack die het helemaal compleet maakt. De sombere piano van het nummer tijdens de titel, de rustige piano met lichte vocals terwijl je door Stratum heen loopt zweept op tot het meer hoopvolle nummer ‘Symbiosis’ met hele lichte dance invloeden, de mystiek van de achtergrondmuziek terwijl je door de mijnen klautert, de opbeurende tonen in de hogere delen van Stratum tot het crescendo van het laatste gevecht. Het zit allemaal enorm goed in elkaar.

‘Ender Magnolia: Bloom in the Mist’ is een geweldig vervolg op een erg goede game. De game is groter, beter gebalanceerd, speelt een stuk fijner, heeft meer variatie en ondanks dat de game leeft in melancholie is die van begin tot het eind een genot om te spelen. Ik kan niet wachten op het volgende deel. Hoe die ook mag gaan heten.

Het bericht Ender Magnolia: Bloom in the Mist verscheen eerst op Evilgamerz.

Al sinds de eerste remake van het geweldige Dragon Quest III hangt er een wolk boven dit deel van de franchise. Een wolk die sinds de remakes op de Gameboy Color en de Super Nintendo nooit per se is verdwenen. Wat is die wolk? Er is geen perfecte versie van de Seeds of Salvation, zoals de game volledig heet. De Gameboy Color remake was natuurlijk grafisch overduidelijk minder, maar ten opzichte van de Super Nintendo remake had deze een aantal extra elementjes die nergens anders te vinden waren. Zo ging het bij latere remakes op mobiele telefoons nog een keer. De HD-2D remake is een nieuwe volledige remake van het origineel. Alleen dan met nog een aantal nieuwe toevoegingen die de game voor nieuwe en oudere spelers weer een frisse wind geeft. Ik heb de game al kort kunnen spelen. Of het de perfecte remake is kan ik nog niet vertellen. Wat ik wel kan zeggen is dat de game erg lastig is om neer te leggen.

Het is lastig te bedenken dat het origineel al in 1988 was uitgegeven. De Nintendo zelf was toen nog geen jaar oud in Nederland en er was al een derde deel in een grote RPG franchise? In deze tijd met jarenlange ontwikkelingstijd ongehoord. In die tijd niet echt bijzonder. Dragon Quest III deed echter wel al een hoop dingen die toen nog niet zo gewoon waren als nu. Het was één van de eerste Japanse RPG’s met een jobsysteem waarbij je de optie had om tussentijds te wisselen. De Super Nintendo remake gooide daar nog een persoonlijksheidssysteem bovenop om niet alleen je job, maar ook je level progressie te bepalen.

Ondanks de vele nieuwe gameplay mechanieken, lijkt de HD-2D remake een vrij toegankelijke remake te worden. Met behulp van een aantal vragen wordt je persoonlijkheid bepaald, je wordt de wereld in gesmeten en je begint aan je zoektocht naar je vader. Die tijdens zijn zoektocht naar de kwaadaardige Baramos spoorloos is verdwenen. Dat doe je door eerst metgezellen te rekruteren bij Patty’s Party Planning Place. Dat is de plek waar het jobsysteem van de game voor het eerst zijn gezicht laat zien. Je kan hier effectief al beginnen met het jezelf moeilijk maken door alleen maar priesters mee te nemen. De game is echter al slim genoeg om je te vertellen dat een gevarieerd team wel zo verstandig is. Een paar seconden later sta je al op de wereldmap en kan je naar hartenlust alle kanten op.

The Seeds of Simplicity

Waar Dragon Quest altijd al in heeft uitgeblonken is de simpliciteit, nostalgie en het perfectioneren van tradities. Dragon Quest III is daar geen uitzondering op. Net zoals de gemiddelde RPG’s van tientallen jaren geleden wandel je veelal van kort verhaal naar kort verhaal in de verschillende dorpjes die verspreid liggen over het land. Deze korte verhalen blijven in ieder geval tijdens de uren die ik tot nu toe heb kunnen spelen constant interessant genoeg om door te blijven spelen. Ze zijn zelfs hetgeen waardoor de game lastig is om neer te leggen.

Dat wil overigens niet zeggen dat de gevechten en het doorzoeken van de vele kerkers en dorpjes wel gaan vervelen. De game kent nu drie moeilijkheidsgraden en op de tweede kunnen gevechten met bazen al behoorlijk lastig worden. Een verkeerd gebied in lopen of vergeten om een buff spreuk te gebruiken kan rampzalige gevolgen hebben. Je priest wordt gesloopt en in het begin van het spel heb je bijna geen manieren om deze weer tot leven te roepen. Opnieuw beginnen dan maar en slinger de snelheid van gevechten maar even omhoog. Het maakt ook niet uit, want de game blijft verder gewoon leuk om te spelen ondanks dat het af en toe een klein beetje oneerlijk kan aanvoelen. Tot je erachter komt dat die oneerlijkheid eigenlijk gewoon aan jezelf ligt. Had ik toch maar die healing herbs moeten gebruiken toen die priest op de grond lag.

Of Dragon Quest III: HD-2D Remake de perfecte versie is weet ik nog niet. Dat het na Live A Live en Star Ocean: The Second Story R de volgende succesvolle HD remake is, daar ben ik al bijna zeker van.

