Trial en error

Onze held Blue ontsnapt uit een topgeheim onderzoekslaboratorium en moet zich een weg banen door allerlei gevaarlijke omgevingen en andere vijandelijke experimenten. Net als de games die Project Blue inspireren, biedt de game nagelbijtend moeilijke platformactie. Het constant vallen en opstaan wordt hier beloond en dit is dan ook iets waar je zeker van moet houden. Je zult hier opzoek moeten gaan naar het beste pad door de 256 verschillende schermen en dit is makkelijker gezegd dan gedaan. De game bevat geen mogelijkheid om je progressie op te slaan of een deel over te slaan, zoals we gewend zijn van vroeger. Maar de game bevat gelukkig wel checkpoints en levens. Dit verzacht de pijn een beetje als je al je hartjes bent verloren. Je wordt namelijk niet volledig naar het begin van de game gezet. Het is een platform game die je onder een uurtje kunt uitspelen als je weet wat je doet net als vele andere NES games. Maar je zult hier eerst flink voor moeten oefenen.

Je belangrijkste acties zijn rennen, springen en schieten. De levels en schermen zijn rechtlijnig en altijd hetzelfde waardoor je de plaatsing van vijanden en obstakels kunt onthouden. Deze kennis kun je mooi gebruiken tijdens je volgende poging. Spelers die de opzet van Metroid of Castlevania verwachten met verschillende paden zullen hier helaas teleurgesteld worden. De kracht zit hier toch echt in de eenvoud en het ijzersterke leveldesign. Elk van de 256 schermen zijn met liefde ontworpen, verschillen flink van elkaar en bieden elke keer weer een andere uitdaging. De paar kleine upgrades en items, zoals een parachute, die je tegenkomt zijn leuke extra’s en de vijanden hebben elk hun eigen manier om ze te verslaan.

Heerlijke soundtrack

De game bevat 22 verschillende liedjes, elk met die herkenbare 8bit sound. Het is echt een genot om de game op te starten en door de verschillende schermen heen te springen met een retro soundtrack op de achtergrond. De game biedt vier verschillende gebieden met geheime kamers en alternatieve routes. Eerlijk gezegd zijn deze alternatieve routes flink goed verstopt en kom je ze niet zo snel tegen. Dit komt deels door het ontwerp van de schermen en dat een open eind toegang geeft tot een ander scherm. Dit is niet altijd even duidelijk en kan deze geheime routes een stuk moeilijker maken om ze te spotten. Heb je de game uitgespeeld dan kun je hem zelfs moeilijker zetten waardoor de layout van de schermen veranderen. De game is uitdagend, zelfs in de normale modus, wat de makkelijkste eerste keuze is.

Blue beweegt op zijn eigen manier en je kunt verder springen als je een langere aanloop neemt. De levels zijn hier omheen ontworpen en je moet hier pixel precies zijn om bepaalde sprongen te halen. Het schieten kun je niet snel achterelkaar doen, waardoor het loont om je tijd te nemen en goed te mikken. Dit zorgt ervoor dat de game 100% je vaardigheden beloond. Zaagbladen, turrets en warmtezoekende raketten maken het je allemaal moeilijk. Aan het einde van elk gebied vind je een eindbaasgevecht, maar de meeste van deze gevechten verlopen op dezelfde manier: raak ze een paar keer om ze te verslaan. Levens zijn hierdoor kostbaar en gelukkig kun je extra levens verdienen door tokens te verzamelen. Deze tokens kom je niet al te snel tegen, waardoor je dus eerst redelijk goed moet worden om überhaupt een extra leven bij elkaar te kunnen sparen.

Een echte retro platformer

Project Blue is dan ook echt een game gericht op de fans van het genre en liefhebbers van NES platformers. Je wordt niet geholpen en de game kan frustrerend uitdagend zijn. Visueel is dit een game die er echt uitziet als een retro titel. De makers pushen de hardware niet tot zijn grenzen en doen niks vernieuwends waardoor de game meteen visueel opvalt. Dit is een positief punt, want het weet de Mega Man vibe erg goed over te brengen. De eerste paar minuten of beelden zeggen genoeg, het is een NES platformer die alles perfect doet zoals ze in de jaren tachtig hadden gedaan. Het is een game die je ook als NES cartridge kunt aanschaffen en dit is dan ook de ultieme manier om deze game te ervaren. De Nintendo Switch versie is een mooi alternatief voor spelers die de NES console niet zo makkelijk van zolder kunnen halen.

Het bericht Project Blue verscheen eerst op Evilgamerz.

Op zoek naar zijn zoon

In Full Quiet volg je een vader die op zoek is naar zijn zoon in een post-apocalyptische wereld. Je zult van kamp naar kamp moeten reizen, radiotorens ontdekken en een grote hoeveelheid gevaren trotseren in de bossen, grotten en graslanden. Het feit dat de game deze schaal weet neer te zetten is erg indrukwekkend, maar met name dat de game dit alles op een toffe manier presenteert maakt het af. De game maakt volledig gebruik van het minimale kleurenpalet, de soundchip en speelt mooi met tekst, dialogen en perspectieven. De twee kaarten en je rugzak zijn redelijk makkelijk te navigeren en geven duidelijk weer wat je hebt en waar je heen moet. Alle hulp heb je ook echt nodig, want het mengen van een 2D sidescroller en het navigeren van een grote 3D wereld maakt het soms nog wel eens erg ingewikkeld om een gevoel te krijgen waar je nu daadwerkelijk heengaat. De game laat ten alle tijden zien welke richting je oploopt (noord, west, zuid, oost), maar het duurt wel even voordat je hieraan went. Bovendien zijn er tijdens het rondlopen ook nog vele plekken waar je omhoog of omlaag kunt klimmen. Wat het niet altijd even duidelijk maakt waar je nu naar toe aan het lopen bent. De game is dus groot en is iets wat met trots wordt benoemd. Je bent al snel twintig uur bezig om de game volledig te doorlopen. Ongekend op het platform. Maar de gehele ervaring is niet altijd even makkelijk.

