Soms denk ik wel eens; Hoe zou deze plek er 100 jaren terug uitgezien hebben, laat staan in 1666. Alles was toen ongetwijfeld een stuk rustiger, er waren kleine gehuchten en elk dorpje had 5 cafés, hoe klein ook. Het zal vast rustgevend zijn geweest om vroeger te hebben gewoond, maar het kent ook vele nadelen natuurlijk, want veelal bleef je vooral rondom je woonplaats en moest er fysieke arbeid geleverd worden om brood op de plank te krijgen. In 1666: Amsterdam maken we kennis met een passieproject van ontwikkelaar Panache Digital Games. Wij konden de early-build alvast spelen, maar de ontwikkeling van de game gaat door-en-door, waarmee het dus nog even de vraag is wanneer de final-build van het spel daadwerkelijk uit komt en het spel dus echt ‘klaar’ is. De ontwikkelaar heeft dan ook expliciet vermeld nog geen review-score te koppelen aan het spel in de huidige status.

1666: Amsterdam is een duistere action-adventure van Patrice Désilets, de bedenker van Assassin’s Creed, die zich grotendeels afspeelt in het Amsterdam van 1666. De game combineert een historisch nagebouwde stad met hekserij, magie en bovennatuurlijke horror. Overdag onderzoek je de grachten, huizen en straten en probeer je te ontdekken welke inwoners eigenlijk demonen zijn. Tijdens de volle maan, de zogenaamde Esbat, komen deze ‘Originals’ in hun ware gedaante tevoorschijn en moet je de strijd met ze aangaan. Het verhaal draait om Noa Brooklyn, een jonge vrouw uit de heksenfamilie Zaindaris die de gave bezit om de verborgen demonen te herkennen. Ze krijgt hulp van Aaron, een man uit 1999 die door een ritueel in het lichaam van een kat terecht is gekomen. Samen proberen ze de macht van de Originals te stoppen. Daarbij springt het verhaal tussen 1666, 1999 en het heden, waarbij gebeurtenissen uit verschillende tijdperken met elkaar verbonden zijn. Het resultaat is een opvallende mix van historische Amsterdamse sfeer, mysterie en duistere fantasy.

Nog te vroeg om te oordelen

Dat dit nog een early-build betreft is te merken en zelfs op Steam komen de eerste reviews al voorbij, claimend dat het vooral veel AI-generated-content betreft en dat het spel nog lang niet af is. Dat is ook wel het geval. De game is zeker prima speelbaar, maar vooral de UI en HUD tonen hier-en-daar nog de nodige gebreken. Teksten die door elkaar heen komen te staan, baarden die er wat vaag uitzien en lijken te leven van NPC’s, maar ook characters die aan je vastgekleefd lijken te zitten wanneer ze met je meelopen. Het is allemaal nog verre van top en ook grafisch is het nog niet ‘je van het’ momenteel. Toch konden we het spel alvast beleven en vooral het verhaal speelt hierbij een zeer prominente rol. Al vanaf het begin word je meegenomen in het feit dat de hoofdrolspeelster niet een standaard karakter is dat een rustig leventje leeft in onze hoofdstad. In de game loop je rond, kun je sprinten, dodgen en natuurlijk vechten. Je hebt een soort van toverstaf waarmee je kunt meppen en die combat werkt op zich prima en vrij casual. Je bent weliswaar aan het combineren tussen slaan en dodgen en vooral na een tijdje voelt het erg aan alsof je aan het button bashen bent, wisselend van aanvallen naar ontwijken. Echt diepgaand gaat het combat-systeem dus niet.

Naast dat kun je Lux verzamelen maar ook Nux. Met Nux kun je spreuken uitspreken. In 1666: Amsterdam zijn Nux en Lux twee tegengestelde bovennatuurlijke krachten. Nux vertegenwoordigt de duistere, vernietigende energie en is verbonden met schaduw en chaos, terwijl Lux juist staat voor licht, bescherming en herstel. Beide krachten maken deel uit van het bovennatuurlijke systeem van de game en kunnen door de speler worden ingezet om vijanden en de omgeving te beïnvloeden. Je hebt ook een kat genaamd Aaron, die je vroegere vriend is en waarmee je ook tijd reist en de jaren 90 bezoekt. Aaron de kat kun je zelf besturen en is ook in staat om Lux om te zetten naar Lux bijvoorbeeld. Daarnaast kan hij op bepaalde plekken komen waar je main character niet kan komen.