Het bericht Dragon Quest III: HD-2D Remake verscheen eerst op Evilgamerz.

Illustratieboeken zijn er in alle vormen en maten. Van de sombere sfeervolle boeken van Simon Stålenhag tot aan de koffietafelboeken van een willekeurige beroemdheid. Je kent ze vast ook nog wel van vroeger toen je nog vol met kinderlijke nieuwsgierigheid in een bibliotheek van die gigantische boeken opensloeg met weinig tekst en zo veel mogelijk kleurtjes. Diezelfde emotie(s) worden door Devolver Digital’s nieuwe game The Plucky Squire aangesproken, maar dan met een leuke twist.

The Plucky Squire stond bij mij al op de radar sinds de eerste trailer. De geweldige kleuren, de aandoenlijke charme, de vrolijke muziek en de verhalende voice over gaven direct het gevoel dat deze game terug zou gaan naar een tijd waar een game vooral leuk moest zijn. Daar is de game in geslaagd. Al is het wel een game geworden die voor volwassenen wellicht een tikkeltje te eenvoudig is.

Je speelt als The Plucky Squire Jot. Een koene ridder en tevens een schrijver. Vandaar dus ook je zwaard lijkt op het schrijfgedeelte van een vulpen en dat je een een veer in je hoed hebt. Je hebt het land Mojo al een aantal keer gered van de grote boze tovenaar Humgrump. Je staat bekend als de held van het verhaal en je hebt al meerdere boeken geschreven over je avonturen. Die natuurlijk door de bewoners van Mojo worden verslonden. Het leven is goed, totdat Humgrump weer toeslaat. Humgrump weet nu alleen iets meer dan dat hij normaal weet en kan de realiteit van het illustratieboek waar Jot inwoont beïnvloeden.

The Plucky Rabbit

De wereld van The Plucky Squire bestaat namelijk gedeeltelijk uit het illustratieboek en de kamer van de jonge eigenaar. Jot is zich daar, mede door Humgrump, bewust van en maakt slim gebruik van de wereld in het boek en de wereld daarbuiten. Gameplay wisselt dan ook regelmatig van het 2D perspectief daarbinnen naar de 3D wereld daarbuiten. Het grootste deel van de game speelt zich echter in het boek af.

De basis gameplay is vrij simpel gehouden. Je hebt je trouwe zwaard waar je mee kan meppen, een sprong om (minimaal) mee te platformen en een koprol om vijanden mee te ontwijken. Vijanden komen in allerlei soorten en maten, maar vergen weinig strategie om uit te schakelen. Een paar keer slaan met je zwaard en de meeste vallen al een heel eind om. Je koprol is wel eens nodig om wat te ontwijken. De game is daarentegen redelijk enthousiast met het uitdelen van health items waardoor ontwijken niet per se nodig is. Je kan immers een paar meter verder alweer een bosje kapot slaan om je health weer aan te vullen.

De game draait om eerlijk te zijn niet echt om de combat. Het is weliswaar aanwezig, maar doet vooral dienst als een korte afleiding tussen de puzzels en de setpieces door. Dat geldt zowel voor in als buiten het boek. Binnen het boek heb je redelijk wat woordpuzzels die je verplichten om een volledig hoofdstuk uit te kammen. Net zoals een echt illustratieboek heeft het boek in de game relatief weinig zinnen. Jot kan de zinnen in het boek een andere betekenis geven om bijvoorbeeld diamanten blokken te veranderen in houten blokken om ze kapot te kunnen slaan. Een plas water waar je niet over kan? Er staat een zin bij waar uitgelegd wordt dat er een kleine plant in het water ligt. Had je een paar bladzijden terug niet een zin gezien met het woord gigantisch? Zie daar je oplossing. Je springt als Jot uit het boek de echte wereld in, slaat een paar bladzijden van het boek om, springt er weer in, pakt het woord gigantisch op en je gaat weer terug naar de laatste pagina om die plant gigantisch te maken, zodat je naar de overkant kan lopen.

Even kantelen

Dat is hoe de game puzzels in het acht tot tien uur durende verhaal blijft escaleren.  Later in het verhaal krijg je de kracht om niet alleen bladzijden om te slaan, maar om deze te kantelen. Dat zorgt weer voor nieuwe mogelijkheden, want daarmee kan je objecten in het boek laten verschuiven om zo weer nieuwe dingen uit te kunnen proberen. Er zijn een viertal van deze krachten en ze zijn allemaal even leuk om mee te experimenteren.

Over experimenteren gesproken, de meeste woordpuzzels hebben een enkele oplossing. De game laat je verder vrij om te experimenteren met andere mogelijkheden. Zo moet je een hek open maken, maar je kan deze ook gigantisch maken. Buiten wat achievements/trophies om heeft het totaal geen nut tot je je beseft dat een deel van de uitkomsten hilarisch zijn. Een gebroken kikker? Prima, nu heeft die een paar blauwe plekken.

Verder zijn er in het verhaal nog wat boss battles geweven die met behulp van mini-games worden uitgevochten. Dit zijn knipogen naar andere (voornamelijk) retro games. Er is bijvoorbeeld een Punch out! baasgevecht, een baas die je met behulp van een ritme spel moet verslaan en een gevecht in de vorm van een versimpeld Bust-A-Move scenario. Deze mini-games dienen meestal als een afsluiting van een hoofdstuk. Je wordt er niet mee doodgegooid en ze zijn heel snel weer voorbij, zodat je verder kan gaan met het verhaal.

