Met Styx: Blades of Greed hoopte ik vooral dat ze die kern zouden behouden, en dat doen ze gelukkig. Je krijgt weer levels waarin je echt moet nadenken. Je hangt boven een ruimte op een balk en wacht tot twee wachters uit elkaar lopen. Je glipt via een ventilatieschacht naar een andere verdieping om een patrouille te ontwijken. Of je kiest bewust voor een omweg over daken en richels, omdat je beneden simpelweg te veel ogen op je gericht hebt. Dat soort momenten zijn precies waar Styx goed in is, en daar kun je echt plezier uit halen, zeker als je van langzaam spelen en plannen houdt.

Verhaal is een moetje

Het verhaal in Blades of Greed is er vooral omdat het moet. Styx zit opnieuw in een wereld waar iedereen elkaar gebruikt en waar hebzucht altijd wint. Dit keer draait het om een grote buit en de mensen die daar ook achteraan zitten. Styx blijft Styx: cynisch, brutaal en vooral iemand die liever overleeft dan held uithangt. Dat levert af en toe een grappige opmerking op, maar het verhaal zelf heeft weinig om het lijf. Het grootste probleem is niet eens dat het simpel is, maar dat het weinig spanning opbouwt. Missies volgen elkaar op zonder dat je echt het gevoel krijgt dat je naar iets groots toewerkt. Personages komen voorbij, doen hun ding, en verdwijnen weer. Cutscenes zijn functioneel, dialogen ook, en na een paar uur merk je dat je vooral doorspeelt omdat de levels leuk zijn, niet omdat je wil weten hoe het afloopt. Dat is niet uniek voor deze serie, maar het wordt hier ook niet beter.

Pure sluipgame

Waar het om draait is het sluipen, en dat is precies waar Blades of Greed het meest overtuigt. Styx is weer een fragiel figuur. Hij kan niet veel hebben, dus een open gevecht is bijna altijd de verkeerde keuze. Daardoor speel je automatisch voorzichtiger, en dat past goed bij het tempo van deze game. Je kijkt, je wacht, je kiest een moment, en je probeert zo min mogelijk sporen achter te laten.

Het fijne is dat de game je daar ook echt ruimte voor geeft. Je hebt veel manieren om een level te benaderen. Soms kun je bovenlangs over balken en richels, soms juist onderlangs via kruiproutes, soms via een raam dat je pas ziet als je even stilstaat en om je heen kijkt. Het leveldesign is vaak verticaal en dat is een van de grootste pluspunten. Het voelt alsof je steeds twee of drie opties hebt om vooruit te komen, en dat maakt stealth meteen leuker. Als een bewaker net verkeerd staat, is het niet meteen “jammer dan”, maar kun je vaak een andere route zoeken. Wat ook helpt is dat je genoeg tools hebt om jezelf uit problemen te werken. Styx kan afleiding creëren, zich verstoppen, routes openmaken, en de game is redelijk soepel in hoe je dat inzet. Het is niet zo dat je constant op één truc leunt, want de levels vragen steeds iets anders van je. In het ene gebied is het vooral timing en geduld, in het andere gebied is het slim gebruik maken van hoogte, en soms moet je even improviseren omdat een patrouille net anders loopt dan je dacht. Dat maakt de game op zijn best. Als je een route hebt uitgestippeld, een paar bewakers stilletjes aan de kant hebt gewerkt en je zonder alarm je doel haalt, voelt het alsof je echt iets goed gedaan hebt. Dat is iets wat veel stealthgames kwijt zijn geraakt, omdat ze zo vaak toestaan dat je alles met geweld oplost. Styx doet dat niet. Hij blijft trouw aan het idee dat stealth het hoofddoel is, en daarin is Blades of Greed gewoon sterk.

Wat ook helpt, is dat de game je in de missies meestal een duidelijk doel geeft. Het draait vaak om infiltreren, iets stelen of iemand bereiken zonder een heel fort op scherp te zetten. In Blades of Greed komt daar regelmatig bij dat je quartz moet vinden of verzamelen. Dat klinkt simpel, maar het werkt best goed omdat het je dwingt om een level echt te lezen. Je loopt niet alleen van A naar B, maar je zoekt naar opslagruimtes, afgesloten kamers, extra routes en plekken waar bewakers net wat strakker patrouilleren. Soms ligt die quartz op een logische plek, soms zit het verstopt achter een omweg waar je eerst een sleutel voor nodig hebt of een alternatief pad moet vinden via daken en balken. Daardoor voelt een missie niet als één rechte lijn, maar als een soort puzzel waarin je zelf bepaalt hoe je bij je doel komt.