1666: Amsterdam is voor de Nederlanders onder ons natuurlijk vooral interessant door de setting. Je ziet de welbekende molens, grachten, de 3 kruizen zoals we die vaak in Amsterdam en bij Ajax voorbij zien komen en ook de klassieke, hoge gebouwen zien we in de stad natuurlijk voorbij komen. De stad wordt afgewisseld met streken buiten de stad en je kunt zelfs over water heen rennen en over houten hekwerken heen springen. Wat wel opvalt is dat de graphics hier-en-daar nog wat ruw afgewerkt zijn. De draw distance is matig, waardoor details in de verte erg matig zijn uitgewerkt. Daar valt dan ook nog het nodige te verbeteren. De wereld is semi-open, waardoor je dus niet de vrijheid krijgt zoals in Assassin’s Creed bijvoorbeeld. Je bent wel vrij om diverse verschillende districten, straten en gebieden te bezoeken, maar het spel voelt meer lineair aan dan open wat dat betreft. Je wordt vooral geleid richting volgende doelen die elkaar opvolgen. Het spel wordt naar mate de game-ontwikkeling vordert zichzelf uitbreiden met meerdere gebieden en wijken waardoor je dus meer vrijheid zult krijgen.

In de huidige staat, en dat zegt de ontwikkelaar zelf ook, moet je deze game nog niet beoordelen. Toch zie je het potentieel wel naar voren komen. Het spel begint traag weliswaar, maar opent zichzelf naar mate je wat uren erin hebt zitten. Vooral het verhaal staat hierbij centraal. De combat kan nog wel wat verfijning gebruiken, want nu is dit meer button-bashen dan daadwerkelijk tactisch te werk gaan. De uiteindelijke versie bekijken we wanneer het spel zich wat doorontwikkeld is want deze early-build is nog niet volwassen genoeg om een cijfer eraan te koppelen, en dat mag vooralsnog ook nog niet. 1666: Amsterdam is in ieder geval weer eens wat anders en niet vergelijkbaar met Assassin’s Creed wat mij betreft, iets wat ik veel heb horen zeggen. In ieder geval een titel om in de gaten te houden.

Het bericht 1666: Amsterdam – Hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Het lijkt er sterk op dat Electronic Arts geen al te grote wijzigingen in de planning heeft staan na de overname van Codemasters. Het concern gaat namelijk lekker door met het maken van games als F1, DIRT en GRID-games. Nu is het tijd voor weer een nieuwe game van deze laatste franchise, GRID Legends. Wij speelden de Story mode van het spel flink voor de release van de game, namelijk een maandje eerder. Onze indruk ervan lees je in deze preview hands-on.

Dat GRID vaak veel singleplayer content biedt mogen duidelijk zijn, zo ook nu. Driven to Glory is de nieuwe mode in de game, ook wel de story mode. Je kunt kiezen uit een grote diversiteit aan characters, waaronder Ncuti Gatwa, de award-winnende acteur. De career bevat maarliefst 250 career events met daarbij 130 routes en meer dan 100 bolides die je kunt kiezen. De Drift en Elimination, maar ook de Race Creator maken hierbij hun comeback. In de Race Creator kun je miljoenen aan combinaties maken voor je racer en heb je de mogelijkheden om de tijd van de dag waarin geraced wordt te bepalen, de weercondities samen te stellen en om boost gates neer te zetten, waarmee jou race dus de leukste van allemaal wordt. Races rijd je met rally-auto’s, maar kun je ook met Formule 1-achtige, klassieke bolides rijden, en elke bolide voelt weer net wat anders aan en kent een andere wegligging. Vooral het driften in deze game is van groot belang, al voelt dit erg casual en toegankelijk aan. Uitvallen is dan ook niet zo heel makkelijk, gezien de erg toegankelijke gameplay, welke toch competitief aanvoelt. Dit maakt het spel gevarieerd qua gameplay.