The Plucky Squire is misschien wel de schattigste game van het jaar. Misschien een beetje te schattig zelfs, want er wordt van alles gedaan om zo toegankelijk mogelijk te zijn. De puzzels worden nooit heel moeilijk en gevechten blijven simpel in uitvoering. De mini-games kan je zelfs volledig overslaan als ze te moeilijk voor je zijn. Vreemd genoeg maakt dat The Plucky Squire niet minder. Hij is niet briljant, maar vooral gewoon heel leuk en net lang genoeg om op een hoge noot af te sluiten.

Het bericht The Plucky Squire verscheen eerst op Evilgamerz.

Dit zal geen review worden van de volledige game, maar meer één die over PC specifieke onderdelen gaat. Wie mijn volledige review wil lezen van de gameplay, het verhaal en de setting, kan deze hier vinden. Om een korte samenvatting te geven. Final Fantasy XVI is een erg goede game die de nare nasmaak van Final Fantasy XV volledig deed vergeten. Dat kwam voornamelijk door een realistischere setting en een verhaal dat anime met Westerse vertaaltechnieken combineert. Toen werd deze game beloond met een welverdiende negen. Een cijfer waar ik nog steeds volledig achtersta.

Tal van opties

Laat ik bij het begin beginnen, Final Fantasy XVI is een vrij zware game. Net zoals alle andere ports van de PlayStation 5 naar de PC zijn de systeemeisen fors. Het begint eigenlijk al bij de schijfruimte van 150 GB. Schijfruimte is natuurlijk niet het grootste euvel, maar in een wereld met Steam Decks kan dat een behoorlijke beperking zijn. Het is sowieso niet aan te raden om deze game aan te schaffen als je enkel een Steam Deck hebt. Performance is erbarmelijk op alles behalve de laagste instellingen en dan kan je alsnog gedag zeggen tegen de accu. Niet gek dus dat Valve aangeeft dat de game niet wordt ondersteund op de Steam Deck. Je kan de game opstarten en een beetje rondlopen. Daar is alles dan ook mee gezegd. Ergens was dat natuurlijk ook wel te verwachten.

De game ondersteund op grafisch vlak vrijwel alle toeters en bellen die we voortaan gewend zijn. Nvidia DLSS, AMD FSR en Intel XeSS. Frame generation wordt tevens ondersteund voor alle onsterfelijken met de nieuwste serie kaarten. De game gebruikt Unreal Engine 5 en doet gelukkig aan shader compilation vooraf, zodat het irritante gestotter bij het inladen van nieuwe shaders tijdens het spelen minimaal tot volledig afwezig is. Uiteraard houdt dat wel in dat je bij de eerste keer opstarten even zit te staren naar een statisch scherm terwijl dit proces op de achtergrond gedaan wordt. De duur daarvan zal afhangen van je systeem. Met mijn RTX 3080 en 5600X duurde het pak-en-beet vijf minuten. Als laatst ondersteund de game DirectStorage om laadtijden tot een minimum te beperken.

De game laadt door dat alles lekker snel, ziet er nog steeds goed uit en loopt op alles behalve een 4K resolutie vrij soepel. Tenzij je alle upscalers op het laagste niveau knalt. Met mijn configuratie liep de game op 1440p, ultra instellingen en DLSS op quality vrijwel soepel op 60FPS, totdat het echt veel te chaotisch werd met grafische effecten. Dat komt voornamelijk doordat de game, net zoals vrijwel alle hedendaagse console ports, nogal wat VRAM slurpt. De game vraagt op 1080p al bijna 10 GB waardoor kaarten met minder dan dat aan VRAM al uitgesloten worden voor hogere resoluties. Upscaling it is dus en in de praktijk merk je het qua beeld kwaliteit gelukkig niet echt, want de upscalers doen hun werk prima.

Geen brede kast

De enige functionaliteit die schittert in afwezigheid is widescreen support. Zonder community patches is dat simpelweg niet mogelijk. Geen groot gemis, aangezien widescreen monitoren nog steeds (vreemd genoeg) een beetje niché zijn. Mocht je er één hebben wees er dan van bewust dat je ergens op het internet een patch moet gaan downloaden.

Ook in 2024 is Final Fantasy XVI een goede game. Grafisch loopt die wellicht al een beetje achter als je de game vergelijkt met native PC spellen met raytracing, pathtracing en dat soort zaken. Dat heeft echter nul effect op het verhaal en de setting. Ten opzichte van de PlayStation 5 verliest deze wel wat punten door de hoge systeemeisen. De game wordt daardoor namelijk een klein beetje onbereikbaar voor een groot deel van de gamers die alleen een PC hebben. Mocht je PC het aan kunnen dan haal je met Final Fantasy XVI een fantastische titel binnen die je nu op quality mode met 60FPS kan spelen.

Het bericht Final Fantasy XVI (PC) verscheen eerst op Evilgamerz.

