Dragon Quest XI is natuurlijk geen nieuwe game. Het origineel, want zo zullen we de “gewone” versie maar even noemen, is ondertussen al een kleine twee jaar oud. De Switch versie, waar deze natuurlijk op is gebaseerd, is ook al een jaartje oud. Tijdens de vorige generaties had er al onderhand een nieuw deel uit kunnen komen. De versie van de Switch had echter kleine verbeteringen om je leven net iets makkelijker maken. Een paar die je zelfs grotendeels volledig kan negeren. Anderen waren iets beter merkbaar zoals de orkestrale muziek en de optie om het volledige spel in 2D te spelen. Wat overigens niet helemaal nieuw is, want de 3DS versie had deze optie reeds.

Interessanter is het feit dat dit een directe port is van de Switch versie. Dat betekent dus dat je er niet alleen een aantal zaken bij krijgt. Je levert namelijk ook redelijk wat in wat grafische pracht betreft. Deze downgrade is vooral merkbaar in het kleurenpallet, de draw distance, er is veel meer blur, een stuk minder details en veel minder geometrie in de omgevingen. Denk dan bijvoorbeeld aan minder flora en fauna. Het is geen lelijke game geworden. Diegene die de originele PS4 versie niet hebben gespeeld zullen het waarschijnlijk niet eens merken. Tenzij je dezelfde locatie naast elkaar gaat leggen. Het ziet er allemaal nog steeds uit als de originele versie, maar dan dus met minder detail.

Teraflops? Nah, doe maar bits

De 2D modus is uiteraard de grootste toevoeging voor de mensen die geen Switch hebben. In deze modus wordt het volledige spel weergegeven als een spel dat zo uit het tijdperk van de SNES of vroege PlayStation (de eerste) gewandeld is. Alle maps zijn niet één op één overgenomen van de 3D wereld. Ze zijn er losjes op gebaseerd en maken de juiste concessies. Zoals Danny DeVito een compacte versie van Arnold Schwarzenegger was in de film Twins zijn de maps in 2D compactere versies van de 3D wereld. Voor diegene die zin hebben in een nieuwe traditionele 2D JRPG is dit al reden genoeg om eens opnieuw te beginnen. Voor degene die daar geen zin hebben is er nog een gigantische quest waar het verleden van de serie centraal staat. Voor mezelf had dit niet echt nostalgische waarde, aangezien ik geen bepaalde affiniteit heb met de serie, maar ik kan me voorstellen dat dit voor de veteranen onder ons voor het nodige kippenvel kan zorgen. Je kan de twee modi overigens met gemak beide een keer spelen. Deze zijn verschillend genoeg om niet herhalend te worden.

De 2D modus heeft echter wel die nodige traditionele “mankementen”. Herinner je die excessieve random encounters van 20 jaar terug nog? Die zijn dus terug in de 2D modus. De prachtige animaties van de monsters maken plaats voor statische plaatjes. Het zicht wordt zelfs vastgezet in de eerste persoon. Alle prachtige animaties van de 3D wereld zijn verdwenen. Ik begrijp dat dit gedaan is om een buiging te geven richting het verleden. In het 16 bit tijdperk werd er echter ook al gretig gebruik gemaakt van de grafische kracht van een console. Dat wordt hier wel een klein beetje gemist. Groter probleem is wel dat je niet zo maar kan wisselen tussen de twee. Dragon Quest maakt al sinds jaar-en-dag gebruik van kerken en standbeelden om je spel op te slaan. Dit zijn de enige plekken waar je kan wisselen. Het bij behorende gebed maakt het ergens toepasselijk. Ware het niet dat het in de praktijk zorgt voor de nodige rompslomp als je op de andere manier wilt spelen. Als spreekwoordelijke dieptepunt moet je dan nog eens kiezen tussen bepaalde punten in het verhaal. Je kan dus niet vanaf dezelfde plek doorspelen.