De demo die we speelden is allereerst work in progress, en is dus niet de final version van de game, maar laat ons wel kennis maken met de Story mode. Direct worden we in een race gegooid waarin het de bedoeling is om vanuit een grote crash voor een andere tegenstander te komen. Races zijn gevarieerd; Zo is het de ene keer de bedoeling om in de top 8 te eindigen, en moet je in een andere race simpelweg 3 rondes zien te overleven en finishen. Maar ook voor een andere, bepaalde tegenstander eindigen kan een doel in de game zijn. Opvallend is dat het spel op de PC erg casual en toegankelijk speelt. Het is dan ook geen kunst om de bochten in den beginnen te doorstaan en vooral in de lage moeilijkheidsgraad lijkt het spel relatief makkelijk weg te spelen. De races zijn daarnaast ook relatief kort te noemen, al moeten we nog achter alle customize-mogelijkheden komen. Qua gameplay is het nog even aftasten hoe de uiteindelijke versie zal zijn, maar vooralsnog lijkt een vrij casual-gameplay de voorkeur te genieten boven realisme. Verwacht dus geen Gran Turismo-achtige game of iets dergelijks, maar een Need for Speed is het ook zeker niet. In totaal beschikt de game over 36 races die je kunt spelen, niet weinig dus, maar gezien de korte duur van races ook zeker geen overbodige luxe. De lengte van races verschilt echter per race uiteraard, waarbij de Elimination-events wat langer duren. Hierin vallen steeds racers af na een bepaalde tijd en moet je proberen om voorin te bungelen om niet geëlimineerd te worden. Het is een leuke modus, waarin het vooral spannend wordt op de hogere moeilijkheidsgraad aangezien elke seconde kan tellen. De modus is echter niet geheel nieuw, en kennen we ook wel uit andere games uiteraard.

Als je het spel op de lage preset speelt, dan zullen je ogen niet weten wat ze zien. De kartelige graphics lijken dan te herinneren aan graphics uit het verre verleden, daar waar sommige details dan wel weer redelijk goed zijn uitgewerkt, vooral die van dichtbij. Je bolide gaat dus nog wel, maar bomen en omgevingen zien er een stuk minder uit. Maar wanneer de stekker eenmaal letterlijk in het stopcontact gestoken is en de hogere preset ingesteld wordt in het spel, welke overigens alleen bij het eerste maal opstarten wordt gekozen, dan ziet het spel er ineens een stuk beter uit. De laadtijden in het spel zijn, met een SSD, nog wel een vraagteken, want deze zijn tot dusver opmerkelijk lang te noemen. Het voorspelt in ieder geval niet veel goeds voor de uiteindelijke game. De laadtijden bij het starten van een race maar ook na het finishen zijn betrekkelijk lang te noemen (half minuutje). Dat is tegenwoordig niet echt de standaard gezien de snelheid van de huidige harde schijven die we tot onze beschikking hebben. Grafisch zijn de cut-scenes daarentegen wel haarscherp en ook de illustraties zijn oogstrelend scherp en mooi. In-game geldt hetzelfde, al is dat erg afhankelijk van je PC-hardware. De framerate wordt standaard gecapped op 60 fps, maar kan ook verder naar 120 fps omhoog geschroefd worden. Op een GTX 1650 met i5 10th gen draait het spel in ieder geval meer dan prima op de hogere preset. Daarmee zijn de vereisten dus redelijk acceptabel te noemen en zeker niet high-end. Echter kun je altijd nog ontsnappen naar je console, zou je geen mid-range hardware tot je beschikking hebben.

Veelbelovende eerste kilometers

GRID Legends kent cross-gameplay waarmee je het spel dus met of tegen andere spelers op andere platformen kunt spelen. De gameplay lijkt casual, maar toch ook serieus uitdagend op de wat hogere moeilijkheidsgraden. Hoe de story mode uiteindelijk zal zijn en hoe de rest van de game uitgewerkt is moet nog blijken, maar de eerste kilometers lijken veelbelovend. Wel mist een beetje de echte beleving in de campaign van het spel. Je krijgt zo nu en dan wel wat tussenfilmpjes te zien, maar het gevoel dat je krijgt is dat je simpelweg race voor race aan het afwerken bent, zonder dat je echt in een verhaal getrokken wordt. Dat laatste ontbreekt vooral. Hoe mooi de cinematics ook zijn, echt een verhaal ontbreekt een beetje tot dusver. Qua gameplay trekt het spel me meer aan. Hoewel het spel toegankelijk is en niet al te moeilijk lijkt op het eerste gezicht, voelt het racen wel echt Codemasters-stijl aan, heerlijk dus en niet te onrealistisch en simulatie-achtig. We gaan het eind februari nader bekijken en ervaren! Dan komen ook de console-edities uit, waarbij wij de PlayStation 5 editie gaan uitproberen. We zijn benieuwd!

Het bericht GRID Legends – Hands on verscheen eerst op Evilgamerz.