Kies je eigen weg

De variatie in levels is een van de redenen dat deze game leuk blijft tot het eind. Omgevingen voelen verschillend en levels zijn meestal groter dan je in eerste instantie denkt. Je komt binnen via een duidelijke ingang, maar na een paar minuten ontdek je dat er achter een deur weer een extra route zit, dat je via een balkon een tweede verdieping kunt bereiken, of dat er een doorgang is die je pas ziet als je een keer terugkijkt. Wat daarbij helpt is dat de game je vaak niet meteen pusht naar één oplossing. Doelen zijn meestal duidelijk, maar de weg ernaartoe is aan jou. Dat is precies het soort vrijheid dat de vorige Styx-games ook hadden, maar hier voelt het vaker alsof de levels echt om dat idee heen gebouwd zijn. Het nodigt uit om een level nog een keer te doen en te kijken of je het beter, sneller of netter kunt aanpakken.

Combat is het zwakste punt, en dat blijft een probleem omdat je soms simpelweg in situaties belandt waarin het misgaat. Dat hoeft niet eens je eigen schuld te zijn. Een bewaker kan je net zien door een rare hoek, of een stotter kan net op het verkeerde moment gebeuren, en dan sta je ineens in een gevecht. En dat gevecht voelt houterig. Animaties zijn stijf, het contact voelt vreemd en je hebt niet het idee dat je echt controle hebt. Je merkt dat het systeem er vooral is om een nooduitgang te bieden, niet om leuk te zijn. Styx is ook geen vechtmachine, dus dat past wel bij het idee, maar het blijft vervelend dat het bijna een onmogelijke taak is als er meer dan één bewaker tegenover je staat.

Grafisch ondermaats

Grafisch is Blades of Greed niet indrukwekkend. Dat wil niet zeggen dat het lelijk is, maar je ziet meteen dat dit geen game is die je opstart om even te kijken hoe mooi je PS5 beelden kan tonen. Styx lijkt op een hele lage resolutie te draaien wat ze hebben geupscaled, want het ziet er behoorlijk blurry uit. Dat is jammer, maar het grootste probleem is de performance. De bekende Unreal Engine 5 stotteringen komen te vaak voor. Vooral wanneer je een nieuw deel van een level inloopt of wanneer de game net iets meer tegelijk moet verwerken, merk je dat het niet soepel blijft. Het wordt net niet echt irritant maar het stoort wel. Ook de hoeveelheid aan grafische bugs is alarmerend. Textures die niet of heel laat worden ingeladen steeds, in combinatie met het stotteren zorgt er wel voor dat je uit de game wordt gehaald. Op sommige momenten ziet de game er best aardig uit, vooral in gebieden zoals de jungle of een hideout. Maar die momenten zijn niet constant.

Styx: Blades of Greed is een game die precies laat zien waarom deze serie een eigen publiek heeft. Als je houdt van stealth die echt stealth blijft, met leveldesign dat meerdere routes aanbiedt en je beloont voor geduld, dan heeft deze game veel te bieden. Het sluipen is sterk, de levels zijn vaak slim opgebouwd en de variatie in aanpak zorgt ervoor dat je niet steeds hetzelfde trucje herhaalt. Tegelijkertijd is het een game die zichzelf in de weg zit. Het verhaal is vlak en doet weinig. Combat voelt houterig en is vooral irritant wanneer je er toch in belandt. En het grootste probleem blijft de techniek: stotteringen en wisselende performance halen je uit de game, precies op momenten waarop deze juist soepel moet aanvoelen.

Het is een prima stealthgame met goede ideeën en sterk leveldesign, maar het mist afwerking, een verhaal dat je echt meeneemt en het mist technische stabiliteit. Als je fan bent van Styx of gewoon zin hebt in een stealthgame die niet meteen verandert in een actiegame zodra het misgaat, dan is Styx: Blades of Greed de moeite waard.

