De Wereld buiten Midgar

Rebirth neemt je mee naar de wereld buiten Midgar, een enorme stap verder dan wat de eerste game in de trilogie bood. De makers nemen flink hun tijd om het verhaal van het origineel te vertellen. Het origineel kwam op drie schijfjes en Rebirth is dan ook het tweede schijfje en we beginnen eindelijk in een stroomversnelling te komen van de hoogtepunten. Het eerste deel zette alle speelstukken klaar en nu krijgen we veel meer de effecten zien. Rebirth staat op zichzelf en negeert de voortgang van je voorgaande personages, levels en uitrusting van het eerste deel. Heb je het eerste deel gespeeld dan zul je een paar extra’s aan het begin van de game krijgen. De gameplay en veel van de systemen zijn veranderd, waardoor deze keuze logisch is. Dit voelt wel aan als een gemiste kans. Je zou de trilogie uiteindelijk in zijn geheel willen spelen, inclusief alle voortgang en keuzes die je hebt gemaakt.

Cloud en zijn metgezellen volgen Sephiroth, één van de meest iconische slechteriken, terwijl ze een epische reis maken door een wereld die gevuld is met nieuwe personages, geschiedenis en vijanden. De kern van Rebirth ligt dan ook in de relaties tussen Cloud en zijn team. Door dialogen, missies en gevechten worden deze banden versterkt, en dat heeft niet alleen invloed op hoe je het verhaal beleeft, maar ook op gameplay-elementen zoals de Synergie-aanvallen. Waarbij twee teamleden een gecombineerde aanval kunnen uitvoeren. Het verhaal onderzoekt thema’s als vriendschap, verlies en opoffering, en doet dat met een emotionele diepgang die we van de franchise mogen verwachten. Rebirth zet de lijn voort dat het verhaal en de relaties tussen de personages een stuk serieuzer is dan het origineel. Het origineel had redelijk wat grapjes en deze zijn hier helaas minimaal te vinden. Zet je dan ook schrap voor een grote hoeveelheid prachtige cut scenes die je niet zult skippen. Dit is een game die je uiteindelijk speelt voor het verhaal en hoe deze ontwikkelt.

Synergie en Folio mogelijkheden

De makers hebben goed gekeken naar wat goed en minder goed was aan het Active Time Battle systeem in het eerste deel. We zullen hier wederom snel moeten reageren, aanvallen en speciale acties, spreuken en voorwerpen op het juiste moment moeten activeren voor het beste resultaat. De Synergie aanvallen zijn een toffe aanvulling die je meestal pas zult toepassen in de grotere gevechten. Het duurt namelijk even om de balken voor deze aanvallen te vullen en tegen de standaard vijanden verspreid in de enorme wereld zul je deze balken niet vullen. Je kunt nu ook de aanvallen upgraden via het Folio systeem. Een skilltree die voor elk personage anders is. Zo kun je op een makkelijke manier de diverse teamleden aanpassen naar je eigen speelstijl. Het zijn geen enorme aanpassingen, maar elke tweak hier voelt aan als een verbetering in vergelijking met het eerste deel.

Net zoals eerdere Final Fantasy-titels biedt Rebirth een schat aan activiteiten en mini-games. Als je alleen de hoofdverhaallijn volgt ben je meer dan veertig uur zoet. Maar alle extra’s zorgen ervoor dat je flink wat extra uren extra zult steken in deze game. Het kaartspel de Queen’s Blood, de Chocobo races en de g-bike races zijn erg tof. Dit wil helaas niet betekenen dat alle mini-games een groot succes zijn. Het verzamelen van de Moogles specifiek had voor mij echt wel weggelaten kunnen worden. De afwerking is slecht en het resultaat is simpelweg niet leuk. Gelukkig weet de game flink veel af te wisselen tussen deze extra content, waardoor je nooit het gevoel hebt dat de mini-games constant in herhaling vallen. Je kunt ze in veel gevallen ook compleet negeren als je focus op het hoofdverhaal ligt.

De PC specifieke features

De PC-versie van Rebirth bevat de visuele toeters en bellen die je zou verwachten van een PC port. Verbeterde lichteffecten, gedetailleerde textures en NVIDIA DLSS ondersteuning om de game lekker soepel te laten draaien. De game heeft zo goed als geen laadtijden en de afwerking voelt erg goed aan. Geen crashes, vastlopers of vreemde grafische problemen. De wereld ziet er nog scherper en beter uit op de PC en dat zien we graag. Eigenaren van ultrawide of grote schermen worden hier compleet genegeerd, je zult de game met zwarte balken moeten spelen. Er ontbreken een groot aantal hogere resoluties en zul je zelfs moeten wisselen tussen windowed en fullscreen om de hogere resoluties correct te laten weergeven. Dat is erg jammer, want dat zou een enorm pluspunt zijn om de cut scenes in grotere resoluties en ultrawide te ervaren.

