Early access is ondertussen gemeengoed geworden. Na meerdere succesverhalen zoals ‘Hades’ lijken ze steeds vaker in een willekeurige game lijst voor te komen. Zelf heb ik er niet zo heel veel ervaring mee en als ik mijn huidige lijst aan spellen bekijk heb ik er welgeteld drie (‘Windblown’, ‘Chernobylite 2 en ‘No Rest for the Wicked’). ‘Super Alloy Crush’ moet binnenkort uitkomen met een early access versie, maar er is reeds een demo beschikbaar.

Op papier is deze game een vervolg op ‘Super Alloy Ranger’. Een schattige doch chaotische 2D platformer in de stijl van ‘Mega Man X’. Dat was een game zonder al te veel poespas en voelde niet direct heel uniek aan, maar het speelde wel lekker en was een prima tussendoortje voor als je een keer een paar uur te veel had. Dit vervolg borduurt daar een klein beetje op voort terwijl het de chaos een upgrade geeft naar het 16 bit tijdperk. In zijn huidige vorm is de demo die ik heb gespeeld een enkele story mission en een horde modus met wat modifiers.

De story mission lijkt zich niet aan het begin van het verhaal af te spelen. Je wordt na één van de twee karakters te kiezen in een missie gedumpt met minimale uitleg. Er worden wat vage losse termen gebruikt om aan te geven dat ze een upgrade hebben gekregen en nu sterker zijn dan in het eerste deel. Denk ik dan, want de game legt dus niet echt uit wat er voor deze missie is gebeurd. Er is nog een filmpje na het hele gebeuren wat uitlegt dat één van de personages half opdrachten volgt die iemand geeft, maar ze is daarbij soort van autonoom dus… ook weer niet? Hopelijk wordt daar in de volledige versie nog behoorlijk aan gesleuteld, want het is nu heel vaag allemaal. Na dat filmpje word je zonder blikken of blozen de horde modus ingegooid en krijgt de game iets meer om het lijf om de gameplay het werk te laten doen.

Struikelend onderweg

Deze modus is in de huidige versie een stroom aan vijanden die in golven op je afkomen. Na iedere golf krijg je de mogelijkheid om één of meerdere modifiers te kopen en na een aantal golven komt er een baas die logischerwijs meer van je vraagt dan al die standaard vijanden. Modifiers zijn momenteel nog niet veel meer dan een verhoging of verlaging van een bepaalde statistiek. Een bepaald percentage meer schade hier, wat minder HP daar, sneller vallen of minder snel vallen. Om maar een paar voorbeeld te beschrijven. Er zijn er een paar die je normale aanvallen transformeren naar een bepaald element, maar veel unieker dan dat wordt het momenteel nog niet echt. Het is niet zoals menig andere roguelite waarbij je hele tactiek aangepast wordt, omdat je bijvoorbeeld een zwaard krijgt in plaats van een bijl.

Het enige wat je speelstijl bepaalt is de keus van karakter. Eén daarvan is melee (Muu) en de ander (Kelly) doet alles vanaf een afstand. Je hebt hele korte combo’s, een dubbele sprong, een dodge en een viertal sterke speciale aanvallen die gebonden zijn aan een meter. Muu voelt een stuk robuuster dan Kelly door haar snelle krachtige combo’s. Kelly voelt toch een beetje traag en log aan. Schieten zorgt ervoor dat je stil komt te staan en zijn speciale aanvallen komen redelijk hard aan wat schade betreft, maar missen visueel wat impact en dat is wel redelijk belangrijk in een game met zo veel explosies en actie.

Als dit leest alsof ik een beetje opzoek ben naar dingen om over te schrijven, dan is dat ook. De content is momenteel nogal schaars. Er zit potentie in de snelle en chaotische gameplay en de story modus kan met de huidige gameplay (die daar nu totaal niet tot zijn recht komt) redelijk interessant worden. De tijd zal het zeggen, want er is nog heel veel werk te verrichten.

Het bericht Super Alloy Crush – Hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Knipperen als mechanic

De twist van Don’t Blink zit hem al in de naam van de game: je mag maar 300 keer met je ogen knipperen. Elke keer dat je knippert, verandert er iets in de wereld om je heen. Soms opent dat nieuwe paden of helpt het je vooruit, maar net zo vaak zorgt het voor een nieuwe uitdaging. Weiger je te knipperen, dan begint je beeld steeds waziger te worden. Het resultaat is een constante spanning: wanneer knipper je wel en wanneer niet?

Die balans werkt verrassend goed. Knipper je te veel, dan kun je jezelf in de problemen brengen of zelfs vastzetten in een situatie waar geen makkelijke uitweg meer is. Knipper je te weinig, dan zie je op een gegeven moment bijna niets meer en wordt zelfs simpel rondlopen een uitdaging. Het is een spelelement dat simpel klinkt, maar in deze vroege build al redelijk divers en slim wordt ingezet.

Lekker veel sfeer

Don’t Blink is een first-person game en voor een kleine studio ziet het er opvallend sfeervol uit. De omgevingen zijn eng, donker en beklemmend, precies wat je verwacht van een verlaten gesticht. De belichting en het sounddesign doen hier veel werk: krakende vloeren, vage geluiden in de verte en plotselinge veranderingen houden je continu scherp. De demo bevat bovendien al een aantal goede schrikmomenten. Niet overdreven, maar precies genoeg om de toon te zetten. Het zijn niet alleen goedkope jumpscares, maar momenten die voortkomen uit de situatie waarin je zit. Dat is een goed teken, want het laat zien dat Galus begrijpt dat echte horror vooral draait om spanning en sfeer, en niet alleen om schrikeffecten.

Qua gameplay bestaat Don’t Blink voornamelijk uit twee onderdelen: het verkennen van de omgeving en het oplossen van puzzels. Tijdens het verkennen verzamel je hints, lees je notities van eerdere slachtoffers en probeer je te begrijpen wat er hier precies is gebeurd. Die notities geven soms ook overlevingstips, wat het gevoel versterkt dat je niet de eerste bent die hier doorheen gaat. De puzzels zelf zijn vrij toegankelijk. Denk aan het vinden van een nummer, het uitschakelen van een camera door er een fles tegenaan te gooien of het indrukken van knoppen in de juiste volgorde. Wat het puzzelen interessant maakt, is niet zozeer de complexiteit, maar de context. Je lost geen puzzels op in alle rust; elke beslissing kost tijd en knipperingen. Dat maakt zelfs simpele puzzels ineens spannend.

De assistent?

Een belangrijke rol in die spanning wordt gespeeld door de assistent en rechterhand van Dr. Otto Reikmann. Ooit mens, nu een mismaakte creatie. Hij is blind, maar ziet alles via het camerasysteem van het gesticht. Zijn brein staat in directe verbinding met de camera’s in het gebouw. Dat betekent dat je in vrijwel elke ruimte eerst de camera moet uitschakelen voordat je veilig bent.

Zodra de camera’s uit zijn, moet je ook stil zijn. De assistent hoort namelijk alles. Bewegingen maken geluid, knoppen aanraken is gevaarlijk en objecten gooien om hem af te leiden is soms je enige redding. Hij komt steeds dichterbij, elke keer dat je knippert. Het is een tof idee om het centrale spelelement en de vijanden zo direct met elkaar te verbinden.

Een korte maar veelbelovende demo

De demo van Don’t Blink is met 15 minuten vrij kort, maar weet in die tijd een sterke indruk achter te laten. Je gebruikt ongeveer 50 knipperingen van de totale 300, wat genoeg is om het spelelement te begrijpen zonder alles prijs te geven. Het voelt echt als een voorproefje. Belangrijker nog: de demo smaakt naar meer. Je krijgt net genoeg achtergrondverhaal, gameplay en spanning om nieuwsgierig te worden naar wat Galus nog in petto heeft.

De demo van Don’t Blink verschijnt op 19 januari op Steam en is wat mij betreft absoluut het proberen waard. Het concept is origineel, de sfeer zit goed en voor een kleine studio is de presentatie indrukwekkend. Zet deze game op je wishlist en houd hem in de gaten, want de game komt al op 30 januari uit.

Het bericht Don’t Blink verscheen eerst op Evilgamerz.

Blacks Ops 7 gaat weer veel meer richting de toekomst, met futuristische wapens en omgevingen. Het doet sterk denken aan de periode van Advanced Warfare en Black Ops III, waarin de serie de focus verloor door te veel futuristische experimenten.

Drukke bedoeling

De grootste verandering zit in het movement-systeem. Met wall jumping en omni-movement is de snelheid nog verder opgevoerd. Spelers bewegen vrij in elke richting, springen tegen muren en combineren sprongen en sliden alle kanten op. Het tempo is extreem hoog, en dat maakt de actie spectaculair, maar ook chaotisch. In gevechten komen vijanden uit alle richtingen, waardoor overzicht en positionering nauwelijks nog een rol spelen.

De maps in de beta zijn compact en duidelijk afgestemd op de nieuwe movementstijl. Er zijn korte routes, veel hoogteverschillen en genoeg plekken om te springen of te flankeren. Dat zorgt voor constante actie, maar ook voor drukte. De flow van de potjes is onrustig: het ene moment wordt een gebied overspoeld door spelers, even later is het leeg. De balans tussen overzicht en intensiteit is zoek.

Hoewel de maps technisch goed ontworpen zijn, voelt geen enkele locatie iconisch of memorabel aan. Het mist dat typische gevoel dat oudere Black Ops-maps als Nuketown of Firing Range wél hadden.

Wapens en Overclock-systeem

De wapens voelen zoals je mag verwachten van Call of Duty: solide en hebben het gevoel van impact. Het arsenaal in de beta bestaat uit een standaard mix van assault rifles, SMG’s en snipers. Toch is de balans nog niet goed afgesteld. Snipers zijn krachtig tot het overdrevene, terwijl SMG’s en shotguns niet altijd het gewenste effect hebben.

Het Overclock-systeem is een van de nieuwere toevoegingen in Black Ops 7. Het idee is dat je je uitrusting, gadgets of wapens kunt verhogen met kleine boosts: dingen zoals kortere herlaadtijd, sneller herstellen van abilities, extra snelheid, of een iets groter bereik op gadgets. Deze opties zitten als optionele tweaks bovenop je normale loadout.

Theoretisch geeft Overclock extra keuzevrijheid. Je kunt bijvoorbeeld kiezen om je ability sneller te laten afkoelen in plaats van een extra attachment op je wapen te steken. Daarmee moet je keuzes maken: waar investeer je? In mobiliteit, ondersteuning of vuurkracht?

In praktijk lijkt het nog niet helemaal uit de verf te komen. De Overclocks lijken net te weinig te doen om het grote verschil te maken. In de volledige game moeten we zien hoe dit uitpakt.

Gamemodi

De klassieke modi zijn aanwezig: Team Deathmatch, Domination, Hardpoint en Kill Confirmed. Ze werken zoals altijd en zorgen voor de vertrouwde basis van de multiplayer. Nieuw is Overload, een modus waarin teams een object moeten verplaatsen en afleveren. Op papier klinkt het interessant, maar in de beta was de uitvoering rommelig. Spawnpunten waren slecht geplaatst, en door de hoge snelheid van het spel werd het al snel een chaos zonder duidelijke structuur.

Een ander probleem is het spawnsysteem. Spelers verschijnen regelmatig midden in vuurgevechten of zelfs vlak voor een vijand. De combinatie van agressieve movement en slechte spawns zorgt ervoor dat matches snel frustrerend worden. Er is nauwelijks tijd om je te oriënteren of een plan te maken. Je wordt direct in de actie gegooid, en vaak ook meteen weer gedood.

Op technisch vlak doet Black Ops 7 weinig verkeerd. Op PlayStation 5 draait de game over het algemeen soepel met een stabiele framerate. Tijdens hevige gevechten of bij veel rook- en lichteffecten zakt de framerate soms kort in, maar niet storend. De game ziet er strak uit, met overtuigende explosies, realistische belichting en scherpe textures.
De audio is opnieuw uitstekend. Wapens klinken hard en overtuigend, explosies dreunen diep door, en voetstappen en omgevingsgeluiden zijn goed te onderscheiden. De serie blijft op dat vlak een van de beste shooters.