Het bericht Styx: Blades of Greed verscheen eerst op Evilgamerz.

Dobbelen voor de winst

Blood Bowl 3 is, net zoals zijn voorgangers, een turn based strategie game gebaseerd op een bordspel. Dus in tegenstelling tot de Madden games van EA speelt dit zich af zoals een bordspel. Dat betekent dat je stappen zet en acties uitvoert met dobbelstenen en niet real-time rent met jouw spelers. Meer dan ooit tevoren speelt strategie (en wat geluk) een rol bij het winnen van een wedstijd. Elke actie die je doet zorgt ervoor dat er dobbelstenen worden gegooid. Loop je bijvoorbeeld langs een tegenstander dan wordt er automatisch gedobbeld met de dobbelstenen. Is jouw getal hoger dan die van de tegenstander, dan loop je zonder problemen door. Maar als dat getal lager is dan krijg je een schop of duw van de tegenstander en valt jouw speler op de grond, beurt voorbij. Dit kan er dus voor zorgen dat jouw goed bedachte strategie compleet in het water valt omdat je faalt om iets heel simpels, en dat kan enorm frustrerend zijn.

Natuurlijk is vechten een groot onderdeel van Blood Bowl 3 en dit werkt ook met dobbelstenen, alleen wat uitgebreider dan een normale loopbeweging. Zodra je aanvalt (of verdedigd) is het belangrijk om te kijken naar de statistieken van de tegenstander. Als jouw speler qua statistieken sterker is dan zijn directe tegenstander dan is de kans groter dat de dobbelsteen gunstig dobbelt. Het is dus af te raden dat wanneer jouw speler bijvoorbeeld een kracht heeft van 3 en de tegenstander een kracht van 6 dan is het niet aan te raden om aan te vallen. Echter door de dobbelstenen heb je wel altijd een kans om toch te winnen, hoe klein die kans ook is. Dit soort gameplay zie je bijvoorbeeld terug in een spel zoals Baldur’s Gate 3 en kan voor hilarische, en frustrerende, situaties zorgen. Hoewel de basis van Blood Bowl vrij makkelijk is, is het daadwerkelijk winnen van een wedstrijd dat zeker niet. De onderliggende gameplay is enorm tactisch waardoor je bij elke zet goed moet nadenken of dat wel een slimme is. Binnen een paar zetten kan een potje compleet kantelen en lijkt een zeker lijkende winst opeens uit je vingers te glippen. Deels heeft dat te maken met jouw strategie maar ook zeker te maken met geluk. Alleen al het gooien van de bal naar een medespeler kan finaal misgaan als de dobbelstenen net verkeerd dobbelen. Maar dit gebeurt uiteraard ook bij jouw tegenstander en voelt het eigenlijk nooit als écht oneerlijk.

Veel rassen

Maar om te beginnen is het belangrijk om jouw eigen team te maken. Omdat Blood Bowl 3 zich afspeelt in het universum van Warhammer zijn deze teams nou niet je standaard mens tegen mens. In totaal zijn er 12 verschillende rassen waar je uit kan kiezen, denk hierbij aan Black Orcs, Dark Els, Dwarves en de smerig uitziende Nurgle. Elk ras heeft zijn voor- en nadelen en aan jou de keuze welk ras het beste bij jouw speelstijl past. Doordat er zoveel rassen zijn heb je dus alle vrijheid om uit te zoeken welk ras het fijnste speelt. Zodra je eenmaal je team hebt aangemaakt kan je beginnen met wedstrijden spelen, online en offline. Jouw team krijgt een beetje geld waar je vooral cosmetische items kan kopen zoals cheerleaders of andere pakjes. Met ander geld is het mogelijk om versterkingen te kopen voor je team. Betere spelers voor bepaalde posities of bonussen tijdens bepaalde onderdelen van een wedstrijd. Hiermee geeft Blood Bowl je de mogelijkheid om jouw eigen team flink uit te breiden en helemaal naar wens te maken. Al gauw ben je al vele uren bezig om jouw potje ongeregeld het meest gevreesde team van allemaal te maken.