De game ondersteunt natuurlijk ook een controller en de game raad je dan ook aan om de game met een controller te spelen. Probeer je dit wel dan valt op dat de port zo min mogelijk gebruik maakt van de pluspunten van een PC. De besturing met muis en toetsenbord is namelijk verschrikkelijk. Alle standaarden die je normaal tegenkomt bij een pc-titel worden hier overboord gegooid. Je hebt hier geen cursor waardoor je door het menu beweegt met knoppen op je toetsenbord. Diverse combinaties van Q,E,Z,X en de pijltjestoetsen zorgen ervoor dat je een balletoefening moet uitvoeren om door het menu te bewegen. Linker- en rechtermuisknop worden gebruikt om een keuze te bevestigen of terug te gaan. Het menu is zelfs nog het minst erge aan deze game. Het rijden op de chocobo’s en het vinden van schatten vraagt hier om een rare combinatie tussen Q, pijltjes toetsen en je muis om te sturen. Je hebt drie handen nodig om alle knoppen op het juiste moment in te drukken. Kortom speel de game met een controller, dat is de enige manier om deze game te spelen.

Een Moderne RPG-Klassieker

Final Fantasy VII Rebirth is niet zomaar een vervolg. Het laat zien hoe een klassieker van de grond af aan opgebouwd kan worden tot een epische ervaring. De vele veranderingen en vernieuwingen zorgen ervoor dat de game voor zowel fans en nieuwkomers interessant is. Het is dan ook een no-brainer dat je het eerste deel eerst moet spelen voordat je aan Rebirth begint. Rebirth voegt genoeg verbeteringen toe om de game fris aan te laten voelen. Hoewel sommige spelers misschien de enorme schaal overweldigend zullen vinden (één game wordt uitgerekt tot drie losstaande spellen), en nieuwkomers kunnen moeite hebben met de complexe systemen, is Rebirth een RPG die gelukkig zowel nostalgie als nieuwe gameplayelementen omarmt. Je zult een paar uur nodig hebben om langzaam in de game gezogen te worden. Maar zit je er eenmaal in dan verdwijnen de uren zo. De PC port doet wat het moet doen, maar ik had graag meer voordelen, verbeteringen of aanvullingen gezien in deze versie. Geen ultrawide ondersteuning, minimale PC tweaks en verschrikkelijke muis en toetsenbordbesturing zorgen ervoor dat de PC-versie lager scoort dan de PS5 versie.

Het bericht FINAL FANTASY VII REBIRTH verscheen eerst op Evilgamerz.

Laat ik het maar meteen gezegd hebben, de originele Final Fantasy VII is niet mijn favoriete RPG. Sterker nog het is niet eens mijn favoriete Final Fantasy, want dat is namelijk VI. Het is tevens niet mijn allereerste RPG, aangezien dat Lufia II (ja, die hilarische Nederlandse versie) was. Toch heeft Final Fantasy VII een bepaalde nostalgische waarde voor mij, omdat het een game is die ik met veel plezier meerdere malen en op meerdere consoles van begin tot eind heb gespeeld.
Maar goed, genoeg achtergrondverhaal, hoe is die Final Fantasy VII: Remake?