Weinig overtuigend

Met Black Ops 7 gaat Treyarch een kant op waar eigenlijk weinig fans op zaten te wachten. Het was niet voor niets dat de meer “boots on the ground” aanpak juist met open armen werd ontvangen. Met de introductie van omni-movement in Black Ops 6 en de wallrunnen in dit deel lijkt dat concept in ieder geval de prullenbak in te zijn gegaan. Het tempo is te hoog, de maps zijn wel erg compact en het spawnsysteem moet dringend worden herzien.

En daar komt nog een ander probleem bij. Eeuwige concurrent Battlefield gaat juist precies de andere kant op en dat lijkt tot nu toe veel beter te vallen bij de spelers. Ook lijkt dit nieuwe deel eigenlijk nergens in uit te blinken, het voelt allemaal wat generiek aan zonder echte persoonlijkheid. We moeten natuurlijk afwachten hoe het volledige pakket van Black Ops 7 gaat worden, maar dat het een moeilijk jaar gaat worden voor Call of Duty lijkt bijna een gegeven.

Het bericht Call of Duty: Black Ops 7 – Beta hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Eenarmige Balatro

In Runeborn draait het niet om kaarten, maar om runen, stenen die je als slotmachine-reels laat spinnen om combinaties te maken. Drie rijen, vijf kolommen, vijftien stenen en vijf mogelijke paden. Elke draai (of “cast”) activeert de runen, en afhankelijk van wat er op één van de vijf spell paden gebeurt, deel je schade uit. Vijf op een rij levert een krachtige aanval op, en met de juiste trinkets en modifiers kun je daar flinke multipliers bovenop gooien. De kern van Runeborn is dus niet anders dan die van een gokautomaat: je trekt aan de hendel, zet wat runes vast en hoopt op een winnende combinatie. Alleen kun je hier flink proberen je geluk te beïnvloeden.

Het Balatro-achtige element komt naar voren in de manier waarop je je “deck” bouwt en trinkets inzet. In plaats van kaarten werk je met kolommen waarvan je de samenstelling kunt uitbreiden of aanpassen. Door te spelen met scrolls en trinkets bouw je langzaam een setup die precies doet wat jij wilt: meerdere hits per beurt, extra multipliers of combinaties die je runes vaker activeren. Het voelt strategisch, en geeft je datzelfde gevoel van groei dat Balatro zo verslavend maakte. Je kunt ook een hoop nieuwe runes verdienen, waardoor er veel ruimte zit in het uitbouwen van je “deck” kaarten.

Meer chaos, minder controle

Toch is Runeborn geen één-op-één-kloon, en dat is zowel zijn kracht als zijn zwakte. Waar Balatro een bijna schaakachtige duidelijkheid had in hoe combinaties werkten en waarom ze succesvol waren, is Runeborn een stuk chaotischer. Er gebeurt enorm veel tegelijk: multipliers, triggers, extra spins en rune-activaties. Het scherm ontploft regelmatig in getallen en effecten. Dat is spectaculair om te zien, maar maakt het soms ook moeilijk te volgen waarom een combo nu precies zo succesvol is.

Voor een speler die graag de controle houdt, kan dat frustrerend zijn. De willekeurigheid van het slotmachine-principe zorgt ervoor dat je soms gewoon pech hebt. Je kunt nog zo’n slim deck bouwen, maar als de lijnen niet goed vallen, kom je amper op gang. Gelukkig kun je wel runes vastzetten en een beperkt aantal keer verwisselen, maar het blijft flink op kans gebaseerd. Het hoort bij het concept van een eenarmige bandiet en heb je hier vaker het gevoel dat de game je iets meer tegenwerkt.

De willekeurigheid kan echter ook in je voordeel werken. Want net als in een echte gokkast heb je dat moment waarop alles ineens klikt: vijf rijen vol krachtige runen, combo’s die elkaar versterken, en een lawine aan schade die de vijand wegvaagt. Dat gevoel van kans is precies wat Runeborn zo’n hoog nog-één-potje-gehalte geeft. Je weet dat je volgende run misschien wéér beter wordt, door een slimmere strategie of gewoon iets meer geluk.

Eenvoudig concept, sterk aangekleed

Visueel pakt Runeborn het verrassend stijlvol aan. De tekenstijl heeft iets donkers en mysterieus, een mix van Darkest Dungeon en Balatro. Dat helpt enorm, want uiteindelijk draait de hele game om vijftien stenen die je telkens opnieuw laat draaien. Toch voelt het nooit saai. Kleine animaties, gloeiende effecten en subtiele visuele hints geven precies genoeg flair om je het gevoel te geven dat je met iets tofs bezig bent.

De effecten zijn sowieso een van de sterkere punten. Wanneer je een goede combo neerzet, voelt het echt goed aan. De runes knallen over het scherm, de schadecijfers vliegen je om de oren, en er is genoeg visuele feedback om het bevredigend te maken. De audio daarentegen is wat ingetogen. Het is niet irritant, maar het mist nog dat verslavende “ping!”-gevoel dat je bij Balatro kreeg wanneer je een dikke score neerzette.

Langdurige potentie

Runeborn staat in de startblokken om flink uitgebreid te worden. De schaal en ambitie van de ontwikkelaar zijn groot. Er zijn meer dan 150 trinkets te ontdekken, tientallen soorten vijanden, grote eindbazen, vijf verschillende winkels en talloze manieren om je deck aan te passen. Op elk vlak lijkt ruimte te zijn voor uitbreiding: meer runes, meer modifiers, meer combinaties.

Dat zorgt ervoor dat Runeborn nu al aanvoelt als een game met enorm groeipotentieel. De basis is er, en die is sterk. Maar waar Balatro zijn charme vond in pure elegantie en overzicht, voelt Runeborn nog als een ruwe diamant. Een game die af en toe wat balans mist, maar dat goed weet op te vangen door de grote hoeveelheid toffe trinkets.

Spinnen tot je erbij neervalt

Runeborn is nu beschikbaar in Early Access. Waar Balatro draaide om berekening en slim puzzelen, kiest Runeborn voor chaos, risico en beloning. Het gokautomaat-principe zorgt ervoor dat geluk een grotere rol speelt, maar dat maakt de ontlading bij een goede run des te groter. Wat we tot nu toe hebben gezien, heeft zeker een hoop potentie.

Het bericht Runeborn verscheen eerst op Evilgamerz.

In Battlefield 6 voelt het alsof die kern weer terug is. Tijdens de afgelopen twee betaweekenden werd duidelijk dat het spel opnieuw bouwt op het klassieke klassensysteem. Je kunt weer kiezen uit Assault, Engineer, Support en Recon. Elke klasse heeft zijn eigen rol: Assault stormt voorop en kan zichzelf snel op de been houden, Engineer is dodelijk tegen voertuigen en repareert tanks en helikppers, Support deelt munitie uit en revived teamgenoten, en Recon richt zich op spotten en sniping. De verschillende klassen versterken elkaar en je hebt elkaar ook echt nodig. Het verschil met 2042 is daardoor groot: je voelt dat je weer deel uitmaakt van een team dat elkaar aanvult.

Open vs closed wapensysteem

Een opvallend onderdeel in de beta was het verschil tussen open en closed wapenloadouts. Bij een open systeem kun je vrijwel elk wapen combineren met elke klasse, waardoor je maximale vrijheid hebt in je keuzes. Ontwikkelaar DICE koos ervoor om beide in de beta te gooien waardoor je als speler de keuze had. Het open wapensysteem krijgt van oude Battlefield veteranen een hoop kritiek, omdat dan de identiteit van een bepaalde klasse verdwijnt. Het lijkt erop dat DICE dit waarschijnlijk gedaan heeft om spelers van Call of Duty te trekken. Geen gekke keuze aangezien veel van deze spelers de richting waar Call of Duty in gaat goed zat zijn en toe zijn aan een echte militaire shooter zonder gekke outfins en skins. Het closed systeem, waarbij wapens per klasse gelimiteerd zijn, past veel beter bij Battlefield.
Voor een beta was het prima om te testen wat de voorkeur had, maar DICE moet wel een keuze gaan maken, en niet beide aanbieden. Dan is er voor iedereen duidelijkheid en wordt de playerbase niet opgedeeld.

De maps in de beta waren bewust klein gehouden, en weer lijkt het op dat Battlefield het Call of Duty publiek wilde aanspreken. In het eerste weekend kon je Siege of Cairo, Iberian Offensive en Liberation Peak spelen. In Cairo en Iberian Offensive vecht je in smalle steegjes in de stad en Liberation Peak was het meest open van de drie, met grote bergen en open vlaktes. In het tweede weekend werd daar Empire State aan toegevoegd. Een map geïnspireerd op Brooklyn waarbij je ook weer middenin een stad aan het vechten bent.

Hoewel de maps prima waren en het ook leuk is om infantry gefocuste maps te spelen is dat niet waar Battlefield om bekend staat, je merkt al snel dat je de grootschalige gevechten mist. De chaos van tanks die elkaar achtervolgen, vliegtuigen die over het slagveld vliegen en frontlinies die heen en weer verschuiven, dat hoort bij Battlefield. Dat was er nu nauwelijks. Volgens de makers komen die grotere maps gelukkig wel bij de release en dat is ook nodig, want juist die schaal maakt de serie uniek. Wel is het een gekke keuze geweest om geen echt grote map toe te voegen.

Gamemodi

Tijdens de beta konden spelers verschillende modi proberen. Klassiekers als Conquest waren aanwezig, waarbij teams strijden om controlepunten op de map. Dit voelde vertrouwd en werkte grotendeels zoals je mag verwachten. Er was ook Rush, waar het aanvallende team bommen moet planten en verdedigers deze moesten zien tegen te houden. Rush bleek in de beta echter niet goed in balans. De maps waren te klein waardoor verdedigers vaak een oneerlijk voordeel hadden. Bovendien waren de spawnpunten soms slecht geplaatst, waardoor het aanvallende team constant vastliep in dezelfde killzones. Het idee is prima, maar in de praktijk leverde het vooral frustratie op. Andere modi, zoals kleinere deathmatch-varianten, waren vermakelijk voor tussendoor, maar lieten vooral zien dat Battlefield draait om grootschalige gevechten en teamwork.

Een genot voor oog en oor

Grafisch maakt Battlefield 6 indruk, met veel detail in de omgevingen en explosies die hele gebouwen omlaaghaalt. Op PlayStation 5 heb je de keuze tussen Performance en Balanced, waarbij Balanced strak op 60fps draait en Perfomance rond de 85/90fps haalt. Ondanks dat Balanced zo soepel draait voelde het toch een beetje log aan. Zodra je Performance aanzet is het duidelijk merkbaar hoeveel beter en soepeler het loopt, wat gek is. Helaas doe je met Performance grafisch wel een jasje uit.

De audio van Battlefield 6 is misschien wel één van de sterkste punten van de beta. Alles klinkt precies zoals je het verwacht in een moderne oorlogsshooter. Wapens knallen hard en overtuigend, waarbij elk geweer een eigen geluid heeft. Explosies dreunen door en geven je echt het gevoel dat je midden in de chaos zit. Je hoort ruiten springen, muren instorten en kogels langs je suizen, en dat ontzettend veel indruk.

Hoewel het erop lijkt dat Battlefield 6 een heerlijke game lijkt te worden liep niet alles vlekkeloos. Vooral in het tweede betaweekend waren de servers niet stabiel. Hitregistratie liet te wensen over en soms leek het alsof kogels simpelweg niet aankwamen. Op een gegeven moment stond ik letterlijk 1 meter van iemand af met een sniper, schoot op zijn hoofd maar dat werd gezien als een bodyshot. Dat is enorm frustrerend en was in het eerste weekend totaal niet het geval. Dit zijn zaken die bij een beta horen, maar ze moeten wel echt opgelost worden voor release.

Op de goede weg

Battlefield 6 voelt na de betaweekenden als een stap in de goede richting. Het klassensysteem is terug en dat geeft de game meteen het gevoel waar fans al jaren om vroegen. Rollen vullen elkaar weer aan en je merkt dat samenwerking het verschil maakt. Dat contrast met Battlefield 2042 is groot en laat zien dat DICE echt terug wil naar de basis.

Toch zijn er nog duidelijke minpunten. De keuze tussen open en closed wapensystemen werkt nu vooral verwarrend en haalt de identiteit van de klassen weg. Het is belangrijk dat DICE hier een knoop doorhakt. Ook de maps in de beta waren te klein en boden niet de schaal die de serie uniek maakt. Het is niet gek dat ze proberen wat Call of Duty fans mee te pakken bij de volledige release in oktober, maar ze moeten de oude Battlefield fans echt niet vergeten.