Veel groter pluspunt en de twee-na-grootste toevoeging is de orkestrale soundtrack. Als er iet is wat me stoorde aan het origineel dan is het wel de soundtrack die totaal niet paste. Het kwam het epische avontuur niet ten goede als je op de achtergrond een deuntje hoort dat zo uit een tekenfilm van de jaren tachtig was gevallen. De misplaatste MIDI soundtrack heeft nu plaats gemaakt voor prachtige stukken die passen bij de omgeving en wat je aan het doen bent. Het is dat er niet heel veel soundtrack was. Na veertig uur hetzelfde loopje van dertig seconden op de overworld of het zoveelste dorpje met hetzelfde korte deuntje wordt het nogal verleidelijk om Spotify aan te slingeren om Emancipator op te zetten. Wat ook nog prima bij het thema van het spel past trouwens. Mocht je dat geen oplossing vinden dan kan je er nog altijd voor kiezen om te switchen naar de MIDI soundtrack. Als je oren dat aan kunnen tenminste.

Maak het de spelers makkelijk

Om nog maar een lijstje op te ratelen van de belangrijkste “quality of life” verbeteringen. Die fun size forge? Die kan je nu overal oproepen. Zelfs midden in een winkel. Al kan je nu ook direct spullen kopen vanuit de forge. Je hoeft dus niet de hele wereld af te banjeren voor dat bepaalde stukje wol. Dat paard dat je af en toe kon oproepen? Kan nu overal, zolang er maar meer ruimte is dan een gang. Snelheid in gevechten? Als je er echt geen zin in hebt, dan kan je dat nu nog sneller zetten. Voice overs? Je hebt nu de optie om over te schakelen naar de Japanse. Fotomodus? Yup, zit er nu in. Er is nu uitrusting waardoor je karakter er anders uit komt te zien. Er zijn tevens meer (korte) verhaalsegmenten.

Al-om-al is deze versie een nog betere versie van een game die al erg goed was. Dragon Quest XI was een JRPG die misschien een beetje te traditioneel was om een nieuw publiek te trekken. Wat het daardoor wel bereikt is dat het functioneert als een soort tijdmachine na een eenvoudiger tijdperk. Uiteindelijk doet het niets nieuws, maar wat het doet wordt gedaan met zo een charme dat het allemaal niet erg is. Voor mij voelde het als thuiskomen en dat is iets wat weinig games nog lukken.

Het bericht Dragon Quest XI S: Echoes of an Elusive Age – Definitive Edition verscheen eerst op Evilgamerz.

DragonQuest XI is een traditionele Japanse RPG. Waar Square met de Final Fantasy reeks nieuwe dingen probeert en gameplay elementen verandert doen ze dat met Dragon Quest helemaal niet. Je moet dus niet van deze game verwachten dat je interactieve gevechten zult krijgen.

Het verhaal draait om ‘The Luminary’, vrij vertaald in de krijger van het licht. Elke zoveel jaren is er een moment dat duistere krachten terugkomen in de wereld van Erdrea waar het spel zich afspeelt. Om de duistere krachten te verslaan wordt er ook een ‘Luminary’ gekozen door Yggdrasil, de boom waar al het leven om draait. Aan deze persoon de taak om de duisternis te verslaan en de vernietiging van Erdrea tegen te gaan. Je bent nog maar een baby wanneer ze je moeder achterna zitten om de ‘Luminary’ te stoppen. Net als Moses beland je met je mand in de rivier wanneer een man je eruit vist en je grootbrengt. Er verstrijken heel wat jaren en opeens laten je stille krachten zich zien, wat het teken is om aan je reis te beginnen die je door vele steden zal leiden met kleurrijke karakters.