Gelukkig staat de vader er niet geheel alleen voor. Hij wordt bijgestaan door diverse aanwijzingen die zijn vrienden hebben achtergelaten en draagt hij een machinegeweer om zichzelf te beschermen. Je hoeft hier gelukkig niet naar ammunitie te zoeken, je hebt een oneindige hoeveelheid kogels tot je beschikking. Je zult wel moeten herladen, waardoor je gevechten met de vele monsters met iets meer tactiek moet benaderen. Maar dit is nog niet alles. Je kunt springen, rollen, aan richels omhoogklimmen, je kunt knielen en je geweer omhoog, vooruit en met 45 graden afvuren. En hoewel je maar een paar knoppen tot je beschikking hebt, speelt de game wonderbaarlijk soepel. Het schieten en rollen gaan lekker vlot en alleen het vastpakken van richels vraagt om flink wat precisie. Je komt hierdoor al snel je eerste kamp tegen zonder al te veel problemen en de kampen laten een ander groot deel van de game zien.

Morsecode en mini-puzzels

Naast het rondlopen en schieten, kom je geregeld ook een schakelaar tegen. Deze schakelaars kun je alleen bedienen als je ze van stroom voorziet. Dit gebeurt in veel gevallen door een andere schakelaar te vinden verstopt in de buurt van het kamp. Het activeren van een schakelaar gaat gepaard met een kleine puzzel waar je van links naar rechts een kabel moet aanleggen, zoals we kennen van bijvoorbeeld de hack mini-game in Bioshock. Andere schakelaars moet je activeren door de juiste morsecode in te voeren. Deze morsecode is via een andere radio of radiotoren te ontdekken. Een stukje papier zul je hier regelmatig nodig hebben. De mini-game is redelijk uitdagend omdat je maar weinig tijd hebt. Lukt het je niet om de verbinding te maken dan verlies je wat leven en zul je het nog een keer moeten proberen. En hier komt dan ook een groot minpunt duidelijk naar voren. Elke keer dat je een mini-game start of een nieuw deel van een level binnenloopt, respawnen alle vijanden. Dit is iets wat in NES titels vaak gebeurde, maar hier kom je wel heel vaak dezelfde vijanden tegen. Je kunt zelfs door een vijand geraakt worden en opzij vliegen, waardoor je geforceerd wordt om de vijanden nog een keer te verslaan. Je loopt ook vaak verkeerd, waardoor je meerdere malen door dezelfde vijanden heen moet gaan. De game strooit ook zeker niet met extra health packs, elk stuk bos kan het einde betekenen.

Gelukkig is elk kamp ook een save punt en kun je hier even rusten of afwachten totdat de avond weer voorbij is. Deze game bevat zelfs een volledige nacht en dag cyclus die er niet alleen voor zorgt dat alles er iets anders uitziet, maar ’s avonds komen ook de grotere monsters naar buiten. De game legt duidelijk uit aan het begin dat je de avond het beste kunt vermijden en dat is dan ook iets wat je het beste kunt doen. De rest van de game is al uitdagend genoeg.  En hoewel de game sommige onderdelen goed uitlegt met hints verspreid in de wereld, zijn er ook flink wat onderdelen die de game niet uitlegt. Ik had eerst niet door dat je bijvoorbeeld kon ontsnappen van de vijanden die je met tentakels vastpakken. Blijkbaar even met je stick heen en weer schudden en je valt weer, maar dit was niet meteen duidelijk. Gelukkig bevat de game in het menu een digitaal boekje wat je normaal bij de fysieke cartridge krijgt. Deze aan het begin doornemen is dan ook zeker een aanrader. Hier kun je de tip van de vijand met tentakels en nog veel meer vinden.

Echte nostalgie

Full Quiet is dan ook een echt plezier als NES liefhebber. Het is een enorme technische prestatie en grafisch is dit één van de betere NES titels. De gameplay is solide, diep en erg uitgebreid. Het is een game die je blijft spelen en dat is zeker niet over elke NES titel tegenwoordig te zeggen. Voor de NES bezitter is dit dan ook zeker een interessante game om daadwerkelijk op cartridge te halen. De prijs schiet dan wel flink omhoog, de Switch versie daarentegen heeft een klein prijsje. Deze versie is dan ook een goede manier om de game eerst even aan de tand te voelen. Het is een game die je laat dromen hoe spellen op de NES hadden kunnen zijn veertig jaar geleden en dat is een enorm compliment.

Het bericht Full Quiet verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Nintendo Classic NES gaat 300.000 maal over de toonbank in Japan verscheen eerst op Evilgamerz.