Technisch maakt de game veel indruk met sterke graphics en misschien wel het beste geluid van de serie tot nu toe. Toch waren de momenten in het tweede weekend dat de servers en de hitregistratie de ervaring een zure nasmaak gaven. Ze zijn goed op weg en het zou zonde zijn om het hiermee te verpesten straks.

Alles bij elkaar hebben de beta weekenden vertrouwen gegeven voor de release op 10 oktober. Het is nog niet perfect en de makers hebben werk te doen, maar de kern staat als een huis. Als DICE de problemen weet glad te strijken en grotere maps toevoegt, dan wordt dit de Battlefield waar de fans al sinds Battlefield 4 op wachten.

Het bericht Battlefield 6 – Beta hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Met ruwe randjes

Gunstoppable kiest voor een visuele stijl met low-poly modellen, felle neonkleuren en pixelachtige effecten. In theorie zou dat iets fris moeten opleveren. In de praktijk zitten deze elementen de stijlkeuze flink in de weg. Vooral de vijanden vallen op door hun haperende animaties en onnatuurlijke bewegingen. Ze bewegen schokkerig en traag, waardoor ze eerder aanvoelen als obstakels dan als actieve bedreigingen. Dit maakt het snelheidsgevoel, waar deze game op mikt, een stuk minder.

De demo bevat een klein aantal arena’s die redelijk divers zijn, maar ze missen variatie. Met name de binnenruimtes voelen klein en repetitief aan. Navigatie voelt rommelig, en het is zelden duidelijk waar je heen moet of waar de vijanden vandaan komen. Je wordt simpelweg in een arena gegooid, met vijanden die overal tevoorschijn komen. Er ontbreekt een gevoel van progressie of doelgerichtheid binnen een level.

Wapens zonder gewicht

Eén van de belangrijkste kritiekpunten op de huidige staat van Gunstoppable is de impact van het schieten zelf. In een shooter moet iedere kogel goed aanvoelen. In de demo is dit aspect helaas onderontwikkeld. Wapens voelen zwak, de feedback is minimaal en de vijanden gedragen zich alsof ze uit beton gegoten zijn. Zelfs bij kleine vijandtypes merk je nauwelijks verschil in gedrag, en ze nemen vaak absurd veel kogels voordat ze omvallen.

Dat zorgt voor frustratie. Niet omdat de game te moeilijk is, maar omdat het gevecht simpelweg niet bevredigend is. In plaats van strak getimede gevechten, voelt het alsof je constant eindeloos kogels in het rond aan het afvuren bent. Het ontbreken van een goede ouderwetse explosie is iets wat de ontwikkelaar absoluut moet aanpakken.

Sliden over rails

De game zet zwaar in op momentum en mobiliteit. Je kunt glijden, springen, wallrunnen, pareren en jezelf met een grijphaak naar vijanden toetrekken. De eerste kamer is hier een goede demonstratie van. In theorie is dit een solide basis voor een shooter waarin stilstaan gelijkstaat aan sterven. Helaas voelen veel van deze bewegingen nog niet vloeiend aan. Sliden voelt plakkerig, wallruns missen grip en de grijphaak werkt soms wel, maar vaak ook niet.

Dat is jammer, want juist in een game als deze moeten beweging en gevecht hand in hand gaan. Je wilt het gevoel hebben dat je door een level heen vliegt als een raket. Met de Reaper Mode kun je de tijd stilzetten om in een flits meerdere vijanden uit te schakelen. Dit systeem heeft potentie, maar doordat de vijanden veel kogels vereisen en de timing en beweging tijdens deze modus lastig in te schatten zijn, verspeel je al snel je kogels. Je weet namelijk niet of twee of tien kogels een vijand uitschakelen.

Upgrades verzamelen

Het wapen- en upgradesysteem van Gunstoppable is interessant. Tijdens een run kun je attachments verzamelen en in een hex-grid plaatsen. De plaatsing is hierbij strategisch belangrijk: door bepaalde modules aan elkaar te koppelen of in specifieke vormen te rangschikken, kun je effecten versterken. Dit systeem geeft de speler veel vrijheid om een eigen speelstijl te creëren en unieke builds samen te stellen.

Upgrades kunnen ook worden opgespaard en meegenomen naar volgende runs, het roguelite-element van deze game. Hoe zeldzamer of sterker een upgrade is, hoe meer je geneigd bent deze te behouden voor latere runs. En dat maakt deze upgrades spannender. Helaas is de daadwerkelijke invloed van deze upgrades nog lastig te voelen. Door de beperkte impact van wapens en de eerdergenoemde kogelvretende vijanden is het effect van je build vaak niet goed zichtbaar, waardoor het systeem minder belonend voelt dan het zou kunnen zijn.

Niet te stoppen?

De ontwikkelaar maakt een slimme zet door de demo nu al beschikbaar te stellen. Spelersfeedback kan cruciaal zijn om de juiste prioriteiten te stellen voor verdere ontwikkeling. Op dit moment mist Gunstoppable echter die spark, het gevoel dat je na een verloren run direct nog een poging wilt wagen. De basis is er, maar er is nog werk aan de winkel voordat de gameplay echt staat als een huis.

Het bericht Gunstoppable verscheen eerst op Evilgamerz.

Niemand zal het je kwalijk nemen als een duistere metroidvania gebaseerd op ‘Pac-Man’ niet op je bingo kaart stond. Toch was daar vorig jaar ineens de aflevering ‘Circle’ in de Amazon Serie ‘Secret Level’. Een anthology serie gebaseerd op allerlei verschillende game series. Zelf vond ik de serie geen denderend succes. Al zou ik als grote fan van ‘Mega Man’ een nieuw spel in de stijl van ‘Start’ zeker niet afslaan. ‘Circle’ deed mij verder niet veel. Bij de trailer van ‘Shadow Labyrinth’ hadden ze mijn interesse wel.

‘Pac-Man’ is zo ongeveer de eerste game aller tijden gebaseerd op een doolhof. Zo gek is een metroidvania dus eigenlijk niet, want in dat genre staan doolhoven centraal. De duistere stijl met Pac-Man als Puck (zijn/haar/het(?) originele naam) die vijanden volledig kan opeten om sterker te worden en constant geluiden maakt als ah, oh en oh-hoh om met mensen te praten is even wennen. Het heeft na een tijd wel iets. Al helemaal als je nagaat dat deze game zich afspeelt in het hetzelfde universum als ‘Dig Dug’, ‘Galaga’ en, jawel, ‘Ace Combat 3’. Zoek het UGSF universum eens op en zie zo een paar uur van je avond verdwijnen. Het is een bizarre combinatie van games uit de backlog van Namco die gebruikt worden voor flinke knipogen zoals je ze nog nooit gezien hebt. Dat kan een leuk origineel verhaal leveren.

Van wat ik heb kunnen zien van de wereld bestaat deze uit allerlei ondergrondse basissen, verlaten bossen en grote tempels met shortcuts die je in Pac-Man doet veranderen, zodat je op een rails al Waka-Waka-Waka’end door nauwe doorweggetjes kan gaan. Het is een slimme manier om de oude gameplay met de nieuwe te combineren en zelfs de doolhof als basis te gebruiken. De wereld is redelijk kleurrijk en gevarieerd. Ik vraag me alleen of de platform mechanieken later origineler worden. Veel meer dan vierkante blokken heb ik niet gezien en wat level design betreft gaat het best wel snel vervelen als echt alleen maar de omgeving en de achtergrond anders wordt.

Puck on ice

Wat gameplay betreft heb ik nog zo mijn twijfels. Combat geeft in het begin niet heel veel opties. Later in het spel krijg je wel genoeg soorten aanvallen en opties om in ieder geval een eigen speelstijl te kunnen maken. Je hebt je standaardaanval, een paar speciale aanvallen, een schild, een parry, een stunaanval en een soort fantoom die je kan gebruiken om vijanden te absorberen. Samen met meerdere perks geeft dit best wel wat mogelijkheden om vol in de aanval te gaan of om een wat defensievere speelstijl te hanteren. De preview gooide mij meerdere malen in een gauntlet van meerdere (sterke) vijanden dus die variatie ga je gebruiken.

Ik hoop wel dat er nog wat gedaan kan worden aan de vreemde controls. Het is niet zo zeer dat knoppen geen logische functie hebben. Het voelde echter niet altijd alsof ik de controle had over sprongen of aanvallen. Vooral tijdens exploratie is dat nogal onbetrouwbaar als je precieze sprongen moet maken. Het voelt een beetje aan als spellen op de NES waarbij je tijdens een sprong geen controle meer had over waar je terecht komt. Hier is het vrijwel altijd. Een kleine sprong doen is bijna onmogelijk, want je vliegt zo van een platform af. Dat moet je niet hebben tijdens het platformen. Tijdens vechten is het gelukkig een stuk minder erg, want daar bestond de gameplay veel meer uit. Daar heb je alleen af-en-toe dat een vijand zonder pardon dwars door je aanval heen dendert en je van een platform afgooit.

Dat gezegd hebbende, ‘Shadow Labyrinth’ is veelbelovend. De wereld en de knipogen zijn zeer interessant, combat is over het algemeen goed en het verhaal kan interessant worden. Ik hoop alleen wel dat ze het platformen nog een klein beetje weten te tweaken. 18 juli weten we meer.

Het bericht Shadow Labyrinth – Hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Een klassieker herboren

Voor wie het origineel uit 2015 niet kent: The Talos Principle combineert uitdagende puzzels met een diepgaande, filosofische verhaallijn. Als een AI in een surrealistische simulatie word je geconfronteerd met complexe raadsels en existentiële vragen. De remake zal natuurlijk alle content van het origineel bevatten, maar voegt er een extra hoofdstuk aan toe met de spannende titel In the Beginning. Hierin wordt de oorsprong van de Simulatie verder uitgediept en maken we kennis met Alexandra Drennan, een sleutelfiguur in het verhaal. Dit geeft zowel nieuwe als terugkerende spelers een reden om deze remake op te pakken.

The Talos Principle: Reawakened demo nodigt je uit om een adembenemende middeleeuwse omgeving te verkennen, gevuld met een handvol puzzels en krijg je een korte indruk van wat je kunt verwachten qua verhaal. Voor spelers die de demo van het origineel kunnen herinneren, zullen weinig nieuws tegenkomen. De demo is namelijk exact hetzelfde als bij het origineel. De demo lijkt dan ook vooral bedoeld om huidige fans te overtuigen van de visuele verbeteringen en nieuwe spelers een indruk te geven van de uitdagende puzzels met lasers, connectoren, drukplaten en krachtveld jammers.

Visuele pracht in Unreal Engine 5

De demo laat meteen zien dat Unreal Engine 5 wonderen doet voor de sfeer en presentatie. De belichting is realistischer, texturen zijn scherper en de omgevingen voelen levendiger dan ooit. Dit in combinatie met de geweldige soundtrack zorgt voor een nog meeslependere ervaring, waarbij elk raadsel in een prachtig decor wordt gepresenteerd. De visuele verbeteringen zullen minimaal impact hebben op de gameplay, maar het maakt het rondrennen en vastzitten een stuk aangenamer maken. De game draait ook lekker soepel en laad vlot en is een goed teken voor de volledige game!

De demo laat helaas weinig van de nieuwe content en quality-of-life aanpassingen zien. Een nieuw hint systeem moet het spelers die vastzitten een handje helpen en zal de pc-versie een enorme editor bevatte zodat de community nieuwe puzzels kan ontwikkelen. Hopelijk maken de quality-of-life-verbeteringen ook de recorder-puzzels een stuk toegankelijker en prettiger om te spelen, want deze waren namelijk flink irritant als je net niet de juiste handeling uitvoerde.

Nog even wachten

Na de demo kan ik concluderen dat The Talos Principle: Reawakened niet zomaar een remaster is, maar een liefdevolle reconstructie van een klassieker. De visuele upgrade, nieuwe content en slimme verbeteringen maken dit de ultieme manier om (opnieuw) kennis te maken met deze filosofische puzzelervaring. Of je nu een doorgewinterde fan bent of voor het eerst deze wereld betreedt, Reawakened belooft een diepe en uitdagende reis te worden wanneer de game op 10 april verschijnt voor PC, PlayStation 5 en Xbox Series X/S.