Remakes we hebben ze ondertussen in alle soorten en maten. De één is iets trouwer dan de ander en sommigen laten je zelfs geloven dat het een remake is terwijl het eigenlijk een vervolg is. Romancing Saga 2: Revenge of the Seven is een remake van het originele Romancing Saga 2 uit 1993. Deze game heeft al eens eerder een remaster gekregen op smartphones en later voor allerlei andere platforms. Revenge of the Seven is echter een 3D remake meer in de stijl van Trials of Mana en wij hebben daar de demo al van kunnen spelen (die nu publiekelijk beschikbaar is).

Romancing Saga 2 speelt zich af in het koninkrijk van Varannes waar zeven helden uit het verleden zijn gecorrumpeerd door duistere krachten, demonen zijn geworden en terugkomen om eens een hartig woordje te spreken met de mensen die ze zijn vergeten. Centraal in de proloog, het deel van de demo, staat Leon, de koning van Varannes, en Gerard, de zoon van die koning, die geforceerd worden om het op te nemen tegen één van deze demonen.

Dat doe je niet alleen. Romancing Saga 2 kent een turn based battle system waarbij de positie van je karakters enorm van belang is. Karakters kunnen op plekken neergezet worden, zodat bijvoorbeeld een tank voor aan staat om de klappen op te vangen, een magiër staat helemaal achterin om helemaal geen klappen te vangen en in het midden heb je een aantal snelle karakters staan om schade aan te richten. In de demo merk je hier helaas niet zo veel van, want er wordt eigenlijk maar één formatie echt uitgelegd. Je kan wel wat experimenteren met de vijf karakters die je krijgt, maar veel meer dan de basis formatie is niet echt mogelijk.

Combat zelf best te omschrijven als het systeem wat ook in Final Fantasy X gebruikt wordt. Al je karakters hebben een bepaalde snelheid wat bepaald wanneer je mag aanvallen. Op een zichtbare tijdlijn wordt bijgehouden wie er aan de beurt is en met allerlei verschillende aanvallen kan je deze tijdlijn beïnvloeden. Je hebt dus zelf vrijwel altijd de mogelijkheid om de acties van vijanden te vertragen.

Quality of the seven

Het origineel stond er om bekend dat het nou niet bepaald de meest toegankelijke game was. Er waren geen quest markers, geen duidelijke indicatie dat een karakter een nieuwe skill zou leren en het was vooral zoeken naar de plek waar je nou naartoe moest. De game is nu een stuk toegankelijker door allerlei toevoeging zoals markers, icoontjes en duidelijke uitleg wat je moet doen, maar voor de echte masochisten onder ons kan je dat alles gewoon uitschakelen in de instellingen en de game gaan spelen zoals deze origineel was ontwikkeld. Wel met de nieuwe graphics en muziek dan natuurlijk.

Dat gezegd hebbende, de demo wordt afgekapt op een moment waar de game nog niet echt is begonnen is. Effectief zit je nog steeds in de tutorial fase en heel veel opties zijn nog niet beschikbaar. Vijanden in de tutorial vallen al om als je tegen ze aanloopt. Bij wijze van spreken dan. Combat is dodelijk eenvoudig en de demo geeft niet per se aan of dat in de loop van de game veranderd. Daarbij is het nog maar de vraag hoe het inheritance mechanisme uitgewerkt wordt. In het origineel was dat een kernconcept van het verhaal waarmee je de vaardigheden van het ene karakter overgeeft aan een ander. De karakters levelen door een bepaalde vaardigheid (sla met een zwaard en je wordt beter met zwaarden) vaker te gebruiken en dat kan je dus doorgeven aan een ander karakter. Dit hele mechanisme komt alleen aan het einde van de demo voor.

Revenge of the Seven belooft een redelijk trouwe remake te worden van het origineel uit 1993. Hopelijk nog net een beetje trouwer dan wat we in de demo kunnen zien, want de moeilijkheidsgraad mag wel iets hoger.

Het bericht Romancing Saga 2: Revenge of the Seven verscheen eerst op Evilgamerz.

Daarnaast moeten er natuurlijk ook andere componenten toegevoegd worden, waaronder een CPU (processor), moederbord, geheugen, opslag en een voeding. Daarmee lopen de kosten ook al snel op. Natuurlijk kun je gebruikte componenten goedkoper aanschaffen, maar net als de PS5 Pro wanneer je nieuwe componenten zou aanschaffen kom je uit op een prijs die veel hoger zou uitkomen dan de 800 Euro die Sony vraagt. Leadbetter concludeert dan ook:

Hoe je het ook bekijkt. Uiteindelijk zal een PC een stuk duurder zijn dan een PlayStation 5 Pro met vergelijkbare specs.

Het bericht Tech-expert vergelijkt PlayStation 5 Pro met PC verscheen eerst op Evilgamerz.

Horror is iets persoonlijks. Wat voor de één eng is kan voor de ander grappig overkomen. Het is niet voor niets dat er tijdens de console generatie van de PS1 en de N64 dat er twee series waren die theoretisch in hetzelfde genre zaten, maar wat uitwerking betreft total niet op elkaar lijken. Ik heb het natuurlijk over Resident Evil en Silent Hill. Waar de één meer leek op een cheesy jaren tachtig zombie film was de ander meer geneigd om met psychologische horror te strooien. Hollowbody doet net zoals Silent Hill dat tweede. Het is een terugblik op een vorm van horror die we niet echt meer zien.