The Dark Pictures Anthology is een reeks die nu alweer 2 games achter zich heeft gelaten. Man of Medan en Little Hope waren de eerdere titels in de reeks en nu is het tijd voor House of Ashes. Vooral over Little Hope was ik persoonlijk erg enthousiast, al zijn de meningen daar nog altijd aardig over verdeeld. Het vond wat mij betreft perfect de balans tussen een goed verhaal en angstige horror. House of Ashes ziet er wat anders uit, zo lijkt het althans in de eerste trailers. Inmiddels konden wij ruim ‘n uur aan de gang met het spel, net voordat de release van de game plaatsvindt.

House of Ashes gaat over een militaire eenheid die zoekt naar chemische wapens in ondergrondse grotten. We tellen het jaar 2003, de tijd dat de Iraakse oorlog aan de gang was. Echter vinden ze in de ruïnes een totaal ander kwaad dan ze verwacht hadden, en ze zijn niet de eersten die dit kwaad tegen het lijf lopen. Ze komen namelijk bij een nest van aloud gespuis terecht en krijgen een nieuwe tegenstander voor hun kiezen, een nog dodelijkere dan op de planning stond…

Het verhaal is dus niet bijster diepgaand zou je denken, maar dat is nog even afwachten natuurlijk. In onze hands-on konden we beginnen met het spel en het eerste uur beleven, al worden kleine stukken wel overgeslagen, waarna we direct onder de grond aan de slag gaan. Je ziet daarin al direct dat het maken van beslissingen weer van groot belang is. Zo kun je bijvoorbeeld relaties opbouwen tussen de karakters. De groep militairen is daarnaast al snel opgesplitst waardoor je weer meerdere verhaallijnen weet te beleven, en het spel gaat zelfs de geschiedenis in van de Tweede Wereldoorlog. Je bent namelijk niet de enige groep die in de ondergrondse tempel is geweest. Keuzes zijn er weer van klein tot groots. Want denk je aan je eigen hachje, of doe je er alles aan om iemand van de ondergrond te redden? Qua gameplay lijkt het spel op het eerste gezicht niet zo heel veel veranderd te zijn. Natuurlijk loop je rond met geweren, maar het zijn veelal toch nog quick-time-events die je eerder ook al kende. Het is dus kort even richten tijdens een QTE, zoals we dat ook al in eerdere games zagen. Qua setting voelt de game wel een stuk claustrofobischer aan dan voorheen. Je loopt namelijk rond in diverse gangen van grotten, waarbij je vaak maar één kant op kunt, en de vijand altijd op de loer ligt. Daarnaast moet je militaire keuzes maken, waarbij je beslist of iemand nog het redden waard is, of je alleen maar belemmerd bij het zoeken van de uitgang. Het kan weer de nodige koppen kosten als je de onjuiste beslissingen maakt, en dat is waar deze game altijd weer om draait.

Wat deze game wat meer kenmerkt is dat je meer kunt kiezen voor de personages onderling. Je kunt echt bepalen of je als team functioneert, of dat je de personages lekker arrogant laat zijn en alleen aan zichzelf gaan denken. Laat je iemand in het begin of later in de game achter om toch voor eigen succes te gaan, of wil je dat alle characters het overleven? De keuzes lijken makkelijk, maar zijn dat zeker niet altijd, aangezien een moreel goede keuze soms ook ten kosten kan gaan van meerdere personages. De monsters in de game hebben in ieder geval geen genade voor je en zijn de meest gecompliceerde beesten die je ooit hebt gezien. Ze zijn een beetje vergelijkbaar met die uit Little Hope, maar zijn sneller, meer fysiek en nog donkerder. Het spel kent 4 modi ditmaal, shared story, welke online gespeeld kan worden met een vriend en movie night, welke met 5 spelers gespeeld kan worden op de bank. Verder zijn er nog de theatrical cut en de curator’s cut. In de curator’s cut kun je extra scene’s zien die je niet in de standaard theatrical cut zult zien, en krijg je als pre-order bonus van het spel. De verschillen hier tussen hebben we helaas nog niet kunnen ervaren in deze preview hands on.