Het bericht The Talos Principle: Reawakened – Hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Niet tegen elkaar vechten

Mijn eerste verwachting was dan ook dat we met een game te maken hebben waar je tegen elkaar moet vechten, maar het tegendeel is waar. PVP-elementen ontbreken volledig in Nightreign en samenwerking staat centraal. Maar dit betekent niet dat de inspiratie van Fortnite niet te merken is. Je vliegt via een adelaar naar een eiland terwijl je zo snel mogelijk het eiland probeert te plunderen terwijl er een steeds kleiner wordende muur van dood en verderf op je afkomt. Elke ronde begin je dan ook weer met dezelfde basis en probeer jij je karakter op te bouwen met de uitrusting die je vindt en je zo snel mogelijk omhoog te levellen voor het eindgevecht. Dit kennen we natuurlijk van diverse Battle Royale titels, maar dat is dan ook waar de vergelijking ophoudt.

Aan het begin van een match kun je kiezen uit verschillende classes. In de uiteindelijk versie van de game zullen er acht classes beschikbaar zijn en in de Network Test konden we er vier aan de tand voelen. De veelzijdige Wylder, de snelle maar kwetsbare Duchess, de sterke Guardian en de magische Recluse. Elke klasse heeft zijn eigen voor- en nadelen, maar tijdens mijn speelsessie bevielen de Guardian en de Duchess het beste. De snelheid van de Duchess zorgt ervoor dat je snel uit de weg kan springen en schade kan toedelen aan vijanden. De Guardian fungeert als een tank en je zult al snel dankbaar zijn voor de enorme levensbalk die de Guardian bevat. De andere classes pak je minder snel op dan je zou verwachten. Wylder zou een gebalanceerde classe moeten zijn die iedereen als eerste kan oppakken, maar ik vond Wylder net aan de langzame kant. De Recluse met het gebruik van magische aanvallen is de meest technische classe en vraagt om veel meer uurtjes oefening. Ik had al snel al mijn FP verbruikt en er is geen makkelijke manier om deze terug te verdienen. Het kan zijn dat je met de Recluse het eerste deel met een zwaard aan de slag moet gaan om vervolgens een grote hoeveelheid magische aanvallen los te laten op de vijanden.

Ontdekken en aanpassen

Een paar uur spelen is natuurlijk niet genoeg om de game volledig te ontleden en je kon dit dan ook merken aan de spelers en de rondes die ik heb meegemaakt. Je speelt Elden Ring Nightreign namelijk met twee andere spelers en je hoopt dan ook dat iedereen enigszins weet wat ze moeten doen. Voordat we aan de slag gingen met deze Network Test, stond er al redelijk wat documentatie klaar om spelers zo snel mogelijk de basisbeginselen van de game bij te brengen. Er is hier veel te ontdekken en de beste ervaringen waren dan ook met spelers die snel de leiding namen of een paar uur later wanneer je de game eindelijk begint te begrijpen. De eerste ronde kwam ik niet eens verder dan het eerste kamp omdat we allemaal zonder doel de boel aan het rondsprinten waren. Maar bij de derde ronde begon het te klikken en was er een teamlid die handig een marker plaatste naar het volgende punt om heen te sprinten. Waar in Elden Ring snelheid minder van belang was, draait het hier allemaal om tijd en snelheid.

Een spelronde zal ongeveer 30-45 minuten duren afhankelijk van snel je door alles heengaat. Een spelronde is opgedeeld in 3 dagen. Overdag zijn de vijanden minder sterk en krijg je de mogelijkheid om zo snel mogelijk het eiland te verkennen en te plunderen. ’s Nachts verschijnt er dan een eindbaas die je zult moeten verslaan om naar de volgende dag te gaan. Dag twee verloopt op dezelfde manier en dag drie gooit alles overboord en plaatst je meteen bij een enorme eindbaas. Versla je deze dan heb je succesvol een spelronde overleeft. Om eerlijk te zijn heb ik de derde dag geen één keer voltooid, maar de tweede nacht was redelijk vaak te halen. Mocht een teamgenoot neergehaald worden, dan kun je hem reviven door simpelweg zijn gevallen lichaam aan te vallen. Van alle gameplayelementen voelde dit het meest onnatuurlijk aan. Ik verwacht dat hier een andere animatie voor zal komen. Hoe vaker iemand neergaat, hoe moeilijker het wordt om hem terug te halen. Dit zorgt voor gevechten met zwetende handjes en je merkt al snel of je op het goede pad zit of niet.

Snel levellen

Elke klasse heeft een eigen levelpad, die je classe op een reeks aan elementen verbeterd met elk level. Het levelen gebeurt met een enkele knop bij een Site of Grace en dit laat wederom zien dat de game hier om snelheid draait. Elke classe heeft dan ook een unieke vaardigheid en een speciale aanval. Dit zijn de acties die de game spectaculair maken en ook waar de tactiek en combinaties naar voren komen. Wylder kan een explosieve aanval uitvoeren om veel schade te doen en de Guardian kan een groot schild oproepen dat zowel schade blokkeert als gevallen bondgenoten weer tot leven wekt. Dit soort combinaties is waar FromSoftware goed in is en met Nightreign weten ze dit onderdeel weer perfect in elkaar te schuiven. Als ervaren Elden Ring speler zul je de besturing snel oppakken, maar er zijn toch een paar belangrijke verschillen. Zo zul je hier meer wisselen tussen wapens in je linker- en rechterhand en geven zelfs uitrusting die je niet actief gebruikt extra bonussen. Veel van deze bonussen hebben ook effect op je teamleden, waardoor het zeker loont om wat te overleggen zodat er niet drie dezelfde builds rondrennen.

De bonussen stoppen niet bij de wapens, maar veel van de eindbazen en grote monsters op het eiland hebben de kans om een speciale bonus te laten vallen. Deze kun je dan aan je personage toevoegen waardoor tussen de verschillende spelrondes flink veel verschil kan zitten. Zo had ik uiteindelijk een bonus die om de zoveel tijd een projectiel schoot naar een vijand en dat voelde toch wel lekker aan.  Je merkt dan ook snel bij de eerste eindbaas of je build enigszins goed is. Heb je veel moeite dan zul je het waarschijnlijk niet ver schoppen op de andere dagen. Ik hoop dat de makers hier dan ook iets slims op verzinnen, want je wilt niet dat je teamleden een spelronde verlaten omdat ze al meteen doorhebben dat het deze keer niet goed gaat.

Eindbazen en beloningen

Elden Ring Nightreign zit bomvol met creatieve monsters. Een flink aantal kennen we al en sommige zijn compleet nieuw of hebben nieuwe patronen om te ontdekken. Dit is eigenlijk het onderdeel waar je voornamelijk merkt dat dit een zijtak is van Elden Ring. De makers hadden hier anders gemakkelijk een compleet nieuwe naam aan de game kunnen geven. Sommige monsters zijn (nog steeds) verschrikkelijk moeilijk. Tijdens de tweede nacht viel de Centipede Demon nog redelijk mee, maar de drie Sentinel ridders te paard vereiste extreem veel team coördinatie en perfecte samenwerking. De keren dat we dan ook de derde dag haalde was altijd na de Centipede Demon.

Na een spelronde keer je terug naar de Nightreign’s Roundtable Hold. Hier kun je van personage wisselen, maar ook je uitrusting aanpassen met de relics die je verdient met het verslaan van eindbazen. Voltooi je alle drie de dagen dan zal je beloning groter zijn. Deze relics kun je tussen de spelrondes altijd gebruiken en dit is de enige progressie die de game op dit moment bevat. Dit voelt nog te klein aan om de game honderden uren te gaan spelen. Maar wie weet wat de uiteindelijke game uiteindelijk allemaal zal bevatten.

Nu begint het wachten

De eerste indruk met Elden Ring Nightreign was top. Voor een network test heb ik maar weinig vreemde momenten meegemaakt. De gevechten zitten goed in elkaar, je kunt de game snel voor een ronde oppakken en het is eindelijk een game die je met een groep vrienden kunt spelen. Maar de Network Test geeft ons wel een paar nieuwe vragen. Wat zal de game elke spelronde anders maken en wat zullen de beloningen zijn om de game voor lange tijd te spelen. Op dit moment veranderde het eiland weinig, waren de relics vaak onzichtbare verbeteringen en mist de game wat creativiteit bij het aanpakken van de eindbazen. De eerste indruk stelt ons in ieder geval gerust, laat de chefs van FromSoftware lekker verder koken. Ik kan in ieder geval niet wachten wat de volgende ingrediënten zullen zijn!

Het bericht Elden Ring Nightreign – Network Test Impressie verscheen eerst op Evilgamerz.

Een Zuidoost-Aziatisch tintje

De eerste levels bieden een kennismaking met de gameplay, waarbij spelers aan de slag gaan met een reeks Zuidoost-Aziatische gerechten. De gerechten zijn niet alleen goed gekozen om een kijkje in de Aziatische keuken te geven, maar ook om een goed beeld te geven van wat er mogelijk is in het kook- en vechtsysteem. Vooral de overgang van gerechten als gewokte gerechten naar het bereiden van bubbel thee geeft een goed idee van de variatie en de creativiteit die de ontwikkelaar in de game stopt. De uitgebreide gerechten, gereedschappen en keukenmachines voegen een frisse wind toe aan de Overcooked formule. De levels blijvebn echter wel nog erg simpel, waardoor de eerste indruk vooral leunt op de sfeervolle visuals en de potentie van de gerechten.

De game biedt een rijke variëteit aan Zuidoost-Aziatische gerechten, van gebakken rijst met ananas en kip m tot banh mi en bubble tea. Het doel is om de Makanomicon, een legendarisch receptenboek, te vullen met alle gerechten die spelers ontdekken en beheersen. Dit kookboek is zowel een bewijs van je voortgang als een handige herinnering aan de verschillende gerechten. Het kan nog wel eens even wennen zijn welk ingrediënt waar gebruikt wordt om een recept te bereiden. Het is dus niet volledig mogelijk om op de interface te leunen tijdens het spelen van een level.

Twee rollen

Centraal in SEDAP! staat een dynamische mix van twee hoofdelementen: koken en vechten. Spelers kunnen kiezen om Som, de kok te spelen, met als belangrijkste taak het beheersen van de culinaire kunsten, of Gon, de Jager, die op zoek gaat naar ingrediënten en het kookstation verdedigt tegen de geduchte monsters van het eiland. In de singleplayer-modus wisselen spelers tussen beide rollen, maar de game komt echt tot zijn recht in lokale co-op. De hectische balans tussen het bereiden van gerechten en het verdedigen van de kookstations tegen vijanden voegt een leuk element toe, waardoor het spel zowel uitdagend als leuk is. Teamwork en communicatie zijn cruciaal, terwijl spelers zich haasten om gerechten te koken, obstakels te vermijden en ingrediënten te verzamelen—en dit alles onder tijdsdruk. De game mist nog wel de belangrijke online multiplayer, zodat je met gemak de game met iedereen samen kunt spelen.

De gevechten met de vijanden zijn redelijk simpel en de vijanden proberen de spelers dan ook vooral te vertragen. Je kunt maar drie klanten teleurstellen anders zul je het level nog een keer moeten proberen. Weet je de bestellingen tijdig in te leveren dan kun je drie sterren verdienen. Wat je met deze scores of beloningen uiteindelijk kunt doen, is nog onduidelijk. Er wordt gehint naar extra krachten en outfits, maar wat deze gaan inhouden weten we nog niet.

De eerste demo

Hoewel de basis van SEDAP! staat, valt op dat de game op technisch gebied nog niet overal helemaal af is. Animaties en controls voelen soms wat stroef aan, wat de ervaring op momenten wat onhandig maakt. Het lijkt erop dat Kopiforge nog wat werk heeft om de gameplay vloeiender en intuïtiever te maken, zodat spelers volledig kunnen opgaan in het koken en vechten.

Het grootste verbeterpunt in deze eerste indruk is echter het level design. In de demo vormen de omgevingen een minimale uitdaging voor spelers, en ontbreekt het aan diepgang in de interactie met de omgeving. Overcooked speelde veel meer met de omgevingen en keukens en dat zouden we hier ook graag zien. Het lopen over een boomstam of navigeren door het terrein voegt weinig toe aan de ervaring, en hierdoor voelen de levels helaas wat statisch aan. De ontwikkelaars moeten zich op het level design vlak nog flink bewijzen.