Hollowbody speelt zich af in de nabij toekomst. Het Verenigd Koninkrijk is grotendeels vernietigd en volledige wijken zijn compleet weggevaagd. In de buitenwijken leven mutanten die je liever niet tegenkomt als je je leven lief hebt. Je partner is na een kort onderzoek spoorloos geraakt. Na een paar dagen wachten ga je zelf maar op onderzoek. Antwoorden krijg je immers niet door niets te doen.  Door een defect van je vliegende auto beland je in één van de buitenwijken waar die mutanten zitten. Je missie verandert al snel in overleven.

Dat is waar de uitleg van het verhaal ophoudt. Onderweg gebeuren er natuurlijk allerlei onverklaarbare dingen. Je hoeft alleen niet te wachten op antwoorden, want die ga je niet echt krijgen. Er worden lichte hints gegeven en de rest wordt overgelaten aan je eigen interpretatie. Voor de één een voordeel en voor de ander het gevoel dat dingen maar gebeuren, omdat ze moeten gebeuren.

Oud is niet altijd beter

De gameplay van de game is een terugblik naar hoe horror games in het begin van de jaren 2000 waren. Camerastandpunten zijn vast om schrikmomenten wat beter te kunnen scripten, combat is wat stroef en de presentatie van de game komt uit hetzelfde tijdperk. Specifiek lijkt Hollowbody het meest op horrorgames die op de PS2 waren uitgekomen.

Dat betekent twee dingen. De vaste camerastandpunten geeft de game op plekken een claustrofobisch gevoel, doordat je lang niet alles kan zien. Anderzijds heb je daardoor lang niet altijd het gevoel dat je de volledige controle hebt. Ren een blokje om en er kan zo maar een mutant recht voor je neus staan. Vaste camerastandpunten kunnen er ook voor zorgen dat het wat lastig wordt om je te oriënteren op hetgeen waar je bent. De camera verandert daardoor echt veel te veel. De stroeve combat helpt daar niet bij mij. Melee aanvallen zijn vrijwel nutteloos, omdat het behoorlijk lastig is om afstand te zien en je dus vaak eerst geraakt wordt. Wat dus resulteert in het oeroude wegrennen voor vijanden.

De game moet het dan ook niet echt hebben van de gameplay, maar vooral van de sfeer. Dat zit grotendeels goed. De game begint heel sterk met een beklemmend gevoel in een flatgebouw, een intelligent trucje in het midden en een goede finale die je forceert om alle hoeken van een locatie te onderzoeken. Wat wel zonde is is dat de game niet bijzonder lang is en tussen deze locaties loop je zonder enige spanning rond in grote open gebieden waar je alle monsters zonder problemen kan ontwijken. De korte speelduur van een kleine vijf uur wordt daardoor gereduceerd naar een kleine drie uur van briljante sfeer en twee uur waar je een beetje over lege straten aan het banjeren bent en simpele puzzels oplost. Dat heeft bijna iedere game wel, maar veertig procent van de duur is een beetje overkill.

Veel valt er zo ook niet over de game te vertellen. De game heeft hoge hoogtepunten wat sfeer betreft. Dat wordt in het midden van de game echter ingeleverd voor saai rondlopen en het oplossen van te makkelijke puzzels. Daardoor is de game wat moeilijk aan te raden. Desalniettemin heb ik me buiten het middenstuk erg vermaakt met Hollowbody. Het is een game die een interessante terugblik geeft op hoe horror games waren. Inclusief die stroeve combat die we ondertussen hebben ingewisseld voor meer actie georiënteerde gameplay.

Het bericht Hollowbody verscheen eerst op Evilgamerz.

Wie mijn preview heeft gelezen weet dat ik nogal enthousiast was over de nieuwe game in de Mana serie. Dat was een stuk over de eerste paar uur van een game die je in een kleine dertig uur uitgespeeld kan hebben. Als je je tenminste enkel op het hoofdverhaal focust. Mijn enthousiasme ontstond voornamelijk door de simpliciteit van de gameplay en het verhaal. Deze stijl bleef ondanks een aantal verrassende plotwendingen vrijwel de volledige game overeind staan. Visions of Mana is daardoor een game geworden die op papier niet heel veel nieuws doet en toch heb ik er iedere seconde van genoten.

In Visions of Mana speel je als Val. Een soulguard die in zijn leven maar een taak heeft. Het begeleiden van de Alms van de verschillende elementen richting de Tree of Mana. Met als doel hun ziel op te offeren om de wereld opnieuw te voorzien van Mana, zodat de elementen in de wereld in balans blijven. Alms worden gekozen door een afgezante van de Mana goddess en het wordt in de wereld van Visions of Mana gezien als een grote eer om je ziel op te kunnen offeren voor de rest van het volk. Voor de meeste Alms dan, want sommigen vragen zich af of er niet een andere manier is om de wereld te redden. Waarom zouden specifiek zij hun leven moeten opofferen terwijl ze er van de Mana goddess helemaal niets voor terug krijgen? Het zijn dat soort vragen die logischerwijs gesteld worden en waar de game ook wel een antwoord op heeft. Zij het in een iets andere vorm dan je zou verwachten.