Nu is American football niet populair onder het grote publiek dus zijn de regels soms best lastig om te volgen. Gelukkig heeft ontwikkelaar Cyanide hieraan gedacht en hebben ze een korte maar effectieve tutorial beschikbaar gemaakt voor je. Je leert hier niet de strategische in’s en outs van deze sport maar geeft je wel genoeg informatie over de basis van het spel. De enige manier om punten te verdienen is het scoren van een touchdown, wat heel simpel betekent om de bal over de achterlijn van de tegenstander te lopen. Na een paar minuten is de basis wel duidelijk en kan je losgaan in wedstrijden. Voor de spelers van de voorgaande delen is het een bekend verhaal en kan je direct beginnen met spelen. Hier zit echter ook meteen het pijnpunt van Blood Bowl 3. Omdat het concept precies hetzelfde is als deel 2 van acht jaar geleden is er ook weinig nieuws te bekennen. De graphics zijn uiteraard geüpgrade en er zijn wat nieuwe rassen toegevoegd maar verder is het eigenlijk hetzelfde spel. De graphics verdienen eigenlijk nog wel een extra compliment, niet per se omdat deze zo hoogstaand zijn maar wel vanwege het vormgeven van de omgeving en de rassen. Alles ziet er gedetailleerd en piekfijn uit waardoor je af en toe even flink inzoomt om goed te kijken hoe goed de spelers eruitzien. Vooral de korte filmpjes wanneer je een aanval of blok uitvoert op je tegenstander zijn een genot om naar te kijken. Het bloed vliegt alle kanten op terwijl de spelers met elkaar op de vuist gaan.

In het begin van deze recensie vroegen we ons af of Blood Bowl 3 echt een toevoeging is op de serie of dat het eigenlijk meer van hetzelfde is. Qua graphics en teams is het zeker een aardige upgrade geworden vergeleken met het vorige deel, maar het concept en de gameplay is in principe onveranderd gebleven. De onderliggende gameplay zorgt voor veel strategie en geeft je een hoop uitdaging. Het is intussen acht jaar geleden dat deel 2 uitkwam dus het is de ontwikkelaar vergeven dat er geen baanbrekende verandering doorgevoerd zijn. Zowel veteranen van de serie als nieuwkomers zullen met Blood Bowl 3 prima uit de voeten kunnen.

Het bericht Blood Bowl 3 verscheen eerst op Evilgamerz.

De Wyrm staat voor chaos

In Werewolf The Apocalypse volgen we het verhaal van Cahal, een soldaat en leider van een groep weerwolven. In deze wereld proberen vampiers zich voor te doen als mensen en hebben de weerwolven ervoor gekozen om zich af te zonderen. De wereld wordt door een goddelijk Wyrm wezen in chaos gedompeld en in deze game komt dit alles door de corporatie Endron. Endron probeert de wereld te ontdoen van zijn grondstoffen en dit gaat natuurlijk gepaard met de nodige vervuiling. Als wezens die dicht bij de natuur staan, willen de weerwolven hier een stokje voor steken. Bijgestaan door Gaia, één van de sterkste geesten in deze wereld, is je eerste taak om naar binnen te sluipen bij één van de fabrieken van Endron. Dit laat wel zien dat de game een enorme rijke basis heeftom uit te putten. Maar door de sterk verouderde graphics is het erg pijnlijk om door de cut-scènes en de vele conversaties heen te komen. De animaties van de personages zijn enorm stijf, de monden bewegen nauwelijks en de details zijn ver te zoeken. De game probeert bovendien een diep verhaal te vertellen in de acht uur dat de game lang is en de grote focus op een lineaire filmische ervaring komt hier totaal niet goed uit de verf. Graphics zijn natuurlijk niet alles en super vermakelijke gameplay kan veel van de mindere graphics verbergen. Maar naast dat de game visueel er een paar generaties achterloopt, lijkt de gameplay helaas uit dezelfde periode te komen.