Smaakt naar meer

SEDAP! laat een goede eerste indruk achter met zijn sfeervolle setting en een creatieve mix van koken en gevechten, waarbij de gerechten een glimp geven van de unieke ervaring die Kopiforge voor ogen heeft. Toch is er nog werk aan de winkel: de technische afwerking en vooral het level design zouden moeten verbeteren om spelers een diepere, meer uitdagende ervaring te bieden. De potentie is aanwezig, en met de juiste aandacht voor detail is SEDAP! een toffe uitbreiding op het format wat Overcooked populair heeft gemaakt.

Het bericht SEDAP! – Hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Al sinds de eerste remake van het geweldige Dragon Quest III hangt er een wolk boven dit deel van de franchise. Een wolk die sinds de remakes op de Gameboy Color en de Super Nintendo nooit per se is verdwenen. Wat is die wolk? Er is geen perfecte versie van de Seeds of Salvation, zoals de game volledig heet. De Gameboy Color remake was natuurlijk grafisch overduidelijk minder, maar ten opzichte van de Super Nintendo remake had deze een aantal extra elementjes die nergens anders te vinden waren. Zo ging het bij latere remakes op mobiele telefoons nog een keer. De HD-2D remake is een nieuwe volledige remake van het origineel. Alleen dan met nog een aantal nieuwe toevoegingen die de game voor nieuwe en oudere spelers weer een frisse wind geeft. Ik heb de game al kort kunnen spelen. Of het de perfecte remake is kan ik nog niet vertellen. Wat ik wel kan zeggen is dat de game erg lastig is om neer te leggen.

Het is lastig te bedenken dat het origineel al in 1988 was uitgegeven. De Nintendo zelf was toen nog geen jaar oud in Nederland en er was al een derde deel in een grote RPG franchise? In deze tijd met jarenlange ontwikkelingstijd ongehoord. In die tijd niet echt bijzonder. Dragon Quest III deed echter wel al een hoop dingen die toen nog niet zo gewoon waren als nu. Het was één van de eerste Japanse RPG’s met een jobsysteem waarbij je de optie had om tussentijds te wisselen. De Super Nintendo remake gooide daar nog een persoonlijksheidssysteem bovenop om niet alleen je job, maar ook je level progressie te bepalen.

Ondanks de vele nieuwe gameplay mechanieken, lijkt de HD-2D remake een vrij toegankelijke remake te worden. Met behulp van een aantal vragen wordt je persoonlijkheid bepaald, je wordt de wereld in gesmeten en je begint aan je zoektocht naar je vader. Die tijdens zijn zoektocht naar de kwaadaardige Baramos spoorloos is verdwenen. Dat doe je door eerst metgezellen te rekruteren bij Patty’s Party Planning Place. Dat is de plek waar het jobsysteem van de game voor het eerst zijn gezicht laat zien. Je kan hier effectief al beginnen met het jezelf moeilijk maken door alleen maar priesters mee te nemen. De game is echter al slim genoeg om je te vertellen dat een gevarieerd team wel zo verstandig is. Een paar seconden later sta je al op de wereldmap en kan je naar hartenlust alle kanten op.

The Seeds of Simplicity

Waar Dragon Quest altijd al in heeft uitgeblonken is de simpliciteit, nostalgie en het perfectioneren van tradities. Dragon Quest III is daar geen uitzondering op. Net zoals de gemiddelde RPG’s van tientallen jaren geleden wandel je veelal van kort verhaal naar kort verhaal in de verschillende dorpjes die verspreid liggen over het land. Deze korte verhalen blijven in ieder geval tijdens de uren die ik tot nu toe heb kunnen spelen constant interessant genoeg om door te blijven spelen. Ze zijn zelfs hetgeen waardoor de game lastig is om neer te leggen.

Dat wil overigens niet zeggen dat de gevechten en het doorzoeken van de vele kerkers en dorpjes wel gaan vervelen. De game kent nu drie moeilijkheidsgraden en op de tweede kunnen gevechten met bazen al behoorlijk lastig worden. Een verkeerd gebied in lopen of vergeten om een buff spreuk te gebruiken kan rampzalige gevolgen hebben. Je priest wordt gesloopt en in het begin van het spel heb je bijna geen manieren om deze weer tot leven te roepen. Opnieuw beginnen dan maar en slinger de snelheid van gevechten maar even omhoog. Het maakt ook niet uit, want de game blijft verder gewoon leuk om te spelen ondanks dat het af en toe een klein beetje oneerlijk kan aanvoelen. Tot je erachter komt dat die oneerlijkheid eigenlijk gewoon aan jezelf ligt. Had ik toch maar die healing herbs moeten gebruiken toen die priest op de grond lag.

Of Dragon Quest III: HD-2D Remake de perfecte versie is weet ik nog niet. Dat het na Live A Live en Star Ocean: The Second Story R de volgende succesvolle HD remake is, daar ben ik al bijna zeker van.

Het bericht Dragon Quest III: HD-2D Remake verscheen eerst op Evilgamerz.

Remakes we hebben ze ondertussen in alle soorten en maten. De één is iets trouwer dan de ander en sommigen laten je zelfs geloven dat het een remake is terwijl het eigenlijk een vervolg is. Romancing Saga 2: Revenge of the Seven is een remake van het originele Romancing Saga 2 uit 1993. Deze game heeft al eens eerder een remaster gekregen op smartphones en later voor allerlei andere platforms. Revenge of the Seven is echter een 3D remake meer in de stijl van Trials of Mana en wij hebben daar de demo al van kunnen spelen (die nu publiekelijk beschikbaar is).

Romancing Saga 2 speelt zich af in het koninkrijk van Varannes waar zeven helden uit het verleden zijn gecorrumpeerd door duistere krachten, demonen zijn geworden en terugkomen om eens een hartig woordje te spreken met de mensen die ze zijn vergeten. Centraal in de proloog, het deel van de demo, staat Leon, de koning van Varannes, en Gerard, de zoon van die koning, die geforceerd worden om het op te nemen tegen één van deze demonen.

Dat doe je niet alleen. Romancing Saga 2 kent een turn based battle system waarbij de positie van je karakters enorm van belang is. Karakters kunnen op plekken neergezet worden, zodat bijvoorbeeld een tank voor aan staat om de klappen op te vangen, een magiër staat helemaal achterin om helemaal geen klappen te vangen en in het midden heb je een aantal snelle karakters staan om schade aan te richten. In de demo merk je hier helaas niet zo veel van, want er wordt eigenlijk maar één formatie echt uitgelegd. Je kan wel wat experimenteren met de vijf karakters die je krijgt, maar veel meer dan de basis formatie is niet echt mogelijk.

Combat zelf best te omschrijven als het systeem wat ook in Final Fantasy X gebruikt wordt. Al je karakters hebben een bepaalde snelheid wat bepaald wanneer je mag aanvallen. Op een zichtbare tijdlijn wordt bijgehouden wie er aan de beurt is en met allerlei verschillende aanvallen kan je deze tijdlijn beïnvloeden. Je hebt dus zelf vrijwel altijd de mogelijkheid om de acties van vijanden te vertragen.

Quality of the seven

Het origineel stond er om bekend dat het nou niet bepaald de meest toegankelijke game was. Er waren geen quest markers, geen duidelijke indicatie dat een karakter een nieuwe skill zou leren en het was vooral zoeken naar de plek waar je nou naartoe moest. De game is nu een stuk toegankelijker door allerlei toevoeging zoals markers, icoontjes en duidelijke uitleg wat je moet doen, maar voor de echte masochisten onder ons kan je dat alles gewoon uitschakelen in de instellingen en de game gaan spelen zoals deze origineel was ontwikkeld. Wel met de nieuwe graphics en muziek dan natuurlijk.

Dat gezegd hebbende, de demo wordt afgekapt op een moment waar de game nog niet echt is begonnen is. Effectief zit je nog steeds in de tutorial fase en heel veel opties zijn nog niet beschikbaar. Vijanden in de tutorial vallen al om als je tegen ze aanloopt. Bij wijze van spreken dan. Combat is dodelijk eenvoudig en de demo geeft niet per se aan of dat in de loop van de game veranderd. Daarbij is het nog maar de vraag hoe het inheritance mechanisme uitgewerkt wordt. In het origineel was dat een kernconcept van het verhaal waarmee je de vaardigheden van het ene karakter overgeeft aan een ander. De karakters levelen door een bepaalde vaardigheid (sla met een zwaard en je wordt beter met zwaarden) vaker te gebruiken en dat kan je dus doorgeven aan een ander karakter. Dit hele mechanisme komt alleen aan het einde van de demo voor.

Revenge of the Seven belooft een redelijk trouwe remake te worden van het origineel uit 1993. Hopelijk nog net een beetje trouwer dan wat we in de demo kunnen zien, want de moeilijkheidsgraad mag wel iets hoger.

Het bericht Romancing Saga 2: Revenge of the Seven verscheen eerst op Evilgamerz.

Omnimovement: vliegen en liggen

Een van de meest besproken veranderingen in Black Ops 6 is het nieuwe Omnimovement-systeem. Waar je in vorige Call of Duty-titels beperkt was in je bewegingsvrijheid, geeft Omnimovement spelers nu de mogelijkheid om in elke richting te sprinten, duiken of glijden. Dit systeem maakt het mogelijk om tijdens gevechten alle kanten op te bewegen, of je nu naar voren rent of juist achteruit duikt. Spelers kunnen zelfs vanaf de grond in 360 graden schieten, wat je bijvoorbeeld al in Helldivers 2 zag. Het is op het begin even wennen maar zodra je dit nieuwe systeem onder de knie hebt kan dat wel voor hele gave Max Payne achtige situaties zorgen. Al duikend en schietend een headshot maken is een erg bevredigend gevoel.

Een groot nadeel van dit nieuwe syteem is dat de gameplay nóg sneller is geworden dan dat het al was. Je kan geen stap meer zetten zonder dat je medespelers en tegenstanders ziet glijden, spingen en zweven. Vooral wanneer Black Ops 6 straks wat langer uit is en de spelers steeds beter het systeem begrijpen is de kans groot dat spelers die minder vaak (kunnen) spelen snel afhaken doordat de die-hard spelers ongrijpbaar worden. Wat ook erg opvallend was tijdens de beta is dat spelers je gewoon niet zien liggen met dit nieuwe systeem. Als je naar achter duikt en dus op je rug ligt dan lijkt het heel erg alsof die persoon al dood is. Zelf ondervond ik dat spelers je gewoon voorbij lopen en dat deed ik zelf ook. Aan Treyach een duidelijk signaal dat er iets aan de zichtbaarheid moet gebeuren, want campen wordt nu wel heel makkelijk gemaakt.

Tijdens de beta konden spelers een aantal van de zestien nieuwe maps uitproberen. De beschikbare maps waren over het algemeen vrij compact, wat de chaos nog groter maakte. Respawns op deze kleinere maps veroorzaakten vaak frustratie, aangezien spelers zich vaak recht voor een vijand spawnend terugvonden, wat leidde tot een snelle dood zonder veel kans om te reageren. Wel moet gezegd worden dat de maps gewoon prima in elkaar zaten. Waarschijnlijk waren deze kleinere maps uitgekozen om het nieuwe omnimovent-systeem te introduceren maar we zijn ook erg benieuwd naar de rest van de maps.

Nieuwe maps, modi en systemen

Een ander belangrijk aspect van de beta was het wapenaanbod. In totaal werden er 12 nieuwe wapens geïntroduceerd, met de Jackal PDW SMG als de duidelijke favoriet van veel spelers. Deze SMG bleek bijzonder effectief te zijn, eigenlijk té effectief. Na een dag speelde bijna iedereen met deze SMG en dat is een probleem wat vaker terugkomt in Call of Duty. De balans is nog een punt waar Treyarch mee aan de slag moet.

Zoals vorige titels is de Gunsmith ook weer terug om jouw wapens helemaal te maken zoals voor jou fijn voelt. Wel is bij Black Ops 6 de limiet van maximaal 5 attachments per wapen weer terug. Dit maakt het een stuk overzichtelijker dan Modern Warfare 3 waarbij dat maximum veel hoger lag.