Visions of Mana lijkt namelijk vanaf het begin een verhaal te vertellen over een tocht naar een mystieke locatie. Wat de game je niet direct vertelt is dat het wat meer weg heeft van de tocht van Frodo dan een gemiddelde wandeling naar de supermarkt. Er zijn wel een aantal wendingen die je een beetje kunt invullen, vooral als je al wat meer RPG’s hebt gespeeld, maar er zitten er een paar bij die niet direct het patroon van de game in zijn geheel volgen. Ik ga ze uiteraard niet verklappen dus laat ik het hierop houden. In ieder geval één zal je wel een beetje verrassen en dat kan je voortaan niet vaak meer zeggen over het verhaal van een gemiddelde RPG. Tenzij tijdreizen, dimensie hoppen, multiversums of een andere deus ex machina wending, gewoon omdat het kan, erin gepropt wordt. Dat doet Visions of Mana dus niet.

Geen overbodige poespas

Die simpliciteit zien we grotendeels terug in de gameplay en de combat. De Mana serie was nooit vies van wat experimentjes. Zo was Trials of Mana één van de eerste JRPG’s met een non-lineaire verhaallijn. Legend of Mana (overigens geen onderdeel van de hoofdserie) deed daar nog een schepje bovenop met een mechanisme waarbij je de wereld zelf opbouwde. Dawn of Mana had zelfs een grotere focus op platformen dan op alle andere aspecten van de game. Visions of Mana is wat dat betreft wat meer ingetogen, houdt het bij de basis en borduurt daar op verder.

De wereld in de game is opgebouwd uit verschillende continenten met meerdere open gebieden. Ieder open gebied heeft zo zijn eigen stijl die gebaseerd is op het natuurlijke element dat daar het meest prominent aanwezig is. Noem het maar even hard op, vuur, wind, water, licht, duisternis, aarde, de maan en hout. De corresponderende elementen hebben zo weer hun eigen puzzel element waarmee je je door een gebied heen beweegt. Met wind creëer je cyclonen om grote afstanden af te leggen, water heeft bubbels waarmee je tijdelijk kan zweven, met licht kan je bruggen bouwen en de duisternis is natuurlijk een hookshot, want hookshots zijn cool (denk ik, nog steeds?). De game zelf is met een kleine dertig uur, new game plus niet meegerekend, aan verhaal niet heel erg lang dus alle opties worden met een heerlijk tempo uitgedeeld.

Het is net zo met de combat. De basis is vrij beperkt met een standaard aanval, een sterkere aanval en een knop om mee te ontweken. Het duurt wat langer tot er meer opties vrijkomen, omdat deze gekoppeld zijn aan punten in het verhaal en vaardigheden die je vrij koopt in een vrij lineaire skilltree. Ieder element is effectief een klasse die je per karakter vrij speelt. Er zijn acht elementen en ze zijn per karakter verdeeld over drie verschillende types. Per klasse koop je vaardigheden vrij die je vervolgens permanent kan gebruiken over alle anderen. Karakters hebben dan nog hun eigen vaardigheden die je met behulp van ability seeds aan anderen kan geven. Zo kan Val, voornamelijk man met zwaard, uitgedost worden met allerlei lichtspreuken om een volledig veld in een paar seconden op te ruimen. Doe daar een healing spreuk bij en je hebt een zelfgemaakte Paladin klasse.

Prachtige wereld, lelijke bewoners

Zo wordt combat op hogere moeilijkheidsgraden alsnog intens terwijl de opzet vrij eenvoudig van aard is. Je twee aanvallen kun je gebruiken om combo’s te maken. Helaas geeft de game dat niet echt aan. Je hebt vier speciale aanvallen die je via een shortcut menu kan uitvoeren, acht die je via het bekende ring menu kan oproepen en dat keer drie omdat je tijdens het vechten bijna altijd met drie personages bent. Meer dan genoeg dus om je een strategie aan te leren en flinke lichtshows te maken.

Buiten het verhaal om zijn er nog vrij veel sidequests te vinden. Daar had echter wel wat meer tijd in gestoken mogen worden. Je kan ze tijdens het spelen vrijwel allemaal overslaan, want de meesten geven je alleen maar geld en het zijn niets meer dan fetch quests zonder ook maar een poging tot een verhaaltje erachter. Het is vele malen interessanter om de tijd te gebruiken om de open gebieden te verkennen voor extra skill points voor je vaardigheden. Er is nogal wat pop-in, maar als de game mooie kleurrijke landschappen wilt tonen dan doet deze dat zonder daar over na te denken.

Karakters zijn dan wel weer de plastieken poppen die we nog herkennen van twee generaties terug. De hoofdpersonages kunnen nog wel wat emoties vertonen. Alle andere personages lijken wat dat betreft net uit een poppenkast te komen. Voice acting is net zo verschillend. De belangrijkste personages zijn prima. Alles daarom heen varieert van oké tot ronduit belabberd. Grappige is dat één van je metgezellen een zwaar Brits accent heeft terwijl de rest van haar dorp Amerikaans Engels spreekt. Het zijn de kleine dingen die je opvallen.