De karakters is namelijk waar het om draait en het spel zijn kracht geeft. Zoals in elke Dragon Quest is het hoofdpersonage een blank canvas. Hij heeft geen stem op de geluidjes na wanneer hij in moeilijkheden zit en heeft ook geen persoonlijkheid. Het idee hierachter is dat iedereen zich kan inleven en identificeren met dit personage. Het is soms wat storend omdat je zelf geen sprekende dialoog hebt en de rest van de karakters en NPC’s grotendeels wel maar naarmate je meer karakters hebt toegevoegd aan je groep dragen hun meer de verhaallijn waardoor het minder opvalt. Wat dan wel jammer is omdat het een blank canvas is waarom je hem niet kunt customizen, maar waarschijnlijk is dit deels omdat ze niet willen dat iedereen met een Goku in dit spel rond gaat lopen.

Altijd vette karakters

De karakters die je tegenkomt en meeneemt op reis zijn altijd de pluspunten geweest uit voorgaande games. Voornamelijk in combinatie met de goede stemacteurs waar de meningen nog over verdeeld zijn. De karakters zijn stuk voor stuk hilarisch, misschien een beetje stereotype maar dat werkt nu eenmaal goed. Er waren momenten dat ik hardop heb gelachen om de karakters, met name de oudere persoon die betrapt werd met een soort van playboy. Diegene dit bekend zijn met Japanse humor en die van de Dragon Ball manga/anime zullen het wel waarderen. Nu zullen er mensen zijn die aanstoot nemen aan deze game, voornamelijk omdat je de vrouwelijke karakters in wat uitdagende kledij kunt steken maar dat was altijd al zo in deze games en het blijft prima binnen de perken. De stemacteurs vind ik uitstekend, de accenten vliegen je echt om de oren, Schots, Brits, bekakt Brits, Amerikaans het zit er allemaal in. De stemmen voegen veel toe aan hoe het karakter is, Schots is bijvoorbeeld wat warmer en persoonlijker. Alle dialogen worden ook met tekstbalken ondersteund dus als het niet je ding is kun je dit ook uitzetten.

De gameplay is niet enorm veranderd, het blijft turn based gevechten maar ze hebben wel wat toegevoegd. Je hoeft niet meer elk karakter instructies te geven, je kunt instellen wat je wilt dat ze doen, bijvoorbeeld MP besparen of voornamelijk richten op buffs te gooien op je team. Zelf heb ik dit meteen uitgezet, voornamelijk omdat ik iedereen in de hand wil houden, en daarnaast zijn de mogelijke instructiesets niet uitgebreid genoeg. De macro setup die Final Fantasy XII hanteerde om de andere karakters te instrueren wat ze moesten doen was veel uitgebreider en diepgaander. Daarom is het goed dat dit optioneel is. Een van de grootste verbeteringen is het weglaten van random gevechten. Dit was toch wel een van de meest klassieke JRPG-elementen en op de 3DS remaster/remake van deel 8 zagen we al geen random gevechten meer. Dit is nu ook geïmplementeerd in deel XI en is denk ik de grootste reden waarom het meer toegankelijk is geworden voor nieuwelingen. Wanneer je vaart heb je nog steeds deze gevechten maar op land zie je alle monsters lopen en als je geen zin hebt om te vechten kun je ze gewoon ontwijken wat wel prettig is.