Naast de klassieke modi zoals Team Deathmatch, introduceerde de beta ook een nieuwe variant op Kill Confirmed, genaamd Kill Order. In deze modus wordt één speler op elk team aangewezen als de High Value Target (HVT), wat een extra laag van tactische diepgang en teamwork toevoegt. Het beschermen van de HVT terwijl je de vijandelijke HVT uitschakelt, zorgde voor een leuke dynamiek in de gespeelde potjes. Wat ons betreft een blijvertje in de serie.

Een opvallende nieuwe toevoeging aan Black Ops 6 is de mogelijkheid om vijanden als menselijk schild te gebruiken. Deze mechaniek stelt spelers in staat om een vijand van achteren te grijpen en hen als schild te gebruiken tegen inkomende kogels. Het toevoegen van deze functie zorgt niet alleen voor een extra tactisch element, maar geeft spelers ook toegang tot hilarische interacties via proximity chat. Hierdoor ontstonden in de beta al snel veel komische momenten, waarbij spelers hun gegijzelde slachtoffers aanspraken voordat ze hen executeerden.

Zoals te verwachten valt in een gesloten beta, waren er nog enkele technische problemen. Sommige spelers meldden ernstige framerate drops, wat hen dwong om soms midden in een potje de lobby te verlaten. Gelukkig heeft Activision toegezegd dat deze problemen worden aangepakt voor de volledige release. Ook de launcher van Call of Duty zorgt op dit moment veel irritatie. Op Playstation startte je tijdens de beta eerst de Call of Duty launcher op, waarbij je in Modern Warfare 3 terecht komt. Met wat pech is er een update en moet je de launcher opnieuw opstarten. Daarna moet je navigeren in het nog altijd dramatische menu, dan wordt het menu van Black Ops 6 geopend. Als er daar een update was geweest werd die ook weer opnieuw opgestart. En daarna kwam je Black Ops 6 pas binnen. Laten we hopen dat met de release eind oktober dit omslachtige gedoe voorbij is.

Nog wat werk aan de winkel

Ondanks de technische problemen van de beta, toont Call of Duty: Black Ops 6 enorme potentie. Het Omnimovement-systeem biedt een compleet nieuwe manier van spelen die lang niet gezien is in een Call of Duty. Wel is het afwachten of hierdoor een die-hard groepje overblijft en de rest van de meer casual spelers wegjaagt. Wapens zijn divers en in grote getalen aanwezig, maar er moet nog wel wat aan de balans gebeuren. Visueel gezien is er weinig vooruitgang te zien helaas, op sommige momenten misschien zelfs een stapje terug vergeleken met het vorige deel. Verwacht hier dus geen wonderen, maar het belangrijkste is natuurlijk een stabiele framerate. Tijdens de beta waren hier dus nog wel wat problemen maar dit zal vast en zeker met de release opgelost zijn.

Met nog meer maps, wapens en modi die worden toegevoegd voor de volledige release, kijken we in ieder geval wel weer uit naar wat Black Ops 6 nog meer in petto heeft. Als Treyarch erin slaagt om de technische problemen aan te pakken en de rest van bovenstaande punten dan zou dit wel eens een van de meest vooruitstrevende Call of Duty sinds jaren worden.

Het bericht Call of Duty: Black Ops 6 – Beta hands on verscheen eerst op Evilgamerz.

Remakes, remasters en allerlei spin-offs. Het heeft een tijdje geduurd, voordat er weer een nieuwe game in de Mana series van Square-Enix uit is gekomen. Nog langer als je je bedenkt dat een groot deel van de serie helemaal niet in Europa is uitgekomen. Officieel is Dawn of Mana het laatste deel in de hoofdserie en die game stamt uit het jaar 2006. Die game was echter nooit naar Europa gekomen. De enige titel, buiten de spin-offs, die we hier hebben gezien was Secret of Mana. Een game uit het jaar 1993. Visions of Mana is voor ons dus het eerste nieuw deel in de hoofdlijn van de Mana serie sinds 1993, auw. Gelukkig is het niet meer zo lang wachten en heb ik Visions of Mana alvast een tijdje kunnen spelen.

Square-Enix haalt met Visions of Mana alles uit de kast om de serie weer eens een podium te geven. De 3D remake van Trials of Mana was al een redelijk succesvolle game en Visions lijkt de gameplay elementen van die titel op te pakken en verder uit te breiden. Het klassensysteem in Visions is al iets wat een stuk flexibeler is. Je keuze in Trials stond namelijk behoorlijk vast, maar Visions neemt een voorbeeld aan Final Fantasy X-2 en geeft je de mogelijkheid om buiten combat op ieder moment een andere klasse uit te proberen met ieder zijn of haar eigen wapen. In totaal zijn er acht klassen per personage verdeeld over drie soorten.

Tradities, ontmoet vandaag

Daar houdt het echter niet mee op. Klassen worden bepaald door een object van één van de acht elementen en hebben allemaal een eigen skilltree. Deze zijn wat simpeler dan dat we in 2024 zijn gewend, maar geven genoeg diepgang om een personage uit te rusten met allerlei spreuken en buffs om je tijdens combat genoeg opties te bieden. Mocht dat niet genoeg zijn, dan is er nog altijd de mogelijkheid om wat uit te breiden met de ability seeds. Dit zijn losse vaardigheden die verschillen van je aanval verhogen tot aan spreuken die normaliter alleen uitgevoerd kunnen worden door een ander personage. Zo kan je dus helemaal losgaan om je personages alle technieken te geven die jij wilt. Een warrior die gigantische lichtbundels kan schieten? Geen probleem.

De game moet natuurlijk ook wel een beetje meegaan met de hedendaagse tijd. Daarom is de wereld semi openwereld. Je hebt niet direct de keuze om alles te verkennen. De game is opgedeeld in grote stukken landschappen met overal kistjes en andere elementen die lijken alsof ze later in de game pas belangrijk worden. Van wat we gezien hebben zijn deze gebieden groot genoeg om een aantal uren in te verliezen. Ze zijn alleen niet zo complex dat je vooral bezig bent met zoeken hoe je nou over een heuveltje moet klimmen. Je karakter is daarbij wat behendiger waardoor je met een double jump een beetje kan platformen om op een locatie te komen. Zelf ben ik nog niet echt geheimpjes tegengekomen. Ik kan me wel voorstellen dat die er genoeg zijn.

Visions of Mana is een game die me tot nu toe behoorlijk verrast. De serie is niet onbekend met experimenten. VIsions of Mana lijkt in dit geval volledig terug te grijpen naar de roots van de serie. Van wat we gezien hebben lijkt het een game te worden die alle tradities van het genre trouw blijft en ook wat moderne elementen erin doet. Het doet mij denken aan het fantastische Dragon Quest XI en dat is alle lof die je maar kan wensen.

Het bericht Visions of Mana verscheen eerst op Evilgamerz.

Wat meteen opvalt bij het opstarten van Concord is de uitgebreide cutscene. Firewalk Studios lijkt een verhaallijn erin te willen bouwen om het universum van Concord interessant te maken. Het is dan wel raar dat dit, in ieder geval in de beta, totaal niet terugkomt in de gameplay. Is Concord eerst ontwikkeld als een singleplayer spel en daarna omgetoverd in alleen multiplayer? We zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen, maar opvallend is het zeker.

Bekende speelmodi

De beta is nog vrij karig qua content en er zijn maar twee verschillende modi te spelen. De eerste is Trophy Hunt waarbij tegenstanders een object laten vallen zodra ze dood zijn. Jouw team dient deze op te pakken en wie het eerst bij de 30 is wint het potje. Eigenlijk is dit gewoon Kill Confirmed van Call of Duty. Zodra je genoeg ervaringspunten bij elkaar hebt gespeeld en jouw level hoog genoeg is komt de ‘Rivalry’ mode vrij. Dit is een tactische mode waarbij je ook niet kan respawnen zodra je dood bent, je dient het potje dan dus uit te kijken totdat deze voorbij is. Bij Rivalry moet je bijvoorbeeld Cargo in een bepaalde zone planten en deze vervolgens verdedigen. Dit waren op dat moment de enige speelbare modi, maar uiteraard zal met de volledige release meer te kiezen zijn. Wat deze modi verder inhouden is nog niet bekend, daar moeten we nog even op wachten.

Wat wel genoeg te kiezen is, zijn de aantal Freegunners. De Freegunners zijn de hero’s en in totaal zijn er hier 17 van. Waar bij Overwatch de hero’s stuk voor stuk interessant waren met een opvallend uiterlijk, achtergrondverhaal en skills is dat helaas bij Concord een stuk minder. De meeste Freegunners zien er generiek uit en ook hun vaardigheden zijn weinig spannend. Tijdens onze speelsessies waren wel een aantal personages die de voorkeur hadden, maar bij geen enkele was het gevoel: deze móet ik spelen. En dat is toch wel een probleem als je een hero-shooter aan de man wil brengen.

Elke Freegunner is ingedeeld in een rol en heeft twee vaardigheden om te gebruiken. De rollen zijn Ranger, Warden, Haunt, Breacher, Anchor en Tactician. Rangers zijn neutraal en te gebruiken in alle situaties, Haunt zijn personages die het moeten hebben van het verrassingselement en zijn heel mobiel. De rollen zijn belangrijk voor het maken van je eigen Crew. Waar je in eerste instantie de standaard Crew hebt waar alle personages te kiezen zijn krijg je op hogere levels de mogelijkheid om deze zelf samen te stellen. Het voordeel zit hem hier in het toevoegen van Variants, oftewel duplicaten van een Freerunner. Elke Variant heeft zijn eigen passieve bonus. Lennox is de eerste waar je een Variant van krijgt, en in plaats van een directe reload na een dodge krijg je nu meer kogels in je magazijn van je wapens als je deze Variant toevoegt aan je team. Op deze manier creëer jij jouw eigen Crew welke past bij jouw speelstijl of gamemode. Of je echt een groot voordeel gaat krijgen hierdoor is nog te bezien, maar interessant is het absoluut.

Weinig spannende progressie

Het is de bedoeling dat spelers Concord een lange tijd moeten gaan spelen en aan het games as a service model ontkom je dan ook niet. Progressie is belangrijk en met verschillende opdrachten, genaamd Jobs, verdien je een hoop ervaringspunten. Deze Jobs zijn onderverdeeld in dagelijkse, wekelijkse of opdrachten waar je het hele seizoen over mag doen. Deze kosten natuurlijk meer tijd om te voltooien dan de dagelijkse of wekelijkse maar zullen wel veel meer ervaringspunten opleveren. Het is dan ook hier weer jammer dat de opdrachten over weinig creativiteit beschikken. Je komt vooral zaken tegen zoals ‘doe x aantal schade in een potje’ of ‘heal zoveel punten in een potje’. Ook de beloningen die hier verder bij horen zijn niet om over naar huis te schrijven. In de beta waren het wat cosmetische items zoals handschoenen, oorbellen en dat soort zaken. Wel was al te zien dat je straks onder andere Outfits, wapen skins en victory poses kan vrijspelen, en vast en zeker ook kan gaan kopen. De progressie van Concord schreeuwt om microtransacties, ook al zijn deze alleen maar cosmetisch.

Het is overduidelijk dat op deze manier geld verdient moet gaan worden maar dat is lastig te rijmen met de aanschafprijs van maar liefst €40. Sony en Firewalk Studios lijken zich hiermee flink de markt uit te prijzen. Concord lijkt een aardig spel te worden, het is niet slecht maar het is ook niet baanbrekend goed. Dit geldt ook voor de Freegunners en hun vaardigheden. Je kan prima plezier hebben met een paar potjes maar dat is niet genoeg voor spelers om zoveel geld ervoor neer te leggen. Zeker als je weet dat Overwatch gewoon gratis te spelen is, en zelfs dat spel heeft moeite om spelers te behouden. Grafisch ziet het spel er goed uit en ook de animaties van de Freegunners zijn opvallend goed, maar op geen enkele manier weet Concord zich te onderscheiden van de rest. Het is nog even afwachten wat er allemaal toegevoegd wordt met de volledige release maar vooralsnog lijkt dit voor Sony niet het multiplayer succes te worden wat Helldivers 2 wel is.

Het bericht Concord – Beta verscheen eerst op Evilgamerz.