Dit klinkt wellicht een beetje raar, maar Visions of Mana is een game waar je eigenlijk niet te veel van moet verwachten. De game doet helemaal niets nieuws. Net zoals je favoriete maaltijd of dat ene muziekalbum waar je niet genoeg van krijgen kan. Visions of Mana pakt dat oude vertrouwde op en geeft het net genoeg moderne glans om het niet te verouderd te laten voelen. Net zoals Dragon Quest XI. Als dit de toekomst is van de serie, dan ben ik in ieder geval hoopvol voor het volgende deel, want één ding is zeker, het was simpelweg heerlijk om de wereld in deze game te verkennen.

Het bericht Visions of Mana verscheen eerst op Evilgamerz.

Als ik twee dingen geleerd heb van Anger Foot dan is het dat geen enkele deur veilig is in het fictieve Crime City en dat je op moet passen voor fanatieke sneaker verzamelaars. Dat zegt meteen iets over mezelf en de hoeveelheid hardloopschoenen die ik niet meer gebruik en al jaren weg moet gooien. Anger Foot is de volgende game van Devolver Digital in een reeks van originele ideeën, een houding dat we games niet altijd zo serieus moeten nemen en weer een game die met weinig problemen de volgende cult hit kan worden.

Uitleggen wat Anger Foot exact is is net zo chaotisch als de game zelf. De game is op meerdere manieren een ode aan vervlogen tijden. De gameplay is bruut, supersnel en zo arcade als het maar kan. De heerlijke muziek gooit je terug in de tijd naar de hoogtijdagen van de gabber scène (denk veel, donk donk donk dedonk donk donk donk). De interface dompelt je om in de wereld van graphic novels. De absurditeit van dit alles is een heerlijke mengelmoes van nostalgie en een combinatie die in 2024 nog steeds werkt. Ook als je helemaal niet bekend bent met die dingen die ik zojuist heb opgesomd.

Anger Foot speelt zich af in Crime City. Die naam heeft de stad niet gekregen, omdat er veel criminaliteit is maar omdat criminaliteit wordt aangemoedigd. Er is politie die mee helpt met plunderingen of de deuren langs gaat om de inwoners van dit stadje aan te moedigen om eens wat meer te slopen. Iedereen is wel lid van één van de vier bendes in de stad. Op één iemand na, Anger Foot. Het enige wat die wil doen is sneakers sparen en films kijken met zijn vriendin. Iets wat onderbroken wordt door één van de vier bendes die je meest waardevolle sneakers met geweld jatten. Tijd om letterlijk te gaan kopschoppen, een pizza op te halen en verder te gaan met je film avond.

Schoppen als Stam

Daar begint een wilde chaotische tocht van korte levels met kleine kamers en veel bendeleden. Net zoals jij hebben deze vaak maar één schot of trap nodig en objecten tegen iemand aantrappen is net zo dodelijk als een granaat. Je trapt een deur open, deze vliegt tegen de kop van iemand aan, die weer tegen iemand anders aanvalt, je gooit je pistool tegen een ander aan om deze tijdelijk uit te schakelen, raapt een ander wapen op om iemand naar te knallen, trapt een koelkast omver omdat dat kan en schopt diegene waar je eerder een pistool tegen aangooide nog maar even van het dak af. Dat allemaal in een kleine vijf seconden. Het is een heerlijke aaneenschakeling van absurd snelle beslissingen. Wel nadat je een level al meerdere keren hebt herhaald, omdat je zelf al een paar keer door je kop bent geschoten of van een dak gekukeld bent.

Dat herhalen gaat extreem vaak gebeuren. Sommige vijanden zijn wat flauw geplaatst, zodat je er in eerste instantie als een dwaas met een missie snel voorbij raast. Het tempo ligt namelijk nogal hoog. Daar komt de arcade stijl van de gameplay om de hoek kijken. Het draait om het herkennen van de levels, weten waar een bepaald type vijand je op staat te wachten en alles in level gebruikt om zo snel mogelijk bij de uitgang te komen. Is dat gelukt, dan zal je achterom kijken en glimlachen om die gigantische chaos die je in je weg hebt achtergelaten. Vrijwel alles in een kamer kan kapot geschopt worden en dat ga je zien ook. Bloedspetters op de muur, geen enkel stuk meubilair staat nog op de juiste plek en die toiletpot was toch al aan vernieuwing toe.

Sneaker king

Dit alles doet de game verspreid over vier zones met een escalerende hoeveelheid aan verschillende wapens, vijanden en sneakers. De game zelf is met een kleine zes uur aan levels niet heel lang, maar ieder level heeft een drietal missies die gebruik maken van de verschillende sneakers die je verzameld. Ieder paar sneakers komt met een soort modifier die je bijvoorbeeld een extra leven geeft of een trap waarmee je van de ene kant van een kamer naar de andere vliegt. Sommige zijn handig terwijl andere meer functioneren als een cheat die we nog wel kennen van vroeger. Denk dan bijvoorbeeld aan een bighead mode of een paar die confetti achterlaat. Sommige kan je zelfs gebruiken om shortcuts te vinden in eerdere levels. Zoals eentje die jouw karakter kleiner maakt. Mijn favoriet is het paar waarmee iedere vijand explodeert, nadat je ze met een punter richting een andere groep hebt getrapt. Hilarische situaties kan je daarmee creëren. Het verzamelen van alle paren is een leuke manier om de game te verlengen en het past natuurlijk bij het personage dat je speelt.