Cahal kan wisselen tussen mens, wolf en weerwolf en deze 3 vormen bieden alle drie compleet andere speelstijlen. Tussen wolf en mens is het ten alle tijden mogelijk om te wisselen, maar om te veranderen in een weerwolf is het nodig om genoeg woede op te bouwen. En hier komt eigenlijk de grootste verrassing. De game probeert een sluipgame te zijn, maar door de slechte uitwerking kom je eigenlijk uit op een actiegame waarbij je 2 van de 3 speelstijlen nauwelijks gebruikt. Als mens kan Cahal bijvoorbeeld computers hacken, een kruisboog gebruiken en andere mensen in stilte uitschakelen. Ook kun je een speciale zichtmodus aanzetten om aanwijzingen te zien en planten te vinden voor extra ervaringspunten. In de wolf vorm is het mogelijk om door ventilatiebuizen te sluipen en je onzichtbaar van de ene naar de andere te verplaatsen. De gehele game is gebaseerd op dit principe waarbij je elke keer een ruimte binnenkomt en je eerst de kans krijgt om het zo stil mogelijk op te lossen. Het level design is hier niet geweldig en het is regelmatig niet duidelijk wat nou het verwachtte pad is om te volgen. Je zult dus al snel een fout maken en doordat er geen mogelijkheid is om die fout recht te zetten, is de enige optie die je dan hebt is om jezelf te veranderen in een weerwolf en alles een kopje kleiner te maken. Het veranderen in een weerwolf is eigenlijk het meest vermakelijke van deze game en het is dan ook wonderbaarlijk dat ze hier niet harder in op hebben ingezet.

Eindeloos schakelaars omzetten

Het patroon van rondlopen, sluipen en dan in een kleine ruimte alle vijanden verslaan is in deze gehele game aanwezig. De game bevat een hoop herhaling en hergebruik van dezelfde elementen. Zo zul je in die acht uur honderden schakelaars die er exact hetzelfde uitzien om moeten zetten om deuren te openen, liften aan te zetten of liften te openen. Deze actie komt zo vaak voor en voegt zo weinig toe dat het aanvoelt dat dit er alleen in zit om de speler iets te doen te geven.  De eerste helft van de game ziet er volledig hetzelfde uit, namelijk als de binnenkant van een fabriek. Het tweede deel probeert de speler meer variatie te geven door de fabriek in een woestijn te zetten, maar uiteindelijk zie je vervolgens weer dezelfde fabrieksruimtes. Op vijanden gebied is er ook veel herhaling aanwezig. De eerste helft bevat dezelfde 4-5 menselijke vijanden en in de tweede helft wordt dit aantal verdubbeld. De menselijke vijanden veranderen namelijk in gemuteerde monsters nadat je ze verslagen hebt. De eerste keer dat dit gebeurt is tof, maar alle keren daarna geven wederom het gevoel dat ontwikkelaar de game onnodig lang probeert te maken. Omdat je nu dezelfde hoeveelheid vijanden twee keer moet verslaan.

De paar lichtpuntjes zijn de gevechten in weerwolven vorm en hier is dan ook de meeste diepgang te vinden. Je kunt tussen twee modi wisselen, waarbij de ene meer gefocust is op behendigheid en snelheid en de andere op kracht maar daardoor wel veel minder snel. Dit wisselen is voornamelijk nodig om de sterkere vijanden of vijanden met een schild snel uit te kunnen schakelen en om de vele aanvallen te kunnen ontwijken van de snellere vijanden. Naast een zwakke en sterke aanval, heb je ook meerdere speciale acties die verschillend zijn in de twee modi. Dit zorgt ervoor dat je vele verschillende aanvallen tot je beschikking hebt en je zelfs je levensbalk kunt aanvullen als je het nodig hebt. Het eindresultaat is best vermakelijk, maar begint na een paar kamers en herhaling al snel oud aan te voelen. De 3-4 grotere eindbazen waarbij je het op moet nemen tegen weerwolven, monsters en grote exo-skeletons zijn het tofst. Maar die paar minuten gameplay zijn het niet waard om de rest van de game te doorkruisen.

Werewolf The Apocalypse Earthblood is hiermee een game die de lage verwachtingen helaas niet weet waar te maken. Visueel is de game enorm achterhaald, de gameplay is super repetitief en de paar lichtpuntjes zijn het niet waard om acht uur saaie en verouderde gameplay te doorlopen. Zelfs de coole elementen zoals het wolf gedeelte of de vele brute acties in weerwolvenvorm worden minder aantrekkelijk gemaakt door de herhaling in de levels, vijanden en gameplay. Er zijn genoeg andere games op de PS5 die het je tijd waard zijn, dit is er helaas niet eentje van.

Het bericht Werewolf The Apocalypse – Earthblood verscheen eerst op Evilgamerz.