Sinds EA de studio van Codemasters over heeft genomen weet het van geen ophouden en is het racegenre flink nieuw leven in geblazen. Met de F1-games wil men nu ook weer ‘n beetje terug naar het rally-rijden, zoals we dat kennen uit de Colin McRae-tijden. We kennen natuurlijk WRC al van Nacon, maar ook EA lijkt zich in deze sport te willen mengen. Wij speelden alvast de preview-code voor de PC, waarmee we een eerste indruk konden krijgen.

De games van de concurrent zijn ontzettend realistisch en dan vooral op het gebied van gameplay. Het zijn echte simulatie-games waarbij elke fout keihard afgestraft wordt. EA gooit het over een iets andere boeg en biedt wat meer arcade-gameplay. Met een training vooraf die je kunt spelen, merk je al direct dat fouten redelijk goed gecorrigeerd kunnen worden. Races zijn daarnaast relatief een stuk korter en het glijden over zand en sneeuw voelt alsnog zeer lekker, maar voelt meer arcade dan echt realistisch.

We gingen aan de slag met de career-mode maar het was al snel duidelijk dat deze nog verre van goed werkt. Er mistte game files, wat ongetwijfeld te wijten zal zijn aan het feit dat dit nog een relatief vroege preview-code betreft. We konden echter wel een en ander spelen met de mogelijkheden in deze career. Wat opvalt is dat het erg draait om financiën. Je kunt een crew van 8 inhuren welke allemaal hun kosten met zich meebrengen. Daarnaast kun je ook bolides aanschaffen van verschillende merken welke weer bepalen aan welke kalender-items je wel of niet mee kunt doen. De career mode lijkt wat diepgaander dan die van z’n concurrent maar lijkt ook wat speelser te zijn, waardoor je wat meer mogelijkheden lijkt te hebben. Tijdens het opbouwen van een toernooi kun je een crew samenstellen en moet je budgetten zien te bepalen. Dit alles bepaalt je humeur en sfeer binnen het team.

Naast die game mode bevat het spel ook een Championship mode, een Moments, Clubs, Quick Play en Time Trial mode. In de Rally School kun je de basics onder de knie krijgen. Door de geregelde crashes later in de game, in de verschillende modi is het lastig om nog een goed oordeel te vellen over de verschillende modi. Je kunt in de FIA Junior League, WRC2 league en WRC aan de gang en je kunt jezelf laten groeien naar het hoogste niveau. Moments en Clubs zijn online speelbaar, waarbij vooralsnog de online functionaliteiten zeer beperkt werken. In de Championship mode kun je een volledig seizoen beleven met een auto en team naar keuze. Van Ford tot Toyota en Hyundai. Diverse merken zijn aanwezig uiteraard en ook coureurs uit verschillende landen maken hun opwachting.

Grafisch laat het spel vooral in-game veel indruk achter. Alles oogt net wat minder statisch en textures zien er beter uit dan in diens concurrent. Ook de interface en menu’s zijn beter uitgewerkt en ogen wat meer EA-achtig. Wel zijn er nog wat puntjes die voor verbetering vatbaar zijn. Zo zie je nog best wel wat wazige effecten zoals de bolide in het hoofdmenu, waarbij de banden van zeer slechte resolutie zijn. Daarnaast kakt de framerate ontzettend in bij het starten van een race en zijn de laadtijden nog vrij pittig te noemen. Verder heeft het spel nog best wel wat last van screen-tearing op de achtergronden, welke wat irritant kunnen zijn tijdens het racen. Wel oogt het spel verder prima en is vooral in-game de track veelal zeer strak uitgewerkt. Van de straten in Monte-Carlo, tot de besneeuwde circuits in Zweden, het oogt allemaal erg vet. In totaal kon ik 17 circuits spotten in de game, op zich voldoende en ze zijn zowel kort van duur maar kunnen ook lang zijn, tot bijvoorbeeld 18 kilometers lang. Qua audio wordt je in de menu’s constant begeleid middels audio-monologen wat op zich leuk is vormgegeven.

Nog erg ruwe randjes

Het is nog een zware bevalling als je de game build speelt die wij mochten spelen. Je krijgt constant in je beeld een tekst die aangeeft dat het nog gaat om een preview-build. Deze springt constant door het scherm, ook in-game, wat de ervaring dus afbreuk aan doet. Verder crashte de game geregeld na enkele uren spelen door missende game-files, dat terwijl de download maarliefst 70 gigabyte groot was. Echter konden we een dermate goede indruk krijgen van het spel voor een impressie uiteindelijk, gelukkig maar. Screen-tearing en daarnaast andere visuele issues laten daarnaast zien dat er nog wat werk verzet moet worden voor de release binnenkort. WRC van EA Sports lijkt veelbelovend, maar kampt dus nog met de nodige issues die hopelijk snel opgelost worden. Het begin is in ieder geval interessant te noemen, maar we zullen pas echt in de review moeten ervaren hoe het spel zich ervan af brengt.

Het bericht EA SPORTS WRC – Hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

Modern Warfare 2.5

Laten we gelijk met de deur in huis vallen: Modern Warfare 3 lijkt in enorm veel aspecten op de vorige twee spellen. Het is overduidelijk dat ze de basis van deel 2 hebben gebruikt om verder op te borduren. De graphics zijn nagenoeg hetzelfde, de interface is bijna één op één overgenomen en de game modes in de beta zijn geen verrassing. Toch zijn er kleine subtiele veranderingen toegepast waardoor dit deel toch weer meer richting het echte Call of Duty gevoel moet gaan. Modern Warfare 1 en 2 waren aanzienlijk langzamer en tactischer dan wat we gewend waren van de run and gun gameplay, en dat is in deel 3 wat minder. Het tempo van de potjes ligt hoger. Dat komt deels doordat iedereen begint met 150 levenspunten in plaats van 100 levenspunten. Hierdoor ligt de TTK (time to kill) een stuk lager waardoor je meer risico kan nemen. Maar het tempo ligt ook hoger omdat het weer mogelijk is om te slide cancellen. Kort gezegd houdt dat in dat je tijdens het glijden over de grond de animaties kan annuleren waardoor de cooldown van het sprinten wordt gereset. Daardoor kan je weer opnieuw sprinten. Je zal dus weer merken dat mensen als een gek door het level aan het rennen en glijden zijn. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheid om de reload animatie te cancellen. Wie kent het niet dat je net bezig bent met het herladen van je wapen en er weer net iemand om de hoek kon zetten. Doordat je nu de animatie kan annuleren kan je misschien net die laatste dodelijke kogel toch afvuren.

De terugkeer van de rode stip op de mini-map is ook een belangrijke wijziging. Zodra je een wapen afvuurt zonder demper zal je zichtbaar zijn op de mini-map. Het afvuren van wapens is overigens ook wat aangepakt. De daadwerkelijke recoil van wapens is namelijk een stuk teruggeschroeft. Hierdoor is het makkelijker om je wapens te controleren en vijanden te raken. Ook hebben ze iets gedaan aan de klachten over de visuele recoil. Bij de vorige delen was het tijdens het wapen vuren soms lastig om de tegenstander nog te zien omdat je wapen zo tekeer ging en er een bak met rook uit kwam. Dit is nu een stuk opgeschoond waardoor je de tegenstander ten alle tijden makkelijk kan zien. Deze veranderingen zorgen ervoor dat deel 3 weer een stuk arcady aanvoelt. Voor de mensen die fan zijn van de snelle Black Ops gameplay is dit een zegen, voor de gamers die juist de voorkeur gaven aan de langzamere en tactische gameplay van de voorgaande delen is dat wat minder leuk.

Daarnaast zijn er nog wat andere kleine veranderingen gemaakt die niet zozeer invloed hebben op het daadwerkelijk spelen van het spel, maar toch bijdragen aan het gevoel dat het niet alleen maar een Modern Warfare 2 DLC is. De perks zijn namelijk in een iets andere vorm gegoten, namelijk tactische gear. Dit is onderverdeeld in handschoenen, een vest en laarzen. De welbekende perk Scavenger, waarbij je ammo van de grond kan pakken, is nu beschikbaar in de handschoenen van je gear. Op deze manier stel je alsnog je eigen perks samen maar voelt het wat logischer dat het nu in je gear zit.

Met de nostalgie zit het wel goed

Gameplay technisch is het er dus wel het één en ander aangepast om ervoor te zorgen dat het wel voelt als een volwaardig nieuw deel. Hier zijn ze deels in geslaagd gelukkig. Maar tegelijkertijd gaan ze wel de mist in met de beschikbare maps. Tijdens de beta had je toegang tot Favela, Rust, Estate en Skidrow. Voor de wat oudere fans onder ons zullen deze namen je bekend in de oren klinken, want dit zijn allemaal maps uit het originele Modern Warfare 2 uit 2009. De maps zijn natuurlijk wel grafisch gezien geüpdate en er zijn wat moderne aanpassingen gedaan, maar grotendeels zijn ze precies hetzelfde. Dat zou normaal gesproken niet zo erg zijn als er wel gewoon een hele zwik aan nieuws maps bij zaten, maar dat is niet het geval. Er is al aangekondigd dat in de volledige versie er wel nieuwe maps geïntroduceerd gaan worden met de verschillende seizoenen, maar het is een vreemde keuze om mensen nu alleen nog maar gerecyclede maps te laten spelen. Het hele spel voelt al aan als een DLC van het vorige deel, dit maakt het er niet beter op helaas. Neemt overigens niet weg dat de maps niet leuk zijn. Favela is een map met allemaal kleine steegjes en veel gebouwen, Rust is de zeer populaire kleine map waarbij je geen seconde “rust” hebt. Het lijkt alleen allemaal nog niet iets te makkelijk, hopelijk wordt het tegendeel straks in november bewezen.

Zoals gezegd waren ook de game modi van de beta weer wat we gewend waren. In de beta kon je kiezen tussen twee lijsten: Mosh Pit en Ground War. Mosh pit is een afspeellijst waarbij er geroteerd wordt tussen Team Deathmatch, Domination, Hardpoint en Kill Confirmed. Ground War is de Battlefield achtige mode waarbij er één grote map is met voertuigen en punten om over te nemen. Het was duidelijk dat Mosh Pit de populaire lijst was want het duurde tijdens de beta best lang voordat ik een Ground War game kon starten.

Call of Duty Modern Warfare 3 voelt in alles aan als een grote patch of DLC voor Modern Warfare 2. Gelukkig zijn er tot nu toe nét genoeg veranderingen merkbaar aan de gameplay waardoor het toch wat anders aanvoelt. De gerecyclede maps uit 2009 helpen dan absoluut niet met het gevoel dat Sledgehammer Games zich er wel heel makkelijk af maakt dit jaar. Er is een hele groep fans die blij zijn met de veel snellere gameplay, maar ook een grote groep die juist balen van al het rennen en glijden door de levels heen. En er is absoluut plezier te beleven met dit nieuwe deel, maar tot nu toe laat het te weinig zien om te rechtvaardigen dat er gewoon weer de volle pond voor wordt gevraagd. Laten we hopen dat Modern Warfare 3 met de release in november genoeg nieuwe content toevoegt aan het pakket, en niet alleen oude content uit 2009 recycled. De Call of Duty reeks heeft al een aantal jaar een redelijke stijgende lijn te pakken, het zou zonde zijn als dit nu stagneert.

Het bericht Call of Duty: Modern Warfare 3 – Beta hands-on verscheen eerst op Evilgamerz.

De laatste Prince of Persia stamt alweer uit 2010. Er was weliswaar de remake van Sands of Time, maar daar horen we vrij weinig over. The Lost Crown is daarentegen al bijna klaar en moet in januari al uitkomen. De demo voelde dan ook al aan als een game die af is.

The Lost Crown wordt een 2.5D platformer met veel actie, exploratie en een vleugje Devil May Cry door een combat system met redelijk wat combo mogelijkheden. De prins heeft ditmaal de beschikking tot twee zwaarden voor close combat en een magische pijl-en-boog voor lange afstanden. Pijlen zijn niet oneindig, maar je kan de boog zelf nog als een soort boomerang gebruiken als deze op zijn. Pijlen worden ook gebruikt om allerlei platform puzzels op te lossen.