Het is pas later in oktober dat dit laatste deel in de Dark Pictures Anthology uitkomt, maar persoonlijk kan ik niet wachten. De setting, tja, het spreekt mij net wat minder aan dan die van Little Hope en Man of Medan, aangezien je nu te maken hebt met gewortelde militairen, en niet met broekies die net komen kijken en het al snel in hun broek doen. Daardoor lijkt het op het eerste gezicht dat je iets minder diversiteit hebt in de karaktereigenschappen van de personages. Echter is dat nog even afwachten. Ook is het nog even de vraag of de setting wel genoeg variatie zal bieden als je echt constant ondergronds in de stenige grotten aan het rond dwarrelen bent. Of dat niet wat veel van hetzelfde wordt vraag ik me af bij zo’n 5 uurtjes (is mijn verwachting) aan gameplay. Grafisch ziet het spel er op de PC in ieder geval weer oogstrelend uit en vooral de belichtingen wanneer je met je zaklamp schijnt zien er fantastisch uit. Hetzelfde geldt voor het geluid, dat tot in de detail is uitgewerkt. Qua gameplay-elementen hoeven we niet al te veel nieuwe snufjes te verwachten, maar dat zal wellicht gebeuren wanneer er weer een nieuwe reeks games van Supermassive Games op de planken zal komen. Het eerste uur spelen was in ieder geval zeker de moeite waard, en belooft weer een spannend spektakel te worden dat voor genoeg zweet in je bilnaad zal gaan zorgen.

Het bericht The Dark Pictures Anthology: House of Ashes – Hands on preview verscheen eerst op Evilgamerz.

Door een exclusiviteitsdeal met Sony zijn de afgelopen jaren de verschillende beta’s en andere content als eerste op de Playstation 4 uitgekomen. Niet anders is dit met de nieuwe Black Ops Cold War, een reboot van de Black Ops serie. Afgelopen weekend ging de beta online voor het Playstation publiek die Black Ops al gepreorderd hebben. Komend weekend kunnen de mensen van PC en Xbox deelnemen aan de beta. Cold War speelt zich af begin jaren 80, wat gelijk een hele interessante setting en sfeer geeft aan de game. Geen futuristische jetpacks en andere laserguns, maar boots on the ground combat in de jungle van Vietnam en de straten van Miami. Hetzelfde soort combat wat bij Modern Warfare ook zo geprezen werd. Maar tijdens het spelen van de beta is wel duidelijk een verschil in snelheid te merken. De Time To Kill (TTK) is merkbaar korter in Cold War wat toch een wat meer arcade gevoel geeft waar zoveel kritiek op was de afgelopen jaren. Een vreemde keuze want de TTK in Modern Warfare was eigenlijk precies goed. Aan de andere kant hebben ze de animatie van een granaat gooien aangepast waardoor het 1 tot 2 seconde duurt voordat je hem gooit, wat dus weer ervoor zorgt dat je daar tactischer mee moet omgaan en niet kan spammen. Het zorgt er misschien in het begin ook voor dat je wat vaker dood gaat door je eigen granaat, maar hier wil ik liever niet verder op in gaan.  

Op wat enkele kleine aanpassingen na is de multiplayer van Cold War oud en vertrouwd. Je hebt de standaard Team Deathmatch, Domination en Kill Confirmed modes in de beta wat dus voor weinig verrassingen zorgt. Het handjevol maps wat je kon spelen in de beta zaten goed in elkaar en lijken een stuk minder last te hebben van het camper probleem waar Modern Warfare mee te maken had. Grafisch zien de maps er ook aantrekkelijk uit, alleen is de map Miami wat aan de drukke kant met alle neon lichten en weerspiegelingen ervan op de straat.  

Het is goed om te zien dat ze het onderdeel Gunsmith hebben meegenomen van vorig jaar en nog iets verder hebben uitgediept waardoor je je wapens nóg persoonlijker kan maken. Dit werkt ook meteen door straks in Warzone. Door de seizoenen heen zijn er meerdere hints voorbij gekomen in Warzone die wijzen op Cold War en het is dan ook interessant om te zien hoe deze modus zich gaat ontwikkelen straks. Het lijkt logisch dat er in ieder geval een nieuwe map uit komt omdat de sfeer en setting van Cold War niet passen in het huidige Verdansk. Al met al lijkt Cold War goed gekeken te hebben naar Modern Warfare, maar wel een snellere gameplay te hanteren. Het zal moeten blijken of dit een verstandige keuze is na het grote succes van vorig jaar. De setting van de jaren 80 is een welkome afwisseling en het is dan ook interessant om te zien hoe dit zich straks verder vertaald in het volledige spel. We zullen het volgende maand gaan zien.

Het bericht Call of Duty: Black Ops Cold War (closed beta) verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Hands-on van Sony met de PlayStation 5 laat alles haarscherp zien verscheen eerst op Evilgamerz.

Update: Inmiddels kun je hier nog meer hands on video’s vinden.

Het bericht PlayStation 5 hands on om 11 uur te zien op YouTube verscheen eerst op Evilgamerz.