AVALANCHE FOR LIFE

Square leek zijn tijd vooruit te zijn met het verhaal van het origineel. Kapitalisme, klimaatvervuiling en eco-terrorisme waren de stukken van de fundering waar het verhaal mee begon. Als het klinkt alsof dat akelig dicht in de buurt komt van de huidige maatschappij, dan zit je er niet ver naast. Shinra, een gigantische energieleverancier, zuigt letterlijk het levensbloed van de planeet op om de bewoners van Midgar te voorzien van elektriciteit. Midgar, een gigantische stad waar de elite een luizenleventje hebben en alle anderen in sloppenwijken zijn gedumpt waar het afval van de elite zowat dagelijks wordt gedumpt. Avalanche, een groep mensen die het niet helemaal eens zijn met de handelswijze van Shinra, probeert daar een stokje voor te steken door reactors op te blazen. Met als hoofddoel Shinra op de knieën te krijgen. Dat is waar dit eerste deel van de remake zich in de essentie op focust.
In het origineel was dit een klein stukje van de volledige game. Met een beetje haast was je hier binnen een kleine vijf uur wel doorheen. Daarom is er nogal wat toegevoegd aan het verhaal. Daar draaien de makers ook zeker niet omheen. Gezien de hoeveelheid aan extra tussenfilmpjes in alleen de eerste paar uur al. Vooral de individuele leden van Avalanche zijn veel verder uitgediept. Het zijn niet meer die verwerpbare zijpersonages waarvan de motivatie om reactors op te blazen grotendeels overkwam als “Shinra is slecht, wij zijn goed.” Vooral Jessie, één van de vrouwelijke leden, krijgt veel meer aandacht. Het geldt daarentegen niet alleen voor de zijpersonages. Het is net wat duidelijker waar Barret Wallace, één van de hoofdpersonages, voor vecht. Zijn relatie met zijn dochtertje Marlene is hartverwarmend en zorgt voor de meest “down to Earth” momenten in het hele spel. Ook gaat het veel verder in het wat beladen verleden van Cloud Strife. Zijn relatie met Sephiroth, Shinra en SOLDIER komt door flashbacks al rap aan de orde. Het geeft een welkome toevoeging over wat er allemaal achter de schermen is gebeurd of waarom men zo vastberaden is om Shinra het leven zuur te maken. Het enige hoofdpersonage dat een beetje buiten de boot valt is Tifa, de jeugdvriendin van Cloud. Er wordt iets meer verteld over haar relatie met haar mentor. Daar houdt het echter zo ongeveer mee op.

Eerlijk is eerlijk, niet alle pogingen om de lengte van Midgar te rekken zijn geslaagd. Het gehele verhaal is behoorlijk lineair met her-en-der wat momenten om sidequests in iedere willekeurige volgorde te ondernemen. Deze sidequests zijn zowat allemaal saaie fetchquests of monster hunts. Een enkeling heeft echt effect op het overkoepelende geheel. Hierdoor trapt de game geregeld keihard op de rem, omdat je even een drietal katten of vijf kinderen moet vinden. Ook zijn sommige chapters in het hoofdverhaal tot een breekpunt uitgerekt met lange gangen waar je a’la Uncharted doorheen moet kruipen. Soms is dat niet erg, maar hier gebeurt dat zo vaak dat het zo nu en dan lijkt alsof je aan het parcoursen bent. Het feit dat er tijdens deze scenario’s helemaal niets gebeurt helpt daar niet echt mee. Het origineel raasde misschien door Midgar heen om zo snel mogelijk bij de wereldmap te komen, maar deze remake lijkt wel eens een middagpauze van een uur te nemen.

LET THE BATTLES BEGIN

Wie het origineel heeft gespeeld weet dat Square nooit hetzelfde battlesysteem zou gebruiken. In 1997 was er absoluut niets mis mee, welllicht was het zelfs revolutionair. In 2020 daarentegen? Misschien iets te oubollig en traag om nieuwkomers te overtuigen. De remake maakt gebruik van een pseudo real-time systeem. Wat ik hiermee bedoel is dat je vrij bent om te gaan en staan waar je wilt. Battles worden altijd uitgevochten op de plek waar de monsters zich bevinden. Het is te vergelijken met Final Fantasy XV, maar dan met een vleugje Final Fantasy XIII ertussendoor in de vorm van het stagger mechanisme. Unieke toevoeging is een ATB-balk die, net zoals het origineel, constant vol blijft lopen. Je gewone aanvallen kan je in real-time uitvoeren. Magie, speciale aanvallen en items gebruiken kost je een stukje van je ATB-balk. Het doel hiervan is om ervoor te zorgen dat je niet als een bezetene maar altijd die veelte sterke speciale aanval uitvoert. Die overigens kunnen missen, want monsters bewegen zich net zo flexibel als jij. Positionering is niet altijd belangrijk, maar het is wel iets wat je in je achterhoofd moet houden, zodat je optimaal gebruik kan maken van het stagger mechanisme. Ieder monster heeft een bepaalde zwakte waarmee een balkje oploopt. Als dat balkje van een monster vol is, komt deze in een staggered status terecht en is die extra zwak. Dat is het moment om al je super aanvallen uit te voeren om gigantische schade aan te richten. Rekening houdend met het wisselen van de speelbare personages. Wat nu met een druk op de knop gedaan kan worden. De hectiek hiervan gaat nooit echt vervelen. Al helemaal niet tijdens de vele spectaculaire boss fights.