Ondanks de wat hoge moeilijkheidsgraad en een aantal frustrerende momenten, als je weer eens door iemand buiten beeld werd neergeschoten, is Anger Foot een heerlijk game. Je draai vinden gaat vrij rap en zodra je die hebt gevonden is het een kwestie van je stijl aanpassen. Het is een arcade game pur sang en doet er alles aan om je de actie in te zuigen. Is dat gelukt, dan maakt het niet uit of je een paar keer achter elkaar het loodje legt. Je staat gewoon meteen weer op en vliegt nog een keer met je voet door een deur om een brandblusser bij iemand in het gezicht te trappen. Zinloos  en komisch geweld kan goed voelen, maar doe dat alsjeblieft terwijl je deze game aan het spelen bent.

Het bericht Anger Foot verscheen eerst op Evilgamerz.

In een generatie met allerlei vuurwerk en grote titels vergeet je wel eens dat er kleinere titels zijn die je hart net zo makkelijk kan veroveren. Pepper Grinder was een erg leuke verrassing op Gamescom en had alles om in ieder geval een sleeper hit te worden in het jaar dat deze uit zou komen. Zo ver is het nu. Het is nog steeds een erg leuke verrassing en het zou zonde zijn als het geen hit wordt.

De kern van Pepper Grinder is simpel. Je speelt als Pepper. Een schipbreukeling waarvan een schat wordt gestolen. Doordat je net zo gierig bent als Wario ga je direct op pad om die schat terug te stelen. Gelukkig heb je een boor die minstens net zo groot is als jijzelf en kan die boor gebruikt worden voor allerlei platformzaken. Een nieuwe game met een unieke wijze van voortbewegen is geboren.

Meer dan een simpel verhaal is niet nodig. Net zoals een gemiddelde 2D Mario game draait het om het platformen. Dat is dan ook net zoals Mario tot in de puntjes verzorgd. Die boor wordt gebruikt om momentum te creëren in zacht materiaal, zodat je daar als het ware doorheen kan zwemmen. Met een druk op de knop graaf je je een weg door zand heen en met een andere knop geef je jezelf een boost en vlieg je als het ware van het ene stukje zand naar het andere.

Dat is de essentie van de gameplay en dat wordt flink gebruikt om zo veel mogelijk platform gerelateerde puzzels te maken. Het heeft het gevoel van Ecco the Dolphin, maar dan met de snelheid en het pixel perfecte van Celeste. Uiteraard begint het vrij eenvoudig met een paar vijanden en zandbakken die je in de weg zitten. In latere werelden wordt dit uitgebreid met een hookshot, een machinegeweer, kanonnen die functioneren als de tonnen van Donkey Kong Country, een sneeuwscooter, een mech en combinaties van dit alles om redelijk uitdagende levels te maken die toch leuk blijven om te spelen.

Geen lange grind

Pepper Grinder is zo een game die niet te veel in herhaling wilt vallen. Geen enkel level is hetzelfde en er wordt ieder kwartier wel weer een nieuw gameplay element toegevoegd. Dat zorgt er voor dat de game niet al te lang(dradig) is. Met een kleine twee uur kan je er al doorheen zijn en de 100% komt met een kleine vijf uur al in zicht. Per level zijn er vijf munten te verzamelen waarmee je een viertal bonus levels kan vrij kopen, een aantal kleurtjes voor je karakter en je hebt een stickerboek die je kan vullen met allerlei soorten objecten en vijanden. Zelf ben ik niet zo heel erg van dit soort extra content, maar er valt veel vrij te spelen als je echt alles wilt hebben.

Ieder level beschikt tevens nog over een time trial modus die je vrij speelt nadat je deze hebt uitgespeeld. Dit zijn relatief pittige tijden die je alleen maar zal verbeteren als je alle mogelijke manieren van spelen meester bent of je weet waar je stukken van een level kan afsnijden. Zelfs als je daarvoor geraakt moet worden door objecten in de omgeving. Je speelt er niets extra’s mee vrij. Het is wel een leuke retro manier om de lengte van het spel te verlengen.

Op de bazen na heb ik eigenlijk niet veel aan te merken op de gameplay. Er zijn maar vier bazen en twee daarvan hebben wat vage hitboxes en een middelmatige gimmick. De allereerste baas is bijvoorbeeld een kever die je aan de onderkant moet raken met je boor. Er hangt zand om de arena heen met een duidelijke indicatie waar je die kever moet raken met je boor. De hitbox daarvan is niet bepaald consistent. De ene keer raak je die kever met gemak en de andere keer vlieg je er door een onverklaarbare reden dwars door heen. De allerlaatste baas heeft net zo een soort probleem. Je bent dan wel al redelijk geconditioneerd aan de besturing, zodat je er wat om heen kan werken. Lukt je dat niet, dan kan je altijd nog hitpoints kopen om het je iets makkelijker te maken.

Pepper Grinder mag dan misschien wat aan de korte kant zijn. Net zoals Mega Man X en Super Mario Bros is dit echter een game die ik waarschijnlijk nog veel vaker opnieuw zal spelen. Puur om ieder level te perfectioneren. Het is een korte en krachtige platformer met een flinke snuf pit en een focus op kwaliteit in plaats van kwantiteit. In een tijd waar games alsmaar langer worden mogen we dat wel eens toejuichen.

Het bericht Pepper Grinder verscheen eerst op Evilgamerz.