Soms kun je games claimen waarvan je denkt; Ik weet het niet. Luna Abyss leek me precies zo’n game waar ik mijn twijfels over had. De gameplay en screenshots zagen er saai uit, maar niets is minder waar. Luna Abyss kon wel eens een verrassing zijn dit jaar voor de shooter-liefhebbers.

Je bent een gevangene die veroordeeld is tot het verkennen van een vervallen megastructuur diep onder het oppervlak van de namaakmaan Luna. Je taak is het terugvinden van vergeten technologie uit de Afgrond en de verloren kolonie die erdoor werd verzwolgen. Elke beweging die je maakt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden door je kunstmatige gevangenbewaarder, Aylin. Deze eeuwenoude ruïnes zijn doordrenkt met angstaanjagende echo’s, die geheimen onthullen over de eens zo welvarende stad Greymont en haar verschrikkelijke lot. De Plaag. De leerstellingen van de Alvader. Het koor van het Collectief. De stemmen van de Afgrond roepen je; ze fluisteren vreemde boodschappen.

In de basis is Luna Abyss een extreem uitgebreide platformer, waarbij je eigenlijk voor meer dan de helft aan het platformen bent. De rest van de game is schieten, waarbij je weliswaar met slechts een paar wapens uit de voeten kunt, maar waarbij alles toch gevarieerd aanvoelt. Je kunt springen, rennen en later wordt dit uitgebreid met dashen, double-jumpen en je kunt zelfs vijanden overnemen. Het platformen is onverwacht leuk eerlijk gezegd, ondanks het feit dat je niet zo heel veel bijzonders doet. Het zit hem vooral in de positioneringen en het design van de omgevingen. Platformen staan 3 dimensionaal, schuin en je kunt zelfs objecten possessen waardoor je van positie kunt wisselen en jezelf weer kunt lanceren naar het volgende platform. Daarnaast kun je met je geweer bepaalde interacties doen, zoals kisten openen met upgrades, waaronder max health-upgrades en nieuwe skills.

DOOM 2.0

Het schieten werkt simplistisch ala DOOM. Veel komt er niet bij om de hoek kijken, maar je kunt wel gebruik maken van schilden die je kunt plaatsen bijvoorbeeld. Daarnaast hebben ook vijanden schilden die je enkel met de Schield Breaker kunt breken. Verder komt een soort van sniper in de vorm van de Monarch’s Lance, waarmee je weer bepaalde andere vijanden kunt kapot knallen. De mechanics maken gebruik van een soort van auto-aim waarmee je maar half hoeft te richten, maar toch biedt deze shooter de nodige uitdaging. Word het even te veel dan switch je naar de niet-dodelijke story-mode. Het spel bevat bosses en monsters, zoals de standaard Rawheads, de Mother-Eyes en de Celebrant. Het zijn geen inventieve vijanden, maar hebben wel iets robotisch en creepy, zoals meerdere ogen. De Death Candles zijn nog wel de meest irritante, gezien ze met meerderen naar je toe komen en vervolgens in je gezicht proberen te ontploffen, en dus veel damage doen. Het is moeilijk te omschrijven maar de actie voelt op de een of andere manier heerlijk aan. Het schieten is vloeiend met een hoog tempo, en door te dashen, jumpen en sliden is de actie van een hoog niveau. De vijanden sturen constant vele kogels op je af in de vorm van ronde bollen die in grote getalen aanwezig zijn en waar je jezelf zoveel mogelijk omheen moet manoeuvreren. Soms is dat simpelweg onmogelijk.

Het grijs, rood en zwart domineren als kleuren in deze game. Distortions, bliksem en gesteente zien er uitermate strak uit en het viel me eigenlijk wel op hoe scherp deze game is vormgegeven. Reflecties van water, glanzend staal en glimmende wapens, het ziet er allemaal uitermate goed uit en loopt ook nog eens als een tierelier. De gangen en buizen waar je soms met hoge snelheden in valt worden hier en daar begeleid door een kort laadschermpje, maar dat is het dan ook, want de framerate blijft zelfs op een base PS5 ongekend stabiel. De mythische muziek ondersteunt dit alles en werkt prima. De geluidseffecten zijn vrij standaard, maar daar valt verder weinig op aan te merken. Het past prima bij de actievolle gameplay.

Je kunt verder conversaties voeren met NPC’s al hebben keuzes daarbij weinig invloed. De dagen van gevangenschap gaan maar heel langzaam naar beneden en ondertussen zit ik al meer dan 10 uur in deze game gevangen genomen. Luna Abyss is verre van uniek qua shooter, maar toch voelen het platformen en schieten heerlijk en best wel verslavend aan. De extra elementen zoals double-jump, het genereren van platformen die weer verdwijnen na enkele seconden en het on-rails hangen aan een soort van achtbanen is allemaal al eens eerder getoond, maar brengt wel iets meer diepgang in het platformen. De chaos van rondvliegende ballen die je proberen kapot te maken, de in je gezicht ontploffende vijanden, de uitdaging en gameplay werken allemaal prima en dat op een zeer stabiele framerate. Houd je dus van een DOOM-achtige game, met vooral veel platformen en iets minder knallen, dan vinkt deze game alle checkboxes af.

Het bericht Luna Abyss verscheen eerst op Evilgamerz.