Omgevingen lijken tot nu toe wel redelijk rechttoe rechtaan te worden. Er waren niet weinig mogelijkheden voor exploratie zoals in de trailers was te zien. Ook hadden we nog niet heel veel vaardigheden voor het voortbewegen van de prins. Het was voornamelijk knokken en dat voelde erg goed aan. Het viel ons op dat de game redelijk uitdagend was. Ondanks dat we niet onbekend zijn met genre. De baas aan het einde van de demo had een wat orthodox patroon en meerdere aanvallen die een invloed hebben op de omgeving. Het duurde even voor we dat volledige patroon in de gaten hadden en in het ritme kwamen. Wat alleen maar goed is.

Het is de vraag of The Lost Crown een unieke ervaring kan geven in het overbevolkte Metroidvania genre. De basis lijkt echter meer dan voldoende te zijn. Zelf hoop ik nog dat de game uitdagend blijft.

Uncle Chop’s Rocket Shop

Net zoals Metroidvania’s wordt je voortaan doodgegooid met roguelite’s. Uncle Chop’s Rocket Shop gooit het gelukkig over een andere loop. Het concept is zeer origineel en de loop heeft meer te maken met puzzels oplossen en zelf dingen leren. In tegenstelling tot andere games waar je vooral je personage permanent sterker maakt.

In Uncle Chops Rocket Shop repareer je ruimteschepen waarvan de onderdelen die gerepareerd moeten worden geleidelijk aan complexer worden. Iedere week dien je de huur van je shop te betalen door schepen succesvol te repareren. Doe je dat niet, nou ja, laten we zeggen dat je toekomst er dan iets levendig uitziet.

Wat we hebben gezien is dat je bijvoorbeeld een schip dient af te tanken. Dit is natuurlijk niet zo simpel als even een slang in een tank te stoppen en op een knop te drukken. Voor alle taken heb je een boek met aanwijzingen die je precies of een beetje cryptisch uitleggen hoe je je werk moet doen. Tanken is daar nog één van de meest eenvoudige van. Een andere taak die we hadden gezien was een VR module repareren. Dat bestond uit het doorspelen van een 3D omgeving in een vuurtoren met als puzzel de vuurtoren voorzien van licht. Een andere was weer een 2D platformsectie.

Het doel van de ontwikkelaars is om alle onderdelen zo lang mogelijk relevant te houden. Door je shop te blijven upgraden kan je allerlei mogelijkheden kopen om de moeilijkheidsgraad te verhogen of om andere onderdelen te repareren. Verder zijn er meerdere modifiers die zaken steeds lastiger maken en er zijn meerdere fracties die voor verschillende eindes zorgen.

We hebben de demo niet zelf kunnen spelen, maar wat we hoorden en zagen was veelbelovend. Met name door de originaliteit. Een exacte releasedatum is er nog niet. Het enige wat we weten is dat deze game volgend jaar uit moet komen.

Het bericht Gamescom 2023 – Prince of Persia en Uncle Chop’s Rocket Shop verscheen eerst op Evilgamerz.

Outriders, Marvel’s Avengers en Babylon’s Fall. Zo maar een greep uit de hoge hoed van coöp action adventure games. Gangs of Sherwood doet het net iets anders. Geen gigantische skilltrees en experience verzamelen, maar actie en beuken zonder fratsen. Het is verfrissend om eens een coöp game te spelen zonder al die balast en RPG-elementen.

Wie Robin Hood kent zal zich direct thuis voelen. Gangs of Sherwood is namelijk gebaseerd op de verhalen van die welbekende man met pijl en boog. Dan wel met een flinke dosis science fiction en een grote berg Star Wars. Het is een mengelmoes van middeleeuwse architectuur, high tech wapens en magie.

Van veraf lijkt de game nogal wat weg te hebben van bovengenoemde games. Zodra je begint spelen lijkt het echter veel meer op een coöp Devil May Cry. Op wat augments na is er geen loot en je speelt in principe alleen combo’s vrij en je “gang” wordt sterker zodra je levelt. Levels/missies beloven lekker kort maar krachtig te zijn.

De preview zelf bestond uit één missie van een klein half uurtje die we samen met één ander persoon konden spelen. Waarbij wij als Robin Hood zelf aan de slag mochten. Robin is uiteraard het karakter met lange afstandsaanvallen en scherpe opmerkingen. Gevechten zijn redelijk spectaculair, maar toch nog zeer goed te volgen, doordat de gameplay nooit overdreven chaotisch wordt door allerlei rondvliegende objecten.

Datzelfde geldt voor het verhaal. De game belooft een verhaal te vertellen dat “gewoon” af is. Met de setting en de combat lijkt het in ieder geval wel te komen. Het is nog wel de vraag of de game in single player leuk is.

Star Ocean: The Second Story R

Square-Enix is de laatste jaren druk bezig om een groot deel van hun back catalog te remaken. Geen verkeerde keuze, want er zitten een paar pareltjes tussen die niet iedereen gespeeld zal hebben. Star Ocean: The Second Story (deel twee van de franchise) is er zo één. Van origine uitgekomen op de eerste PlayStation in 2000. In Europa dan, Japan was in 1998 al aan het spelen.

De demo die we konden spelen speelde zich af ergens in het midden in van de game met een behoorlijk gevarieerd en sterk team. Wat direct opvalt is hoe ongelooflijk goed de game eruitziet door de HD upgrade van de achtergronden en de 3D omgevingen. De 2D karakters die zich voortbewegen over deze achtergronden lijken een beetje te vloeken in het begin, maar het went al snel. De muziek en alle karakter portretten hebben tevens een make over gekregen om het volledige plaatje compleet te maken. De volledige stijl doet denken aan Octopath Traveler.

Helaas was de demo niet lang genoeg om het volledige battle system door te nemen. Wat we zagen was daarentegen indrukwekkend. De kleine quality of life toevoegingen zoals minder menu’s tijdens het vechten, makkelijk kunnen switchen tussen je personages en het niet meer onderbreken van het vechten tijdens spreuken tilt deze game naar het heden.

De ontwikkelaars bij Square-Enix lijken ondertussen heer-en-meester te worden van het remaken. Iets wat het beste deel van deze toch iets wisselvallige serie verdient. Persoonlijk kan ik niet wachten op 2 november om deze game eindelijk weer eens een keer opnieuw te spelen.

Tintin Reporter: Cigars of the Pharaoh

Tintin of, zoals wij in Nederland de vijftienjarige reporter kennen, Kuifje is wellicht niet een IP waar je direct aan denkt als we het hebben over games. Zo veel zijn er namelijk niet die gebaseerd zijn op de franchise. Best merkwaardig, want een journalist die altijd opzoek is naar avontuur is een ideale bron voor een adventure game.

Cigars of the Pharaoh is gebaseerd op de reeks met dezelfde naam uit 1934. Deze reeks introduceerde een aantal personages die in latere strips nog steeds werden gebruikt. De twee besnorde komische detectives en de aartsrivaal van Kuifje bijvoorbeeld. Het perfecte startpunt om een eventuele serie van games mee te beginnen.

Wie Kuifje een beetje kent weet dat hij zich vooral met drie dingen bezig houdt. Onderzoeken, knokken en vluchten van zijn vele rivalen. De verschillende scenario’s die we mochten spelen bestonden ieder uit één van deze onderdelen. De game heeft een wat rustige gameplay loop. Hierdoor zijn de scenario’s waar je moet onderzoeken de leukste. In de essentie zijn het een soort korte escape rooms die je doormiddel van raadsels dient op te lossen. Vluchten bestaat voornamelijk uit quicktime events of het besturen van een voertuig. Zo moesten wij een vliegtuigje besturen terwijl we achterna werden gezeten.

Her-en-der dient er nog wat gebalanceerd te worden. Een stealth onderdeel was namelijk nogal gevoelig. De vraag is of de game het grote publiek kan bereiken. Voor fans van de IP is dit wel een game om in de gaten te houden. Dit kan nog wel een leuke luchtige adventure game worden voor iedereen die even rustig op de bank willen ploffen.

Het bericht Gamescom 2023 – Gangs of Sherwood, Star Ocean: The Second Story R en Tintin Reporter verscheen eerst op Evilgamerz.

Monster Run

Natuurlijk moet je Nederlands’ glorie ook bezoeken. Net als elk jaar proberen we Iceberg Interactive een bezoekje te brengen en ze hebben vaak alleraardige games, veelal indie. Een titel is Monster Run, een spel met een simpel concept, maar welke wel eens een groot publiek zou kunnen aanspreken. We zaten namelijk met de developer van de game, één van de drie developers, en het enthousiasme spatte ervan af. Dit project moet een groot publiek aanspreken en gezien de toegankelijkheid zou dat best wel eens kunnen lukken. In 2024 (bekend is nog niet wanneer ongeveer) komt namelijk Monster Run uit.

Het concept is eenvoudig; Je bent een gigantische vuur-ademende panter die soldaten afslacht. Je moet gebouwen en basissen van de soldaten slopen, waarna je hebt gewonnen. Echter proberen de soldaten jou ook aan te vallen met hun zwaarden en pijl-en-boog. Je hebt enkele abilities die je kunt gebruiken, waaronder het afschieten van vuurballen naar opponenten. Omgevingen zijn gevarieerd; Zo ben je het ene moment binnen en het andere moment in het gras en zand aan het lopen. Verder zijn er levels als variatie waarin je simpelweg geen vijanden tegen zult komen en je simpelweg eten kunt verorberen en je health kunt regeneraten. Zie het als een soort van ‘ontspanning’ om vervolgens weer de strijd aan te gaan. Daarnaast moet je jezelf manoeuvreren door de menigte zonder te veel geraakt te worden. Tevens moet je ervoor zorgen dat je mana op pijl blijft om aanvallen uit te blijven voeren. De game bevat 15 levels en je main character kan evolueren qua grootte. Echter zijn er ideeën te over bij de developers. Zo willen ze graag meerdere characters mogelijk maken (wellicht in de toekomst pas) en misschien ook wel een console-versie uitbrengen. Omdat het spel roguelike is, zul je opnieuw moeten beginnen wanneer je dood gaat. Des te meer uitdaging krijg je aangezien je wellicht enkele skills weer kunt meenemen naar een volgende sessie. Het is nog niet exact duidelijk hoe het spel precies vormgegeven wordt, zowel gameplay-technisch als qua user-interface. Hieraan wordt nog hard gewerkt. De passie is in ieder geval volop aanwezig. We kijken uit naar de release volgend jaar!

Dustborn

Quantic Dream kennen we natuurlijk van Heavy Rain maar het concern maakt en distribueert ook heel andere games. We kregen de mogelijkheid om Dustborn te bewonderen, een nieuwe game gepland voor volgend jaar waarin je speelt als Pax, een banneling en Anomal die taal als wapen kan gebruiken. Pax is op zoek naar een nieuw leven dat beter is dan tot dusver het geval is. Ze wordt ingehuurd om een pakket te vervoeren van Pacifica naar Nova Scotia. Hierbij kruist ze diverse locaties in een alternatief Amerika. We zagen 3 gedeeltes in de game, waaronder het begin, waarin je met z’n allen bivakkeert in een auto waarin wat gesprekken en interactie gevoerd worden. Dingen kunnen positief en negatief opgevat worden en er zijn veel dialogen aanwezig, heel veel. Maar er kwam ook wat actie aan bod. Zo kon je met een knuppel wat opponenten virtueel bewerken en moest je iemand die vast zat onder een auto zien te helpen door gebruik te maken van de skills van je ‘vrienden’.

De gameplay die de developer ons toonde bleek interessant, maar het was ons niet geheel duidelijk welke kant de mix van actie en story-driven nu echt op ging. Het spel zal vooral richting het verhaal verschuiven, met hier en daar wat gameplay-momenten. Veel kon Quantic Dream nog niet erover kwijt, want veel vragen werden onbeantwoord. Kunnen characters die met je meereizen sterven? Zijn er meerdere eindes? Hoeveel uren aan verhaal kunnen we verwachten? Hoeveel invloed hebben keuzes in het verhaal? Het is begrijpelijk dat deze vragen nog onbeantwoord blijven, althans voorlopig. Grafisch oogt het spel een beetje als Borderlands, met cel-shaded graphics. Je kunt enkel als Pax spelen, maar creëert een band met je teamleden. Red andere characters die je tegen komt door slim om te gaan met de omgeving en reis dwars door de Amerikaanse Republiek van Justice. Het spel mag in 2024 verwacht worden, al is een release nog niet onthuld.

Het bericht Gamescom 2023 – Monster Run en Dustborn verscheen eerst op Evilgamerz.