Zoals in elke RPG is de open wereld een van de belangrijkste onderdelen, hier zul je door reizen, levels grinden en dus de meeste tijd in bevinden. De open wereld is in DQ 11 niet meer zo open als in voorgaande delen, het is meer lineair geworden. De steden zijn aaneengesloten door een aantal kleinere gebieden in plaats van een enorme wereldvlakte. Hierdoor houden ze alles dezelfde schaal, behalve als je met een boot gaat varen, en is de immersie beter. Wanneer je de open werelden van vroeger had werden de verhoudingen anders zodat het niet zo lang duurde om van een plek naar de ander te komen, nu zijn de gebieden kleiner geworden maar veel gedetailleerder en vol met monsters. Doordat de wereld ook enorm is lijkt het dat het totale oppervlak van gebieden groter is dan de spelwereld van voorheen. Het detail wat in de omgevingen en de monsters is gestoken is van hoge klasse. Er zijn 395 verschillende monsters in het spel, een aantal hebben als enige verschil de kleur maar als ik een inschatting zou moeten doen zouden er wel 200 unieke monsters in zitten. Een aantal oude bekenden maar ook wat monster die ik nog niet eerder had gezien. Ze zien er allemaal beter uit dan ooit. Wat soms storend is in de open wereld en de rest van de game is de audio, de stemmen zijn uitstekend maar de goedkope midi deuntjes kosten wat tijd om te wennen. Toen ik net begon en ik hoorde de muziek dacht ik echt dat ze de audio van deel 8 een-op-een hadden overgezet naar dit deel. Nu lijkt me dat ze wel wat verbeterd hadden maar de audio zelf is gelijk. Als je bij een kerk komt om op te slaan krijg je dezelfde muziek te horen als bij deel 8. En als je net als mij 100 uur in dat deel hebt gestoken zou het wel prettig zijn wat frisse deuntjes voorgeschoteld te krijgen.

Wat deze game zo enorm goed maakt is de hoeveelheid content erin zit. Na 50 uur had ik het gevoel dat ik pas op de helft van de game zit. De grootste verrassing is het enorme verhaal wat je langs verschillende steden brengt die allemaal hun eigen geheim hebben, door dit geheim op te lossen kun je verder met het verhaal. Maar wanneer je de game hebt uitgespeeld is er de plottwist dat je verder kunt spelen, de game heeft namelijk meer dan één einde. Je kunt hier makkelijk 100 uur of meer in stoppen, er zijn leuke sidequests, een aantal fetchquests maar ook wat interessantere monster hunts. Er zijn weer mini medals te verzamelen, dit is een terugkerend ding in DQ-games, je vindt deze medailles in de open wereld, door kistjes te openen of potten te breken. Je krijgt naarmate de game vordert een stempelboekje en voor elke medaille krijg je een stempel. Heb je een aantal stempels krijg je een item of equipment. Voor de verzamelaar is er dus genoeg te doen. Een optionele activiteit die je kunt doen terwijl je rust bij een kamp is het creëren van je eigen gear of het verbeteren van je huidige. Dit doe je door de ‘Fun Forge’. Je moet basismaterialen verzamelen en een receptuur en dan kun je door middel van een minigame een wapen maken. De recepturen kun je vinden in de boeken, dus als je een boekenkast ergens ziet met een rood boek erin is het van belang die even te lezen. Door ‘perfection pearls’ te gebruiken kun je een huidig wapen of uitrusting verbeteren en krijgt deze betere statistieken. Een leuke minigame, je kunt hem links laten liggen maar als je de basismaterialen hebt is het makkelijker en goedkoper dan het wapen in de winkel kopen. Dit kun je ook gebruiken om geld te verdienen.

Als ik me afvraag of DQ11 aan mijn hoge verwachtingen voldoet die ik had na het spelen van deel 8 kan ik niets anders zeggen dan volmondig ja. Mijn verwachtingen lagen geheel in lijn met wat het spel is, een ouderwets goede JRPG met een uitstekend verhaal, leuke karakters en een niet al te diepgaand vechtsysteem. Al deze elementen doen het spel gewoon heel goed waardoor het een uitstekende ervaring is geworden. Het enige wat je het misschien kwalijk kunt nemen is dat het te veilig speelt, maar zolang deze games niet heel vaak uitgebracht worden is het niet erg om eens in de zoveel jaren weer een erg goede retro JRPG te spelen zoals vroeger. De verbeteringen die toegevoegd zijn zoals je hele team krijgt XP ook al zitten ze niet in je main party, zorgt ervoor dat deze nog veel vriendelijker en toegankelijker is om te spelen. Dit in combinatie met de grafische presentatie en leuke verhaallijn maakt dit een aanrader voor iedereen die JRPG een warm hart toedraagt.

Het bericht Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age verscheen eerst op Evilgamerz.