Iedere personage heeft in principe al een unieke speelstijl. Het materia- en wapenupgradesysteem maakt dit nog net wat flexibeler. Ieder personage kan je uitrusten met een aantal materia. Dit kunnen magische aanvallen zijn zoals vuur, ijs, wind en healing, maar ook een extra snelle oplopende ATB-balk. Met het wapenupgradesysteem kan je dan weer wapens upgraden door bijvoorbeeld defence, attack, magic attack of HP te verhogen. Zo ben je een beetje vrij om een rol toe te kennen aan ieder personage. Cloud Strife kan met een bepaalde set aan materia en een daarvoor bestemd wapen prima dienstdoen als een white mage terwijl je zou verwachten dat hij zich altijd focust op brute kracht. Tifa, een personage met razendsnelle aanvallen, was bijvoorbeeld over het algemeen mijn healer. Puur omdat haar ATB-balk zo idioot snel volliep. De keuze is verder aan jou.

NIET VAN DEZE GENERATIE

Wie de trailers heeft gezien weet dat Square geen halve maatregelen heeft genomen op het gebied van graphics en geluid. Die prachtige animaties van de hoofdpersonages, die geweldige lichteffecten tijdens het gevecht met een boss fight en die fantastische opzwepende soundtrack. De graphics lijken vaak niet van deze generatie. De lichteffecten in combinatie met een stabiele framerate zorgen voor een spektakel waarvan de tranen zowat in je ogen springen. Je zou bijna denken dat de game niet op een PS4 draait, maar op een systeem dat nu nog niet bestaat, totdat de game je in één van de grotere gebieden dropt. Kleine afgebakende gebieden, zoals de eerste reactor, zien er namelijk fantastisch uit. Open gebieden lijken wat meer problemen te hebben met de beperkte rekenkracht. Ik kan er niet echt een pijl op trekken of het nou een bug is of dat het hoort, maar vaak worden textures half of helemaal niet ingeladen. Hierdoor ogen vooral de sloppenwijken als een vroege PS3 game. In combinatie met de gedetailleerde karakter modellen ziet dat er raar of zelfs amateuristisch uit. Ook achtergronden hebben ditzelfde probleem. Tijdens het verhaal dien je een grote muur te beklimmen met als achtergrond de vernielde sloppenwijken. Deze achtergrond lijkt op een JPG-bestand met een absurd lage resolutie. Het meest grappige hiervan is nog dat één van de personages aangeeft wat een bijzonder mooi uitzicht ze hebben.

De soundtrack daarentegen, ik was sceptisch, erg sceptisch na de demo. De muziek in de demo klonk voor mij aan als een generieke orkestrale muur van geluid. Niets is minder waar. De soundtrack is geweldig. RPG’s hebben altijd de neiging om één track voor battles te hebben en achtergrondmuziek gebaseerd op de locatie. De soundtrack hier is een jukebox van meerdere remixes en versies. Alleen van het originele battle theme zijn al tig versies die je verspreid over de game hoort. Altijd in combinatie met wat er op dat moment gebeurt. Het is een verbluffend resultaat waarvan ik hoop dat andere ontwikkelaars daar een voorbeeld aan nemen.

GEMENGD RESULTAAT

De remake van Final Fantasy VII is een behoorlijk goede game geworden die af en toe struikelt over zijn eigen ambities. De grootste problemen zitten in het verhaal of in ieder geval hoe het verteld wordt. Het was de bedoeling dat dit een spel werd voor nieuwkomers, maar dan met nieuwe elementen die zelfs voor doorgewinterde spelers verassend zouden zijn. Dat is als je het mij vraagt niet helemaal gelukt. Er wordt geflirt met zaken die later in het verhaal pas belangrijk worden. Of daar verdere uitleg over wordt gegeven laat ik in het midden, maar het is allerminst verwarrend voor nieuwe spelers. Tegelijkertijd zijn er aanpassingen gedaan die het hele originele verhaal de prullenbak in flikkert, er benzine overgooit en de fik erin zet. Hoe de complete oude fanbase daarop gaat reageren? Alleen Bugenhagen kan het weten.

Desalniettemin kan ik niet wachten op het vervolg.

Het bericht Final fantasy VII: Remake verscheen eerst op Evilgamerz.